Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Bloggers και Μορφές αποδοτικής δράσης


Έγιναν προ καιρού, εκείνες οι συγκεντρώσεις για τις φωτιές και για το περιβάλλον. Στις οποίες πήγαν, από αυτούς που συμφωνούν με τέτοιου είδους κινήσεις και ενέργειες μόνον αυτοί που βρίσκονταν στην Αθήνα και είχαν αυτή τη δυνατότητα. Όμως:
Κάποιοι βρίσκονταν εκτός Αθηνών.
Κάποιοι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν εκείνη τη συγκεκριμένη ώρα.
Κάποιοι μπορεί να μην συμφωνούν ή να μην εκφράζονται μέσα από τέτοιου είδους κινήσεις εκδηλώσεις.
Ή να θεωρούν πως δεν έχουν αποτέλεσμα.
Ή πως αυτά και μόνο δεν αρκούν.
Και πως θα πρέπει να «βομβαρδίσουμε» τους ιθύνοντες, τους αρμόδιους, τα «κέντρα εξουσίας» και «λήψης αποφάσεων» με κάθε δυνατό τρόπο.

Σκεφτόμουν ακόμη, περαιτέρω, πως σε κάθε είδους νομικό πρόσωπο, συλλόγους, σωματεία αλλά και εταιρείες, οι μικρές και μεγάλες μειοψηφίες, έχουν δικαιώματα. Μπορούν, για παράδειγμα, να προκαλέσουν ακόμα και τη σύγκληση γενικών συνελεύσεων για συγκεκριμένα ζητήματα που οι διοικούντες δεν θέλουν (ή δεν τους συμφέρει…) να συζητούνται.
Οι πολίτες αυτής της χώρας, όμως, πρακτικά δεν έχουν μια τέτοια δυνατότητα. Διότι ναι μεν θεωρητικά προβλέπεται ο θεσμός των δημοψηφισμάτων, αλλά όπως όλοι μας γνωρίζουμε δεν εφαρμόζονται! Μονίμως τα δημοψηφίσματα τα επικαλούνται και τα επαγγέλλονται οι αντιπολιτεύσεις, που… τα ξεχνούν μόλις γίνουν κυβερνήσεις…
Και ξέρετε για μένα ποιο είναι το χειρότερο: Ότι νομίζουν (ή τους συμφέρει να νομίζουν…) πως η «λαϊκή εντολή» που έχουν πάρει [που οι πολίτες τους την έχουν δώσει προφανώς για κάποια από τα όσα επαγγέλλονται στο πρόγραμμά τους και όχι για όλα(!)] περιλαμβάνει και αυτά για τα οποία κανείς δεν συμφώνησε (π.χ. το να παίρνουν κάποιοι τις μίζες τους, το να πλουτίζουν εις βάρος μας, το να βλάπτουν το περιβάλλον μας, το να υποθηκεύουν το μέλλον μας κ.λπ. κ.λπ.)
Σας ρωτώ λοιπόν, ιδίως εσάς τους ειδικούς στα τεχνολογικά και στις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο:

Υπάρχει τρόπος, αφού γραφεί ένα κείμενο, μια επιστολή διαμαρτυρίας για ένα οποιοδήποτε θέμα ενδιαφέρει τους πολίτες, στη συνέχεια, να την υπογράψουν (ψηφιακά ίσως;) όλοι οι bloggers που συμφωνούν με το περιεχόμενό της και στο τέλος να την στέλνουμε όπου πρέπει, κατά περίπτωση: στον πρωθυπουργό, στους υπουργούς, στα κόμματα, στους βουλευτές, στους υπευθύνους των τηλεοπτικών καναλιών, στους δημοσιογράφους ή όπου αλλού;
Ο τρόπος αυτός θα πρέπει φυσικά να διασφαλίζει (όσο είναι δυνατόν) ότι στις χίλιες, για παράδειγμα, υπογραφές που θα συνοδεύουν ένα συγκεκριμένο κείμενο, δεν θα υπάρχουν… «διπλο-υπογράφοντες». Διότι ναι μεν το πιθανότερο είναι πως κανείς αποδέκτης δεν θα ελέγξει μία προς μία τις υπογραφές αυτές, αλλά ούτε θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί την πιθανότητα τέτοιων διπλο- υπογραφών.

Τέτοιου είδους προσπάθειες προφανώς δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα συνταγματικώς προβλεπόμενα δημοψηφίσματα. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Όμως θεωρώ πως είναι ένας τρόπος να «ταρακουνήσει» κάποιους πολιτικούς που (κάνουν πως) δεν ακούν τον λαό και την οργή του. Και θα φοβηθούν, ίσως, το πολιτικό κόστος.
Ή μήπως τρέφω «φρούδες ελπίδες»;…

Κλείστε την τηλεόραση!



Η καλλιτέχνιδα πάλι μου έδειξε τον δρόμο [«Roadartist» γαρ»…]. Και δεν έχει καθόλου σημασία αν και σ’ αυτήν άλλοι έδειξαν τον δρόμο… Αντιγράφω, λοιπόν, τη σημερινή της ανάρτηση [http://roadartist.blogspot.com/2008/02/blog-post_04.html] και… ας μου επιτραπεί στη συνέχεια να συμπληρώσω, εδώ μα και σε χωριστή ανάρτηση (μια και το θέμα μπορεί να είναι γενικότερου ενδιαφέροντος) κάποια δική μου ιδέα, για την οποία ζητώ τη δική σας βοήθεια



Κλείστε την τηλεόραση!

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!
Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.
Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.



Ακριβώς επειδή όπως πολλοί σχολιάζουν στην ανάρτηση της Roadartist ίσως όχι απλά να μην μας πάρουν στα σοβαρά (ας όψονται τα μηχανάκια της AGB που λίγοι οι κανείς από εμάς δεν έχουμε στα σπίτια μας) αλλά και ίσως να μην ακούσουν και να μην μάθουν καν γι’ αυτή μας τη διαμαρτυρία…
Ακριβώς επειδή κάνουν πως δεν ακούν, πως δεν αντιλαμβάνονται την οργή μας…
Ακριβώς επειδή, ίσως, μας θεωρούν λίγους και συνεπώς ανίσχυρους…
…υπάρχει κάποιος που να μπορούσε να προτείνει πώς θα μπορούσε να γίνει, τεχνικά, το ακόλουθο: να γράψουμε ένα κείμενο, μια επιστολή διαμαρτυρίας που, στη συνέχεια, να την υπογράψουν (ψηφιακά;) όλοι οι bloggers που συμφωνούν και στο τέλος να την στείλουμε όπου πρέπει: στους καναλάρχες, στους δημοσιογράφους, στο ΕΣΡ κ.λπ.

Γράφοντας τα παραπάνω, σκέφθηκα πως το ζήτημα και η ιδέα μπορεί να έχει γενικότερο ενδιαφέρον. Γι’ αυτό και θα κάνω, αμέσως μετά, ιδιαίτερη ανάρτηση. Σας παρακαλώ, διαβάστε κι εκείνη και… όσοι γνώστες προστρέξετε σε βοήθεια!...

Μνήμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (και όχι μόνο!) – Να μην ξεχνιόμαστε!


Πηγαίνοντας χθες το πρωί προς την πλατεία Κλαυθμόνος για το Παζάρι Βιβλίου [που μας το θύμισε τις προάλλες η Roadartist (http://roadartist.blogspot.com/2008/02/blog-post.html)], στάθηκα τυχερός να πέσω πάνω σε κατάθεση στεφάνων στο έφιππο άγαλμα του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, από τους Γορτύνιους, που λίγο νωρίτερα είχαν κάνει και το μνημόσυνό του. Ο λόγος; Σήμερα συμπληρώνονται 165 χρόνια από τον θάνατό του. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε, διότι του αξίζει και διότι μας ωφελεί κι εμάς, ως Έλληνες να θυμόμαστε…
Τι να θυμόμαστε, μεταξύ άλλων; Μου ήρθε στο μυαλό καθώς διάβαζα τη φράση που είναι γραμμένη κάτω από το άγαλμά του [«Έφιππος χώρει, γενναίε στρατηγέ, ανά τους αιώνας, διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι»]. Διαβάζοντάς το, λοιπόν, χαμογέλασα θλιμμένος διότι θυμήθηκα ότι αυτός ο λαός, ο δικός μας λαός, αυτόν τον πρωτεργάτη της ελευθερίας του τον έστειλε στην φυλακή... «διδάσκων τους λαούς πώς… οι ελεύθεροι ημπορούν να ξαναγίνουν δούλοι»…