Μας λέτε, κύριοι, ακραιφνείς υπέρμαχοι της θετικής επιστήμης, πως “δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον”.
Όχι, κύριοι!
Το σωστό είναι το εξής:
Πιστεύετε πως δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον!...
Όπως ακριβώς εμείς πιστεύουμε, αντίθετα, πως υπάρχει…
Πριν από λίγο καιρό έγινε εξώφυλλο!
Ένα (επιπλέον) δάχτυλο…
Και μας απασχόλησε για ημέρες…
…τόσο πολύ, που απέκτησε και διπλωματικές διαστάσεις…
Η χθεσινοβραδινή είδηση δεν πρόκειται να γίνει ούτε μονόστηλο…
Μια – δυό αράδες, μόνο, σε κάποιες αθλητικές ιστοσελίδες.
“Μία κοπέλα που εκτελούσε χρέη security έχασε δύο δάχτυλα καθότι έσκασε στα χέρια της μία κροτίδα την ώρα που προσπαθούσε να το πετάξει από εκεί που έπεσε” [http://www.inews.gr/17/echase-dyo-dachtyla-apo-krotida.htm]
[Ανεξάρτητα από την ευθύνη που ενδεχομένως να έχει και η ίδια…]
Αμφιβάλλω αν αυτά τα δυό δάχτυλα που χάθηκαν, θα μας απασχολήσουν άλλο!
Δεν ανήκαν δα σε καμιά Αφροδίτη!
Σε μια εργαζόμενη ανήκαν…
Σιγά μην ασχοληθούμε να σταματήσει η ρίψη κροτίδων στα γήπεδα!...
[…και να ’ναι μόνο αυτό;!...]
7.2.2010
[(Μας) παίζει μερικές φορές η ζωή και η ιστορία κάποια παιχνίδια…
…λες και θέλει να μας σαρκάσει…
…και κάθεται παράμερα και γελάει μαζί μας…]
Τις τελευταίες ημέρες οι Γερμανοί “έβαλαν πωλητήριο” στην Ακρόπολη…
Για την ακρίβεια: κάποιοι Γερμανοί είχαν την πανέξυπνη (!) ιδέα και μας πρότειναν να πουλήσουμε την Ακρόπολη, ώστε να εξασφαλίσουμε αρκετά χρήματα (κάπου 100 δις ευρώ την κοστολόγησαν κάποιοι!...) και να μειώσουμε κατά πολύ το οικονομικό μας έλλειμμα!...
[Πρέπει, νομίζω, να είμαστε ακριβείς και να κάνουμε διάκριση μεταξύ “των Γερμανών”, γενικά, και “κάποιων Γερμανών”, πολιτικών ή δημοσιογράφων, διότι διαφορετικά “χάνουμε τη μπάλα” και το μέτρο…
…όπως τις προάλλες, για παράδειγμα, που για το εξώφυλλο του περιοδικού Focus, κλήθηκε, λέει, ο γερμανός πρέσβης στην Αθήνα και του έγιναν παρατηρήσεις – διαμαρτυρίες, από πολιτικούς παράγοντες…
Σκεφθείτε το αντίστοιχο: Ο Ομπάμα ή η Κλίντον ή κάποιοι παράγοντες του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, να καλούν τον Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον και να διαμαρτύρονται διότι ο Ριζοσπάστης, για παράδειγμα, κάθε τρεις και τόσο, κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδο “Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι”!...]
Η Ακρόπολη κατ’ επανάληψη έχει γίνει αντικείμενο marketing και προβολής που… “δεν την χρειάζεται”…
Από φωτογραφήσεις επωνύμων μπροστά στον Παρθενώνα “για να προβληθεί η Ελλάδα διεθνώς” [Αν θέλουμε και περιμένουμε να κερδίσει σε λάμψη η Ακρόπολη κι ο Παρθενώνας, επειδή φωτογραφήθηκε ο τάδε ή ο δείνα εμπρός τους, αλλοίμονό μας!...] μέχρι διαφημιστικές καμπάνιες προϊόντων [όπως για παράδειγμα μια παλαιότερη της Coca Cola, στην οποία οι κίονες του Παρθενώνα είχαν αντικατασταθεί με μπουκάλια του αναψυκτικού…]
Αλλά για να λέμε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” [διότι “των άλλων είναι καρύδια και βροντάνε, ενώ τα δικά μας είναι σύκα…” κ.λπ.], φταίμε κι εμείς: Όταν, για παράδειγμα, προσπαθούμε να προωθήσουμε συντεχνιακά ή πολιτικά – κομματικά αιτήματα με “φόντο”, κυριολεκτικά και μεταφορικά, την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα [Ξεχάσαμε, άραγε, το τεράστιο πανό που είχε αναρτηθεί, για επικοινωνιακούς λόγους, στον βράχο της Ακροπόλεως, ώστε να μεταδοθεί η εικόνα στα πέρατα του κόσμου;…]
Έλεγα, λοιπόν, για το “πωλητήριο” στην Ακρόπολη.
Με αφορμή το οποίο, στο σημερινό (7.3.2010) “Έθνος της Κυριακής” δημοσιεύεται μια γελοιογραφία του Μαραγκού, αυτή:
Έξυπνη και τραγική, συνάμα, δεδομένης και της τρέχουσας πραγματικότητας…
…διότι μόλις προχθές, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος – σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης (ανεξαρτήτως πολιτικής και κομματικής τοποθέτησης), ψεκάστηκε στο πρόσωπο με χημικά από κάποιον άνδρα της αστυνομίας.
Θα διαμαρτυρόμουν για τον “ψεκασμό” οποιουδήποτε ανθρώπου, πολύ δε περισσότερο ενός ηλικιωμένου! Όταν μάλιστα αυτός ο ηλικιωμένος είναι ο Μανώλης Γλέζος!...
Ήδη σε διάφορα ιστολόγια διαβάζω… ακούω κραυγές και “αναθέματα” κατά του συγκεκριμένου αστυνομικού (και της αστυνομίας γενικότερα, βεβαίως…). “Την κεφαλή του επί πίνακι”. Ή και άλλων, ανωτέρων του…
Οι κραυγές, κατά τη γνώμη μου, δεν οδηγούν πουθενά. Ούτε και οι εν θερμώ αντιδράσεις (π.χ. Ε.Δ.Ε., πειθαρχικά κ.λπ.). Αντιμετωπίζουν, υποτίθεται, το σύμπτωμα, αλλά όχι την αιτία…
Θα ήθελα κάποιος να μπορούσε όχι να του πάρει συνέντευξη, αλλά να συζητήσει μαζί του. Θα ήθελα να τον ρωτούσα το γιατί, το πώς ένιωσε και νιώθει, αν θα το έκανε στον πατέρα του ή στον παππού του, αν γνώριζε και αναγνώρισε ποιόν είχε απέναντί του (και αν όχι, πώς είναι δυνατόν να μην τον γνωρίζει!...), τι άλλο θα ήταν διατεθειμένος να κάνει, δηλαδή πού θεωρεί ότι είναι το όριο του “υπηρεσιακού του καθήκοντος” κ.λπ. κ.λπ.
Υ.Γ. (8.3.2010): Διάβασα ότι ο Μανώλης Γλέζος βγήκε από το νοσοκομείο και ότι κατά την έξοδό του δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι θέλει να συναντήσει τον αστυνομικό, για να τον ρωτήσει “γιατί;”…
Υπάρχουν κάποιες ψυχούλες…
…αδύναμες σαν ψιχουλάκια…
…σαν σποράκια…
…που η τύχη τις έφερε εκεί, στο χείλος του γκρεμού…
…Και τι περιμένουν; Σε τι ελπίζουν;…
Να μην φυσήξουν δυνατοί άνεμοι…
…να μην πιάσει καμιά δυνατή νεροποντή…
…πριν προλάβουν, εκεί, στο μικρό προσωρινό τους απάγκιο, να ρίξουν μιαν άγκυρα, μια μικρή ριζούλα… για να στηριχθούν και να επιβιώσουν!....
“Μια εικόνα, χίλιες λέξεις”, λένε.
Και ισχύει, πράγματι.
Ιδίως στην εποχή μας! Την εποχή της εικόνας. Και της φθοράς των λέξεων, της μεταμόρφωσής τους…
Μα υπάρχουν και κάποιες λέξεις!...
…Σπουδαίες λέξεις!
Που ισοδυναμούν, αυτές, με χιλιάδες εικόνες, με χιλιάδες ιστορίες…
Λέξεις όπως, για παράδειγμα, “Μητέρα”, “Αγάπη”, “Ελευθερία”, “Θεός” κ.λπ.
Φυλάξου!
Φυλάξου, φίλε μου…
Άκου, αν θες, τη συμβουλή μου…
Φυλάξου απ’ όλους αυτούς που “το παίζουν” συμβουλάτορες…
Φυλάξου απ’ αυτούς που φοράνε συνεχώς μια μάσκα χαμογελαστή…
Φυλάξου και απ’ τους μουτρωμένους, τους σοβαρούς και τους απαισιόδοξους…
Φυλάξου από αυτούς που σου λένε, ασυλλόγιστα: “Μην το σκέφτεσαι! Τράβα εμπρός!”…
Φυλάξου και από αυτούς που σου λένε: “Εσύ θα βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά; Εσύ θ’ αλλάξεις τον κόσμο; Άσε τους άλλους να… καθαρίσουν, γιατί αυτός ο κόσμος δεν διορθώνεται με τίποτα”…
Φυλάξου απ’ τους ευγενείς. Κι απ’ τους ευγενικούς φυλάξου. Μα κι απ’ τους αγενείς… [Χμ… ίσως και από τους συγγενείς!...]
Φυλάξου από τους εξυπνάκηδες και τους πονηρούς…
Φυλάξου από τους “ξερόλες”, μα κι από τους “άσχετους”…
Φυλάξου από τους “σοφούς” που θα σου χαρίσουν τη “σοφία” τους… […και θα σε κρατήσουν, έτσι, μακριά απ’ τη Σοφία!]
Φυλάξου, όμως, κι απ’ αυτούς που θα θελήσουν να στην πουλήσουν [για να επωφεληθούν οι ίδιοι απ’ αυτήν…]
Φυλάξου απ’ τα ωραία λόγια… που δεν συνοδεύονται από ωραίες πράξεις… [Προτίμησε τα απλά λόγια ή τη σιωπή, που συνδυάζονται με έργα!...]
Φυλάξου απ’ όλους αυτούς, που δίχως να σε ξέρουν, “το παίζουν κολλητοί” σου, σε αποκαλούνε “φίλο” τους, σε χτυπάνε με οικειότητα ανοίκεια στην πλάτη και σ’ επαινούν μ’ ένα σωρό από “μπράβο”…
Φυλάξου κι από μένα…
Φύλαξε μόνο τρεις – τέσσερεις αρχές κι αξίες…
Και τη συνείδησή σου φύλαξε!...
…το μυστικό χαρτάκι που φύλαξε ο Θεός μες στην καρδιά σου!...
Νομίζω πως αυτό το σύμπτωμα (της καθολικής ασθένειάς μας) πρέπει, κάποια στιγμή, “να το κοιτάξουμε” βαθύτερα: Το ότι δηλαδή όλοι μας δεν αναζητούμε (πλέον) την αλήθεια, αλλά ότι κατέχουμε (ήδη) την αλήθεια!
Δεν είναι μόνο οι τάχα, κατ’ εμέ, Ορθόδοξοι που δεν ανέχονται τους όποιους αλλόδοξους, που δεν αποδέχονται πως κάποιοι άλλοι μπορεί να υπερέχουν, έστω ως προς κάτι, από “εμάς”…
Δεν είναι μόνο στη θρησκεία, λοιπόν…
Είναι, για παράδειγμα, και στην πολιτική:
Μεταπολιτευτικά, τον χώρο του πολιτικού “Κέντρου” διεκδίκησαν η Ένωση Κέντρου, το ΠΑΣΟΚ, οι Φιλελεύθεροι και, ίσως λίγο αργότερα, η Νέα Δημοκρατία. Αργότερα, ως και σήμερα, ορθόδοξος συνεχιστής της “Ένωσης Κέντρου” του Γεωργίου Παπανδρέου δηλώνει (και) ο Λεβέντης.
Το ΚΚΕ εξέφραζε κι εξακολουθεί να εκφράζει τον “ορθόδοξο” κομμουνισμό, αλλά τον χαρακτηρισμό αυτό της “ορθοδοξίας” διεκδίκησαν ή/και διεκδικούν και ένα σωρό άλλοι κομματικοί σχηματισμοί της αριστεράς… Το ΚΚΕ εσωτερικού και ήδη ο Συνασπισμός δηλώνουν ότι εκφράζουν τον “πραγματικό” κομμουνισμό της σύγχρονης εποχής.
Θυμάμαι, εξάλλου, στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με τις διάφορες διαγραφές στελεχών που έχουν γίνει, ατομικές ή ομαδικές, τις… ομηρικές συζητήσεις και διαφωνίες για το “ποιος έχει διαφυλάξει το (ορθόδοξο) πνεύμα της 3ης του Σεπτέμβρη”… Κάποτε μάλιστα, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ένας και μόνο διαγραφείς θεωρούσε ότι δεν “απέκλινε” αυτός, αλλά όλοι οι άλλοι, όλο το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ!...
Στην άλλη πλευρά γινόταν και γίνεται μάχη εάν (ορθόδοξη) “δεξιά” είναι η “μετριοπαθής Νέα Δημοκρατία” ή η “ακραιφνής δεξιά”, δηλαδή η ακροδεξιά…
Λοιπόν… όπως είπαμε… Να το κοιτάξουμε!... Να κοιταχτούμε!...
Είναι όντα γεμάτα αντιφάσεις οι άνθρωποι.
Κι οι Έλληνες, ειδικότερα, ετούτο το “κουσούρι” το έχουν αυξημένο κατά τρόπο γεωμετρικό… “Στο τετράγωνο” ή “στον κύβο”, που λένε…
Συνήθως οι Έλληνες αναφέρονται ειρωνικά στο λεγόμενο “αμερικανικό όνειρο”…
Προτιμούμε, βλέπετε, το “ελληνικό όνειρο” [κι ας είναι αδόκιμος ο όρος, δηλαδή δεν έχει “θεσπιστεί” ή “καθιερωθεί”…]
Για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, το “κράτος” είναι μια έννοια εχθρική, ένας θεσμός αντίπαλος, που φταίει για τα πάντα, που δεν κάνει τίποτα σωστό και προς όφελός του…
…κι όμως, το μεγάλο του όνειρο σχετίζεται μ’ αυτό το κράτος…
“Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει”..
Αμ δε!... Υπ-άλληλος θέλει να γίνει!...
***
Ποιο είναι, λοιπόν, το “ελληνικό όνειρο”;
Μα θέλει ερώτημα; Το ξέρουμε όλοι, το βιώνουμε, εδώ και δεκαετίες, από καταβολής του ελληνικού κράτους:
Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι!
Γιατί; Μήπως γιατί έτσι θα μπορέσουμε να εκδηλώσουμε πρωτοβουλίες, να αποδείξουμε τη δημιουργικότητά μας, να υλοποιήσουμε τις πρωτοποριακές μας ιδέες;
Προφανέστατα όχι, βεβαίως!
Αλλά για να έχουμε την “μονιμότητα”, την βεβαιότητα του μισθού, της μονοτονίας, της ρουτίνας, του “αράγματος”…
Κι ύστερα, αν το καταφέρουμε, τα θεωρούμε όλα αυτονόητα:
Τον συνεχώς αυξανόμενο μισθό και τα κάθε λογής παράλογα επιδόματα (ακόμα και αυτόν της “παραγωγικότητας” σε ολόκληρη κατηγορία υπαλλήλων, συλλήβδην!...)
Το συνεχώς μειούμενο ωράριο, ώστε να είναι “ανθρώπινο” (για τους υπαλλήλους και όχι για τους πολίτες που θα ήθελαν να εξυπηρετούνται…)
Το δικαίωμα να ταλαιπωρούμε τον πολίτη, τον οποίο υποτίθεται πως έχουμε την υποχρέωση να εξυπηρετούμε [Κάθε υπάλληλος νιώθει να είναι το κράτος: “L’ Etat c’est moi”!...]
Τον κακώς νοούμενο συνδικαλισμό, που δεν καταδικάζει τα κακώς κείμενα και, ακόμα κι αν το κάνει, δεν προσπαθεί να τα ανατρέψει ή να τα διορθώσει…
Την προσπάθεια να μειωθεί το όριο συνταξιοδότησης κ.λπ.
Προσπαθήστε να συνοψίσετε το ελληνικό αυτό όνειρο:
Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι, για να έχουμε όλα τα πλεονεκτήματα που αυτό συνεπάγεται, χωρίς να δουλεύουμε εντατικά και να βγούμε στη σύνταξη “μια ώρα” (δηλαδή μερικά χρόνια…) νωρίτερα!...
Σπουδαίος στόχος για τους νέους ανθρώπους!..
Κρίμα!... Δεν την αξίζει αυτή την τύχη η πατρίδα μας!...
Αρχίσαμε να δανειζόμαστε, ως κράτος, για να καλύψουμε “ανάγκες” (λέμε τώρα!...)
Συνεχίζουμε να δανειζόμαστε, ως κράτος, αφενός μεν για να καλύψουμε “ανάγκες”, αφετέρου δε για να καλύψουμε τα παλαιά δάνεια.
Και μάλιστα δανειζόμαστε με υπερβολικά επιτόκια (τα… γνωστά σε όλους, πλέον, spreads…)
Πώς θα τα επιστρέψουμε όλα αυτά, καλοί μου άνθρωποι, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας σχεδόν έχει πάψει να παράγει;
Μα πώς αλλιώς; Θα ξαναδανειστούμε!...
Σε ένα ατέρμονα φαύλο κύκλο!
-Μπορεί να γεμίσει ο πίθος των Δαναϊδων;
-Ας κοιτάξουμε να δανειστούμε τώρα, σήμερα, ας κοιτάξουμε να βγάλουμε τη χρονιά και του χρόνου… “έχει ο Θεός”!...
O Θεός μπορεί να έχει, αλλά κάποιοι “δεν έχουν το Θεό τους”...
…Κι ίσως δεν έχουν και μυαλό, δηλαδή “κοινό νου”…
…ή, ίσως, “δεν έχουνε τα αυγά” να αποφασίσουν να σπάσουνε αυγά!...
“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα”, που λέει κι ο ποιητής…
Πάλι θαύμα απ’ τον Θεό θα πρέπει να περιμένουμε;
Μα… “συν Αθηνά και χείρα κίνει”!...
[Προσέξτε: “κίνει” λέει! δεν λέει… “ξεκίνα για την Κίνα”, για βοήθεια!...]
…Κοίτα να δεις που όλοι συμφωνούμε σε πολλά…
Συμφωνούμε, για παράδειγμα, πως “εγωιστής είναι το κακόγουστο άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για εμάς”…
Συμφωνούμε, επίσης, πως “όλοι κινούνται και αποφασίζουν με βάση το ατομικό τους συμφέρον”, εκτός από εμάς που είμαστε υπεράνω!...
Συμφωνούμε, επίσης, ότι στη χώρα μας, λόγω της οικονομικής κατάστασης που έχουμε περιέλθει, “θα πρέπει όλοι μας να κάνουμε θυσίες”…
Λέγοντας “όλοι” εννοούμε όλους τους άλλους!
Και “άλλοι” είναι αυτοί που ανήκουν σε διαφορετικές συντεχνίες…
Οι υπάλληλοι της Βουλής, για παράδειγμα, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να εισπράττουν 16 (!) μισθούς το χρόνο, κάτι που για όλους τους υπόλοιπους είναι, βεβαίως, παράλογο και σκανδαλώδες….
Οι υπάλληλοι των οικονομικών υπηρεσιών – εφοριών, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να είναι αφορολόγητα τα επιδόματά τους, τη στιγμή που όλα τα άλλα επιδόματα όλων των άλλων υπαλλήλων φορολογούνται…
Οι γιατροί και οι δικηγόροι δεν δέχονται να εισπράττουν και να αποδίδουν ΦΠΑ για τις υπηρεσίες τους, κάτι που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες και από το οποίο είχαν εξαιρεθεί αυτοί, καλώς ή κακώς, όταν θεσπίστηκε ο Φ.Π.Α.
Να συνεχίσω; Δεν νομίζω πως χρειάζεται. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και το γνωρίζετε όλοι, έτσι δεν είναι;!...
Υ.Γ. (άσχετο ή, μάλλον, σχετικό): Πρέπει να πάρουμε γρήγορα μέτρα, διότι αλλιώς… θα μας πάρουν μέτρα άλλοι!....
