Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Μακεδονία και «Μακεδονία» (1η ανάρτηση)


Το έχω ως κανόνα και στις προσωπικές μου σχέσεις: Προσπαθώ να… «μπαίνω στα παπούτσια του άλλου», για να καταλάβω την οπτική του και να εξηγήσω την όποια συμπεριφορά του.
Δεν ήταν δύσκολο να το επιχειρήσω και στο εθνικό μας ζήτημα:
Να σας θυμίσω κάτι, λοιπόν: Αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τίτο δημιούργησε «εκ του μη όντος» το «ομόσπονδο κρατίδιο της Μακεδονίας». Τι σημαίνει αυτό; Ότι υπάρχουν άνθρωποι και δη η πλειοψηφία των κατοίκων της ήδη FYROM, όλοι αυτοί που είναι μέχρι 60 περίπου ετών, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν γνωρίζοντας πως είναι «Μακεδόνες»… Έτσι εξηγείται που είναι, πλέον, δύσκολο, να πειστούν να δεχθούν να αλλάξουν όνομα [Εμείς θα δεχόμασταν, άραγε, κάτι αντίστοιχο;…]
Αυτή η θεώρηση, λοιπόν, δικαιολογεί την μεγάλη πλειοψηφία του απλού λαού (διότι δεν αναφέρομαι, βεβαίως, στα «μεγάλα μυαλά» τους, στους πολιτικούς τους και στους υποκρυπτόμενους…). Τους δικαιολογεί, αλλά δεν τους δικαιώνει!

Υ.Γ. Στο ζήτημα της Μακεδονίας και της FYROM θα επανέλθω σύντομα. Για να τα ψάλλω στους πολιτικούς μας, διαχρονικά… (…αλλά και σε εμάς τους ίδιους…) Με εξαίρεση, βεβαίως, τον Νίκο Μάρτη, που πριν από δεκαετίες μας έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου και εμείς κοιμόμασταν ύπνο μακάριο…

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Με αφορμή εκφάνσεις του αθλητισμού


(i)
Στοχεύεις μακριά; Το ακόντιο έχει κι αυτό την τέχνη του. Να εκμεταλλευτείς την κατάλληλη γωνία και τον άνεμο… Όλα «μετράνε»… Κι η δύναμη, και η «ψυχή» κι η τεχνική… Τίποτα δεν μπορείς να αγνοήσεις… Αν θέλεις το καλύτερο για σένα…
Αν θέλεις απλώς να «ξεδώσεις», πάρε και ρίχνε ακόντιο μόνο με τη δύναμη ή «με την ψυχή σου» (που καυχιέσαι πως έχεις…)
Αν όμως θέλεις το καλύτερο, φρόντισε να μάθεις και τις τεχνικές… Και να τις εφαρμόσεις…
Κανείς δεν έκανε το καλύτερο που μπορούσε, απλά και μόνο «θέλοντας» κι «επιθυμώντας»…
Σε κάθε τομέα της ζωής! Κι όχι μονάχα στον αθλητισμό!...
(ii)
O καλύτερος οδηγός αγώνων αυτοκινήτου, αυτός που βγαίνει πρώτος, δεν είναι αυτός που πατάει μόνο γκάζι. Μα και που ξέρει να χειρίζεται κατάλληλα το φρένο. Εκεί όπου χρειάζεται…
Γι’ αυτό, άλλωστε, τα αυτοκίνητα έχουν και τα δύο: Και γκάζι και φρένο…
[…και «φρένας» ο οδηγός…]
Αν οδηγείς πάντα «στο κόκκινο», πρόσεξε μην κάψεις τη μηχανή…
(iii)
Οι κωπηλάτες έχουν δύο κουπιά. Ή, έστω, ένα μεν, αλλά κωπηλατούν μ’ αυτό κι από τις δυό πλευρές, «αμφιμερώς» που θα ’λεγαν κι οι μορφωμένοι, οι γραμματιζούμενοι ή/και οι πεπειραμένοι…
Διαφορετικά… μια ζωή θα κάνουν κύκλους…
…ή «μια τρύπα στο νερό»!...


Υ.Γ.: «Ακούσατε, ακούσατε!»… Τα υπό «ii» μπορούν να θεωρηθούν η «μαγιά» γι’ αυτό που θα αναρτήσω σε λίγο στο άλλο μου ιστολόγιο!

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Με αφορμή δύο θεατρικές παραστάσεις


Αυτή τη χρονιά, δυστυχώς, «έχω μείνει πολύ πίσω» στα θεατρικά… (Τέσσερις - πέντε παραστάσεις όλες κι όλες...) Αποφάσισα, λοιπόν, μέσα στο Σαββατοκύριακο, να «επανορθώσω» εν μέρει: Το Σάββατο πήγα και είδα το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» με τον Κιμούλη και την Παπουτσάκη και χθες το «Δεσποινίς Τζούλια» με την Κουλίεβα, τον Λεμπεσόπουλο και την Αγγελίδου. Το πρώτο το επιλέξαμε με βασικό κριτήριο το ίδιο το έργο, το δεύτερο με κριτήριο τους ηθοποιούς. Λίγοι, πιστεύω, μπορούν να αμφισβητήσουν τις ερμηνευτικές ικανότητες της Κουλίεβα και του Λεμπεσόπουλου. Για να είμαι πιο ακριβής στα γραφόμενά μου: Εμένα προσωπικά μου αρέσουν, καθώς τους έχω δει και στο παρελθόν σε άλλες παραστάσεις. Κι όμως δεν σας κρύβω ότι χθες φύγαμε από το θέατρο με «κρύα καρδιά»… Κάνοντας σκέψεις για το «τι είχε να μας δώσει το συγκεκριμένο έργο, η συγκεκριμένη παράσταση», για την ουσία και το νόημα του θεάτρου… Εντελώς διαφορετική η κατάστασή μας προχθές το βράδυ: Δεν θέλαμε να τελειώσει η παράσταση. Τι κι αν το συγκεκριμένο θεατρικό έργο το έχουμε δει και ξαναδεί στο παρελθόν, με άλλους συντελεστές; Σίγουρα υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν την καλύτερη ιδέα για τους συγκεκριμένους ηθοποιούς. Εμάς, όμως, μας μάγεψαν!... Ηθο-ποιοί με την πραγματική έννοια του όρου και θέατρο για ηθο-ποιία… Θέατρο μαγικό… που σε ρουφάει και το ρουφάς… Γελάς, αλλά και προβληματίζεσαι…


Υ.Γ. Θέλω να ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα θα μπορέσω να γράψω ένα πιο εκτεταμένο κείμενο (στο άλλο μου ιστολόγιο, μάλλον…) περί θεάτρου και ηθοποιίας…

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Για τα όνειρα και για τη ζωή

(Α)
«Κάνοντας όνειρα, ξέχασα να ζήσω» λέει ο ένας…
«Ζώντας, ξέχασα να ονειρευτώ» παραδέχεται ο άλλος…
Τι είναι από τα δύο πιο τραγικό;

(Β)
Αποκοιμήθηκα ονειρευόμενος το αύριο…
Κάνοντας όνειρα, ξέχασα να ξυπνήσω…

(Γ)
Κάνοντας όνειρα για το καλύτερο αύριο…
…παρέλειψα να δουλέψω γι’ αυτό το καλύτερο αύριο…
Κι έτσι αυτό το καλύτερο αύριο δεν ήρθε ποτέ…

(Δ)
Οι μικροί απλώς ονειρεύονται.
Οι μεγάλοι οραματίζονται.
Οι σοφοί κάνουν τα οράματα πραγματικότητα.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

Με αφορμή τα χιόνια


Χθες το πρωί, πήρα φτυάρι, κασμά και σκούπα, για να καθαρίσω την πυλωτή, την ράμπα της πυλωτής και το πεζοδρόμιό μας [Μη μου λέτε «μπράβο» - το έκανα γιατί το ένιωθα και γιατί ήθελα να ξεμουδιάσω λίγο…]
Κατά τη διάρκεια των εργασιών δύο περαστικοί (προφανώς γείτονες, με τους οποίους δεν γνωριζόμασταν) με ρώτησαν εάν είμαι «από τον Δήμο». Προφανώς διότι πίστευαν ότι για αυτές τις εργασίες αρμόδιοι είναι μόνο οι υπάλληλοι του Δήμου και όχι καθένας από εμάς.
Οι περισσότεροι γείτονες είχαν μείνει μέσα στα σπίτια τους (κάποιοι κοίταζαν – χάζευαν μέσα από τα παράθυρα) και προφανώς περίμεναν τους «αρμόδιους» για να φροντίσουν να καθαριστούν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια για την ασφαλή έξοδό τους ή, έστω, κάποιον «ξέμπαρκο» ρεπόρτερ για να του παραπονεθούν «πού είναι το κράτος;» ή «το ΥΠΕΧΩΔΕ» ή «ο Νομάρχης» ή «ο Δήμαρχος» κ.λπ.
[Τόσες μέρες, σε όλα τα κανάλια, δεν άκουσα ΕΝΑΝ δημοσιογράφο να αναρωτιέται –και, αντιστοίχως, να ρωτάει τους πολίτες- τι κάνουν οι ίδιοι οι πολίτες και αν αποτελεί ορθή πολιτική στάση αυτή η απραξία μας…]
Ενώ δούλευα με τον κασμά και το φτυάρι [«όσοι είναι παλικάρια…»] ήταν κι ένας άλλος γείτονας, παραδίπλα, που βρήκε την εύκολη λύση, να ρίχνει νερό με το λάστιχο. Κι όταν του υπέδειξα, με όση περισσότερη ευγένεια μπορούσα [διότι φοβόμουν πως στη σύγχρονη Ελλάδα θα μπορούσα κάλλιστα να ακούσω κανένα «κοίτα τη δουλειά σου»…] πως αυτή δεν ήταν η ενδεικνυόμενη λύση, μου απάντησε πως δεν ήθελε να «παιδεύεται» [διότι, φαίνεται, ποτέ του δεν «παιδεύθηκε» καταλλήλως…]. “Άλλωστε”, συμπλήρωσε, “μόνο στο πεζοδρόμιο ρίχνω νερό, για να καθαρίσει από τα χιόνια” [το οποίο νερό, βεβαίως, αργότερα πάγωσε κι έγινε πιο επικίνδυνο για τους πεζούς…]. Λίγο αργότερα τον είδα να καθαρίζει, με τον ίδιο τρόπο, και το αυτοκίνητό του από τα χιόνια, ενώ κάποιος άλλος γείτονας τον παρακάλεσε, από το μπαλκόνι του, να κάνει το ίδιο και με το δικό του αυτοκίνητο…
Τι έπρεπε να κάνω εγώ; Πέστε μου, σας παρακαλώ!...

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Για την ευθεία και την ευθύτητα


(Ι)

Θεωρητικά «η ευθεία είναι ο πιο σύντομος δρόμος».
Οι ναυτικοί, όμως, θα διαφωνήσουν… Θα σου πουν πως έχει σημασία κι ο καιρός… Και τα εμπόδια, οι ύφαλοι…
Κι οι περιπατητές, οι οδοιπόροι, οι αναρριχητές… κι αυτοί θα συμφωνήσουν… Θα σου πουν πως είναι απαραίτητες, συχνά, μεγάλες παρεκβάσεις. Λοξοδρόμισμα…
Κι άλλοι πολλοί θα σου το πούν…
Εάν εσύ βασιστείς μονάχα στα βιβλία και στη θεωρία…
…εσύ θα χάσεις!...

(ΙΙ)

«Ευθύς και ντόμπρος» είσαι, λες…
Και ποιος σου είπε, άραγε, πως αυτό είναι το ζητούμενο; Ο πρώτος, τάχα, κι απαρέγκλιτος κανόνες στις ανθρώπινες σχέσεις;…
Μήπως θαρρείς πως και εδώ, αυτή η «ευθεία», η «ευθύτητα» που λες, είναι ο πιο σύντομος δρόμος για τον άλλον;…
Ευθύγραμμα ή σχεδόν ευθύγραμμα έρχεται ένα βέλος. Ή μια σφαίρα…
Οι σφαίρες σκοτώνουν, ξέρεις…
…και παλαιότερα τα βέλη…
[…εκτός αν, ίσως, πρόκειται για βέλη του έρωτα… Που και απ’ αυτά πεθαίνουν ακόμα…]

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

Δεν εορτάζω

Ο συντάκτης του παρόντος ιστολογίου δηλώνει ότι σήμερα δεν εορτάζει.
Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν πιστεύει σε αυτού του είδους τις εορτές. Που μας δίνουν άλλοθι για να μην εορτάζουμε όλες τις άλλες ημέρες του χρόνου αυτό που λέμε πως εορτάζουμε σήμερα…
Και για τον πρόσθετο λόγο ότι πρόκειται για μια γιορτή εμπορική.
Και ξενόφερτη.

Υ.Γ. Ακόμα και που αναφέρθηκα σ’ αυτήν την εορτή… κακώς έκανα. Έτσι παίρνουν αξία κάτι τέτοιες «μούφες»…

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Το μόνο σίγουρο μέλλον!

«Να κοιτάξουμε το μέλλον». Να μιλήσουμε για το μέλλον. Το κοινό μας μέλλον… Έλα να κοιτάξουμε κατάματα και να μιλήσουμε ανοιχτά… για τον θάνατό μας. Το μόνο σίγουρο μέλλον μας!... Ας φιλοσοφήσουμε, λοιπόν!...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008

Είναι αυτό αγάπη;

Να είναι αγάπη, άραγε, το «βόλεμα» της συνύπαρξης με τον άλλον;…

[Μην χάνουμε το νόημα των λέξεων!... Μην το ευτελίζουμε!...]

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

Επιλογή


Η αίθουσα ακόμα μισοάδεια, φίλε μου!...
…Μα εμείς πάμε να καθίσουμε πίσω. Μια ζωή γαλαρία. Κατ’ επιλογήν!
Ας αφήσουμε τις εμπρός θέσεις για τους άλλους. Που θέλουν να τους βλέπουν. Που θα τους φωτίσει ο προβολέας, που θα τους δείξει η κάμερα.
Εμείς δεν τα θέλουμε αυτά. Δεν τα έχει ανάγκη η ψυχή μας!...

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2008

«Ιστορίες να σκεφτείς»

Έχω εμπρός μου ένα βιβλίο με τίτλο «Ιστορίες να σκεφτείς».
Μα δεν τ’ ανοίγω… (Τουλάχιστον αυτή τη στιγμή). Διότι δεν θέλω να σκεφτώ… Κουράστηκα να σκέφτομαι…
…Θέλω να νιώσω… Έξω από λέξεις, από νοήματα, από φιλοσοφίες… Μπούχτισα πια!...

Μοναξιά

…Το βλέπεις αυτό το πλήθος;…
…Να ’ξερες πόση μοναξιά κρύβει…
Για την ακρίβεια κάθε άνθρωπος κουβαλά, κατά βάθος, μια μοναξιά… Που προσπαθεί να τη διαλύσει μέσα σε παρέες, σε φιλίες, σε σχέσεις…
Μάταιος κόπος… Κατά βάθος όλοι μας θα είμαστε, πάντοτε, «άνθρωποι μονάχοι»…
…απ’ τη ζωή ως τον θάνατο…

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις»

Το άκουσα κι αυτό στην τηλεόραση, τις προάλλες: Κάποιος «τηλεοπτικός φελλός» - TV persona [Ονόματα δεν λέμε, υπολείψεις δεν θίγουμε… Άλλωστε σημασία για μένα δεν έχουν τα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά η συγκεκριμένη κατάσταση…] ευχήθηκε «να σωθούμε από τους φελλούς». Και το είπε αυτό [το τόσο σημαντικό, το ευκταίο από όλους μας!...] αυτό το πρόσωπο, που προφανώς δεν είχε συνείδηση της κατάστασής του…
Ή μήπως η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη; Μήπως εντάσσεται σε μια προσπάθεια, συνειδητή ή ασυνείδητη, σε ένα σχέδιο να «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης»;... Μήπως οι «ψευδοπροφήτες» μέμφονται τους προφήτες, οι ανήθικοι κατηγορούν τους ηθικούς για ανηθικότητα, όσοι «έχουν λερωμένη την φωλιά τους» σπιλώνουν τους αδιάφθορους και… τρέχα γύρευε!...
Πρέπει να προσέχουμε μην χάσουμε το κριτήριο, τη «Λυδία λίθο» μας!
«Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις»Αντισταθείτε!

«Τιμής ένεκεν»

«Δεν φταίει, φίλε μου, η καθημερινότητα...
Η φαντασία φταίει, που δεν της κάνει παρέα!...»

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Bloggers και Μορφές αποδοτικής δράσης


Έγιναν προ καιρού, εκείνες οι συγκεντρώσεις για τις φωτιές και για το περιβάλλον. Στις οποίες πήγαν, από αυτούς που συμφωνούν με τέτοιου είδους κινήσεις και ενέργειες μόνον αυτοί που βρίσκονταν στην Αθήνα και είχαν αυτή τη δυνατότητα. Όμως:
Κάποιοι βρίσκονταν εκτός Αθηνών.
Κάποιοι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν εκείνη τη συγκεκριμένη ώρα.
Κάποιοι μπορεί να μην συμφωνούν ή να μην εκφράζονται μέσα από τέτοιου είδους κινήσεις εκδηλώσεις.
Ή να θεωρούν πως δεν έχουν αποτέλεσμα.
Ή πως αυτά και μόνο δεν αρκούν.
Και πως θα πρέπει να «βομβαρδίσουμε» τους ιθύνοντες, τους αρμόδιους, τα «κέντρα εξουσίας» και «λήψης αποφάσεων» με κάθε δυνατό τρόπο.

Σκεφτόμουν ακόμη, περαιτέρω, πως σε κάθε είδους νομικό πρόσωπο, συλλόγους, σωματεία αλλά και εταιρείες, οι μικρές και μεγάλες μειοψηφίες, έχουν δικαιώματα. Μπορούν, για παράδειγμα, να προκαλέσουν ακόμα και τη σύγκληση γενικών συνελεύσεων για συγκεκριμένα ζητήματα που οι διοικούντες δεν θέλουν (ή δεν τους συμφέρει…) να συζητούνται.
Οι πολίτες αυτής της χώρας, όμως, πρακτικά δεν έχουν μια τέτοια δυνατότητα. Διότι ναι μεν θεωρητικά προβλέπεται ο θεσμός των δημοψηφισμάτων, αλλά όπως όλοι μας γνωρίζουμε δεν εφαρμόζονται! Μονίμως τα δημοψηφίσματα τα επικαλούνται και τα επαγγέλλονται οι αντιπολιτεύσεις, που… τα ξεχνούν μόλις γίνουν κυβερνήσεις…
Και ξέρετε για μένα ποιο είναι το χειρότερο: Ότι νομίζουν (ή τους συμφέρει να νομίζουν…) πως η «λαϊκή εντολή» που έχουν πάρει [που οι πολίτες τους την έχουν δώσει προφανώς για κάποια από τα όσα επαγγέλλονται στο πρόγραμμά τους και όχι για όλα(!)] περιλαμβάνει και αυτά για τα οποία κανείς δεν συμφώνησε (π.χ. το να παίρνουν κάποιοι τις μίζες τους, το να πλουτίζουν εις βάρος μας, το να βλάπτουν το περιβάλλον μας, το να υποθηκεύουν το μέλλον μας κ.λπ. κ.λπ.)
Σας ρωτώ λοιπόν, ιδίως εσάς τους ειδικούς στα τεχνολογικά και στις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο:

Υπάρχει τρόπος, αφού γραφεί ένα κείμενο, μια επιστολή διαμαρτυρίας για ένα οποιοδήποτε θέμα ενδιαφέρει τους πολίτες, στη συνέχεια, να την υπογράψουν (ψηφιακά ίσως;) όλοι οι bloggers που συμφωνούν με το περιεχόμενό της και στο τέλος να την στέλνουμε όπου πρέπει, κατά περίπτωση: στον πρωθυπουργό, στους υπουργούς, στα κόμματα, στους βουλευτές, στους υπευθύνους των τηλεοπτικών καναλιών, στους δημοσιογράφους ή όπου αλλού;
Ο τρόπος αυτός θα πρέπει φυσικά να διασφαλίζει (όσο είναι δυνατόν) ότι στις χίλιες, για παράδειγμα, υπογραφές που θα συνοδεύουν ένα συγκεκριμένο κείμενο, δεν θα υπάρχουν… «διπλο-υπογράφοντες». Διότι ναι μεν το πιθανότερο είναι πως κανείς αποδέκτης δεν θα ελέγξει μία προς μία τις υπογραφές αυτές, αλλά ούτε θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί την πιθανότητα τέτοιων διπλο- υπογραφών.

Τέτοιου είδους προσπάθειες προφανώς δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα συνταγματικώς προβλεπόμενα δημοψηφίσματα. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Όμως θεωρώ πως είναι ένας τρόπος να «ταρακουνήσει» κάποιους πολιτικούς που (κάνουν πως) δεν ακούν τον λαό και την οργή του. Και θα φοβηθούν, ίσως, το πολιτικό κόστος.
Ή μήπως τρέφω «φρούδες ελπίδες»;…

Κλείστε την τηλεόραση!



Η καλλιτέχνιδα πάλι μου έδειξε τον δρόμο [«Roadartist» γαρ»…]. Και δεν έχει καθόλου σημασία αν και σ’ αυτήν άλλοι έδειξαν τον δρόμο… Αντιγράφω, λοιπόν, τη σημερινή της ανάρτηση [http://roadartist.blogspot.com/2008/02/blog-post_04.html] και… ας μου επιτραπεί στη συνέχεια να συμπληρώσω, εδώ μα και σε χωριστή ανάρτηση (μια και το θέμα μπορεί να είναι γενικότερου ενδιαφέροντος) κάποια δική μου ιδέα, για την οποία ζητώ τη δική σας βοήθεια



Κλείστε την τηλεόραση!

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.
Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!
Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.
Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.



Ακριβώς επειδή όπως πολλοί σχολιάζουν στην ανάρτηση της Roadartist ίσως όχι απλά να μην μας πάρουν στα σοβαρά (ας όψονται τα μηχανάκια της AGB που λίγοι οι κανείς από εμάς δεν έχουμε στα σπίτια μας) αλλά και ίσως να μην ακούσουν και να μην μάθουν καν γι’ αυτή μας τη διαμαρτυρία…
Ακριβώς επειδή κάνουν πως δεν ακούν, πως δεν αντιλαμβάνονται την οργή μας…
Ακριβώς επειδή, ίσως, μας θεωρούν λίγους και συνεπώς ανίσχυρους…
…υπάρχει κάποιος που να μπορούσε να προτείνει πώς θα μπορούσε να γίνει, τεχνικά, το ακόλουθο: να γράψουμε ένα κείμενο, μια επιστολή διαμαρτυρίας που, στη συνέχεια, να την υπογράψουν (ψηφιακά;) όλοι οι bloggers που συμφωνούν και στο τέλος να την στείλουμε όπου πρέπει: στους καναλάρχες, στους δημοσιογράφους, στο ΕΣΡ κ.λπ.

Γράφοντας τα παραπάνω, σκέφθηκα πως το ζήτημα και η ιδέα μπορεί να έχει γενικότερο ενδιαφέρον. Γι’ αυτό και θα κάνω, αμέσως μετά, ιδιαίτερη ανάρτηση. Σας παρακαλώ, διαβάστε κι εκείνη και… όσοι γνώστες προστρέξετε σε βοήθεια!...

Μνήμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (και όχι μόνο!) – Να μην ξεχνιόμαστε!


Πηγαίνοντας χθες το πρωί προς την πλατεία Κλαυθμόνος για το Παζάρι Βιβλίου [που μας το θύμισε τις προάλλες η Roadartist (http://roadartist.blogspot.com/2008/02/blog-post.html)], στάθηκα τυχερός να πέσω πάνω σε κατάθεση στεφάνων στο έφιππο άγαλμα του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, από τους Γορτύνιους, που λίγο νωρίτερα είχαν κάνει και το μνημόσυνό του. Ο λόγος; Σήμερα συμπληρώνονται 165 χρόνια από τον θάνατό του. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε, διότι του αξίζει και διότι μας ωφελεί κι εμάς, ως Έλληνες να θυμόμαστε…
Τι να θυμόμαστε, μεταξύ άλλων; Μου ήρθε στο μυαλό καθώς διάβαζα τη φράση που είναι γραμμένη κάτω από το άγαλμά του [«Έφιππος χώρει, γενναίε στρατηγέ, ανά τους αιώνας, διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι»]. Διαβάζοντάς το, λοιπόν, χαμογέλασα θλιμμένος διότι θυμήθηκα ότι αυτός ο λαός, ο δικός μας λαός, αυτόν τον πρωτεργάτη της ελευθερίας του τον έστειλε στην φυλακή... «διδάσκων τους λαούς πώς… οι ελεύθεροι ημπορούν να ξαναγίνουν δούλοι»…

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Με αφορμή όσα ακούγονται για τα της διαδοχής στον αρχιεπισκοπικό θρόνο


...Αν κοντύνει ο άλλος, δεν σημαίνει, βέβαια, πως αυτόματα ψηλώνω εγώ, έτσι δεν είναι;… [Εντάξει… αν κοντύνουν όλοι, ίσως ν’ αρχίσω να περνιέμαι για ψηλός…] Θα με ρωτήσεις, βέβαια, και με το δίκιο σου ίσως, «ποιο είναι το ζητούμενο;»… Αν μειωθεί η διαφορά του ύψους μας ή, ακόμα περισσότερο, αν τελικά καταφέρω να ’μαι πιο ψηλός από αυτόν, μόνο και μόνο επειδή θα ’χει κοντύνει ο άλλος [χμ… πώς άραγε;… με μια καμπούρα; με μια καθίζηση σπονδύλων; ή πώς αλλιώς;…], θα μου είναι πιο εύκολο, το δίχως άλλο, να τον «ταπώσω» ή να του βάλω καλάθι, για παράδειγμα, όταν θα παίζουμε μπάσκετ… Αν, σε τελική ανάλυση, αυτό είναι το ζητούμενο, να τον νικήσω δηλαδή, να υπερισχύσω, να τον μειώσω… τότε «εντάξει» και «μπράβο μου»… Μα… το καλάθι θα εξακολουθήσει να είναι το ίδιο ψηλά, σε σχέση με μένα, όσο και πριν… (…και… το βαζάκι με το γλυκό, στο πάνω – πάνω ράφι, θα εξακολουθήσω να μην το φτάνω…) Και η διαφαινόμενη νίκη μου, προφανώς δεν θα έχει την ίδια αξία που θα είχε υπό άλλες συνθήκες, καθώς θα έχει επιτευχθεί απέναντι σε έναν… «καμπούρη», κυρτωμένο ή με πρόβλημα (καθίζησης) στην σπονδυλική του στήλη… «Σιγά το κατόρθωμά μου» δηλαδή…

… «Να ’ναι καλά» εκεί που είναι ο μακαρίτης ο πατέρας μου, να ’ναι καλά κι εδώ που είναι η μάνα μου, που μου διδάξαν, μαζί με τόσα άλλα, πως το σημαντικό και το σπουδαίο δεν είναι να μειώνεις την αξία του άλλου ή να εύχεσαι το κακό του ενδεχόμενου ανταγωνιστή σου, μα να το να αυξάνω την δική μου την προσπάθεια, τις δικές μου ικανότητες, κι έτσι, θεμιτά αγωνιζόμενος, ν’ αποδειχθώ, ίσως, καλύτερος…
[Κάνω εδώ μία παρένθεση… Θαρρώ πως δεν είναι ανούσια και άσχετη, μα (αντίθετα!) πως έχει σχέση: Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πριν από χρόνια, είχε κάνει ιδιαίτερα δημοφιλές εκείνο το ανέκδοτο που, αν θυμάστε, κατέληγε πως κάποιοι συμπολίτες μας, αντί να εύχονται να αποκτήσουνε κι αυτοί ένα χρήσιμο κατοικίδιο, μια κατσίκα για παράδειγμα, όπως ο γείτονάς τους, μάλλον εύχονται «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα»…]

Πώς και γιατί μου γεννηθήκανε ετούτες οι σκέψεις, αυτός ο όλος προβληματισμός; Ακούγοντας προ ολίγου κάποιους δημοσιογράφους, ενόψει της επικείμενης εκλογής νέου αρχιεπισκόπου, να συζητούν ποιος είναι ο καλύτερος απ’ όλους, μειώνοντας «μία τον ένα και μία τον άλλον»… Και μάλιστα, αν κατάλαβα καλά, απέδιδαν ετούτη την ανίερη προσπάθεια σε κύκλους ιερωμένων… [Να σας εξομολογηθώ: Δεν τους πιστεύω τόσο πολύ τους δημοσιογράφους… Θαρρώ πως είτε «εξ ιδίων κρίνουν τα αλλότρια», είτε πως κάνουν, μεθοδολογικά, το λάθος να ερμηνεύουν τα όσα γίνονται στο εσωτερικό της εκκλησίας, αποκλειστικά και μόνον με ταπεινά και κοσμικά κριτήρια… (όχι πως δεν πιστεύω πως, δυστυχώς, έχουν κι εκεί εισχωρήσει ή/και υπάρχουν εκεί από καιρό, τέτοιες αξίες και τέτοια κριτήρια) Ας είναι!... ίσως να επανέλθω (αργότερα ή κάποια άλλη φορά)]

Μου φαίνεται αυτό, όπως κι αν έχει, από όποιον κι αν εκπορεύεται , τόσο μικρόψυχο, τόσο κοντόφθαλμο, τόσο ανίερο (όπως είπα ήδη), τόσο αστείο (αν όχι και γελοίο…) και τόσο άσοφο…
…Ξέρετε ποιόν θα παραδεχόμουνα στ’ αλήθεια; Και, αναμφίβολα, κι εσείς μαζί μου! Εκείνον που από όλους τους εν δυνάμει υποψήφιους, θα «υπερίσχυε» έχοντας «αντιμετωπίσει» ανθ-υποψήφιους σημαντικούς και αξιόλογους… Τότε, το δίχως άλλο, όλοι θα κάναμε λόγο (και θα χαιρόμαστε και θα καυχιόμαστε…) για μια «Προσωπικότητα με Ανάστημα»!...
…Κι επειδή, αντίθετα με ό,τι πιστεύουνε πολλοί, εγώ ειλικρινά πιστεύω πως υπάρχουν τέτοιοι άνδρες, τέτοιοι επίσκοποι, με ήθος, μόρφωση κι εν γένει με προσωπικότητα ιδιαίτερα αξιόλογη, εύχομαι κι ελπίζω πως δεν θα δούμε (διότι, άλλωστε, κανείς τους δεν το χρειάζεται κι ούτε κανέναν μας συμφέρει…) φαινόμενα ανάλογα με όσα συμβαίνουν στην πολιτική ζωή και τον κοινωνικό μας βίο…

Κι άλλα πουλιά στο blogo-χωριό

Πριν από μερικούς μήνες αποφάσισα να αρχίσω να γράφω ιστολόγιο [http://seagullstefanos.blogspot.com/]. Στην πρώτη μου ανάρτηση εξήγησα τους λόγους… [http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_19.html]
Λίγο καιρό αργότερα αποφάσισα να δημιουργήσω κι ένα «αδελφό» ιστολόγιο [http://eaglestefanos.blogspot.com/], εξηγώντας και πάλι τους λόγους που με οδήγησαν σ’ αυτή την απόφαση [http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post_30.html & http://eaglestefanos.blogspot.com/2007/10/blog-post.html].
Δεν ξέρω, ίσως να σας φανεί (ή/και να είναι, πράγματι!) υπερβολή, αλλά ήδη έχω πάρει την απόφαση πως είναι χρήσιμο και απαραίτητο (για μένα πάντα, όχι αναγκαστικά και για τους άλλους…) ένα ακόμα ιστολόγιο.
Να σας εξηγήσω πώς και γιατί:
Στο “eagle” [http://eaglestefanos.blogspot.com/],, όπως έχετε καταλάβει, αντι-γράφω μόνο κείμενα άλλων που βρίσκω σημαντικά ή ενδιαφέροντα.
Στο “seagull” [http://seagullstefanos.blogspot.com/] αναρτώ αποκλειστικά και μόνο δικά μου κείμενα, αλλά με κριτήριο το θέμα και η ανάρτηση να έχουν μια (κατά τη γνώμη μου) «διαχρονικότητα»… Που δεν επηρεάζεται (κατά το δυνατόν…) από τη στιγμή, που θα μπορούσαν, ίσως, να διαβαστούν και να έχουν την ίδια αξία, νόημα και ουσία (λέμε τώρα…) και μετά από έναν χρόνο…. Είναι κείμενα που τα γράφω, ήρεμα, μετά από σκέψη ή/κι από έμπνευση και, συνεπώς, με μια… υποψία «ωριμότητας»… Εκφράζουν, δηλαδή, απόψεις λίγο πολύ «κατασταλαγμένες» [όχι, πάντως, πως δεν θα μπορούσαν κι αυτές να αλλάξουν μακροπρόθεσμα…]
Μα υπάρχουν και φορές που θέλω να αναφερθώ στην καθημερινότητα… Μια σύντομη σκέψη της στιγμής, ένα σχόλιο στα τρέχοντα γεγονότα… Μια σκέψη «άγουρη» συνήθως, που μετά από λίγο μπορεί και να την εγκαταλείψω για κάποια άλλη που θα θεωρήσω πιο σωστή…. Μπορεί ίσως και να ’ναι απόψεις και σκέψεις «εν θερμώ», για τις οποίες και να μετανιώσω… (…και θα σας το γράψω… και θα σας πω πως «έκανα λάθος»…)
Γι’ αυτό λοιπόν ξεκινάω…
…Κι ούτε που μου περνάει η σκέψη πως δεν θα διαλέξω, κι αυτή την φορά, για όνομα του ιστολογίου μου, το όνομα ενός πουλιού… Αργότερα, βλέποντας και κάνοντας, κάπου αλλού ίσως (π.χ. στο wordpress ή στο blog ή οπουδήποτε…) να διαλέξω ονόματα ζώων ή ψαριών ή λουλουδιών ή… κάτι άλλο…
Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, χωρίς δηλαδή να το «βασανίσω» ιδιαίτερα, διάλεξα να το ονομάσω «σπουργίτι». Για λόγους πολλούς… τους εξής δύο:
Διότι είναι πολύ πιο κοντά στην καθημερινότητά μας… Χειμώνα –καλοκαίρι… [Κι αν είναι να γράφω μιαν ανάρτηση κάθε μέρα ή έστω αρκετά συχνά, ταιριάζει…]
Διότι είναι μικρό. Έτσι όπως μικρά υποθέτω πως θα είναι τα κείμενα που θα γράφονται εδώ.
[Και για άλλους λόγους…]

Και βέβαια έχω πάλι σκοπό να περνάω τα σχόλια που μου αφήνετε… [χμ… μόλις τώρα σκέφθηκα πως θα μπορούσα να τα ονομάσω «ψιχουλάκια»] από «έλεγχο». Με την ευκαιρία: Θέλω να σας εξομολογηθώ πως ούτε εμένα μου αρέσει κάτι τέτοιο. Πιστέψτε με! Ακόμα ταλαντεύομαι και δεν είμαι καθόλου βέβαιος αν έχω πάρει τη σωστή απόφαση… Ο φόβος μου ήταν να μην γεμίσει ο τόπος (:ο ιστότοπος, το ιστολόγιο)… πώς να το πω… με «κουτσουλιές». Και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν στις προθέσεις μου να λογοκρίνω τον οποιονδήποτε! Σας διαβεβαιώνω πως μόνο δύο σχόλια δεν έχω «εγκρίνει» να δημοσιευτούν [μα κι ούτε τα έχω διαγράψει… τα κρατώ ακόμα σε εκκρεμότητα… ως ιστορικά «πειστήρια»…]: Το ένα ήταν ένα σχόλιο στην ανάρτησή μου «Τα “θέλω” και τα “πρέπει” στη ζωή μας σήμερα» [http://seagullstefanos.blogspot.com/2007/11/blog-post_12.html] και έγραφε: «Ίσως θα πρέπει να αλλάξεις ύφος στα πουλιά σου. Μάθε να τα σηκώνονται….» και το οποίο, καλώς ή κακώς (σωστά ή εσφαλμένα…) το «βρωμερό μυαλό» μου εξέλαβε ως πονηρό «εξυπναδίστικο» υπονοούμενο… Το δεύτερο επίμαχο σχόλιο [που μάλιστα, σημειωτέον, ήρθε τον καιρό ακριβώς που ξανασκεφτόμουν το εάν θα έπρεπε να αφήσω ελεύθερα τα κάθε είδους σχόλια], αφορούσε στην ανάρτησή μου «Απολογισμός μιας χρονιάς» ή «Το γεώργιον» [http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/01/blog-post_04.html] και είχε ως περιεχόμενο –σχολιασμό μία μόνο λέξη: «Χεστίκαμε!» [Είδατε που σας μίλησα, νωρίτερα, για… «κουτσουλιές»;…] Περιττό, βεβαίως, να αναφέρω ότι και τα δύο σχόλια ήτανε «Ανώνυμα» [Σε διαφορετική περίπτωση, εάν δηλαδή είχαν υπογραφή που παρέπεμπε σε υπαρκτό blogger, ακόμα και αυτά και όποια άλλα σχόλια, βεβαίως θα τα δημοσίευα!]
Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου γράψετε επ’ αυτού (δηλαδή ως προς το εάν κάνω καλά ή όχι) τρις σκέψεις και τα σχόλιά σας; Τι (νομίζετε πως θα ήταν καλύτερο) να κάνω;…


[Το παραπάνω κείμενο αναρτάται, ίδιο ακριβώς, τόσο στο νέο μου ιστολόγιο, ως αφετηρία του, δηλαδή ως «εναρκτήρια ανάρτηση», όσο και, βεβαίως, στο παλιό μου ιστολόγιο, προς ενημέρωση]