«Δείγμα αφροσύνης και… Ψήγμα σωφροσύνης»

Από το Ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής, ένα δείγμα ανθρώπινης αφροσύνης (Λουκά ιβ’ 16-20):

«Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;»

Συνεπώς:

“Τούτο ποιήσω: Καθελώ μου”… τα στενά όρια του μυαλού μου, που μου περιορίζουν τον τρόπο του σκέπτεσθαι, ώστε να συνειδητοποιήσω ότι τα υλικά αγαθά και ο πλούτος δεν μας προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό, αλλά είναι μάταια…

Ψήγμα σωφροσύνης:

Θα γκρεμίσω αυτό το στενόχωρο καμαράκι της καρδιάς μου και θα χτίσω μια νέα καρδιά, που να τους χωράει μέσα όλους και θα ’χει διάπλατα ανοιχτά τα παραθύρια της στο φως!....

Κοινωνική παρατήρηση και προβληματισμοί σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα

Το περασμένο Σάββατο πήγα με παρεούλα στο Ολυμπιακό Στάδιο, για να δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Εθνικής μας Ομάδας με την αντίστοιχη ομάδα της Ουκρανίας.

Τα ποδοσφαιρικά γήπεδα είναι ένας χώρος που ενδείκνυται, όπως και κάθε συγκέντρωση μεγάλου πλήθους ανθρώπων, και για κοινωνική παρατήρηση, τόσο ατομικών εκδηλώσεων και συμπεριφορών, όσο και της εκδήλωσης της “ψυχολογίας του όχλου”. Σας διαβεβαιώνω, πάντως, ότι δεν πήγα “επί τούτοις”, αλλά αυτή η παρατήρηση “μου προέκυψε” (για άλλη μία φορά…)

Δεν ξέρω εάν και πόσοι άλλοι έκαναν, αντιστοίχως, τέτοιες ή διαφορετικές παρατηρήσεις από το σύνολο των περίπου 40.000 θεατών….

“Θεατές” έγραψα; Για να είμαι πιο ακριβής θα έπρεπε, ίσως, να γράψω ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν ήταν απλώς θεατές, αλλά μάλλον… “προπονητές ποδοσφαίρου”!... Και, πάντως, σε κάθε περίπτωση, άριστοι γνώστες του ποδοσφαίρου και των τεχνικών του.

[Παρένθεση: Τόσο από ραδιοφωνικούς σταθμούς, όσο και στον κοινωνικό μου περίγυρο, συχνά ακούω γνωστούς και αγνώστους που διατυπώνουν μια άποψη επί ποδοσφαιρικού θέματος, να τη συνοδεύουν με την μεγαλόστομη παρατήρηση: “Κοίτα να δεις: Δεν τα λέω τυχαία αυτά. Έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα και γνωρίζω. Κι έχω παίξει και ποδόσφαιρο, οπότε τα γνωρίζω από μέσα, απ’ την πράξη”. Υποθέτω, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι όλοι αυτοί οι σχολιαστές έχουν αποφοιτήσει τουλάχιστον από καμιά ποδοσφαιρική ομοσπονδία (λέμε τώρα!...) και, πάντως, δεν “έπαιζαν μπάλα” στο δημοτικό ή στο νηπιαγωγείο ή σ’ ένα γήπεδο 5x5, με φίλους, όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι “κοινοί θνητοί”, που μας αρέσει λίγο – πολύ να βλέπουμε, από καιρού εις καιρόν, λίγο ποδόσφαιρο…]

Δύο – τρεις παρατηρήσεις μόνο, για την ώρα, κοινωνικής και όχι ποδοσφαιρικής φύσεως, απ’ το γήπεδο και το συγκεκριμένο ματς:

Η Ουκρανία, ως χώρα, καλώς ή κακώς, ελάχιστη σχέση είχε διαχρονικά και έχει σήμερα με την Ελλάδα. Εκτός αν θα πρέπει να ανατρέξουμε, ίσως, στην αρχαιότητα και στις ελληνικές αποικίες του Εύξεινου Πόντου, ή στην προεπαναστατική Ελλάδα, την Οδησσό, την Φιλική Εταιρεία κ.λπ., ή στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλα αυτά δεν δικαιολογούν κάποιο μίσος ή έχθρα προς την χώρα αυτή και τους κατοίκους της (όπως θα μπορούσε να φανταστεί ή και να υποθέσει, βασίμως, για κάποιες άλλες χώρες…) Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς δικαιολογούνται τα “γιούχα” μεγάλης μερίδας θεατών, κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας αυτής. Πάντα πίστευα ότι αυτά που από κάποιους άλλους, όποιους άλλους, (μπορεί να) είναι αντικείμενα σεβασμού, πίστης, ιερότητας κ.λπ. (:θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα ή αντικείμενα, πίστεις ή πεποιθήσεις κ.λπ.), οφείλουμε να τα σεβόμαστε και, πάντως, να μην τα θίγουμε καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Όχι μόνο διότι διαφορετικά μόνο προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν, αλλά κυρίως για λόγους αρχής!

Μεγάλη “γιούχα” και πολλά “ουουου” ακούστηκαν και κατά την παρουσίαση των παικτών της αντιπάλου ομάδας. Όσο πιο γνωστός και άξιος ήταν ο παίκτης, τόσο μεγαλύτερη η “γιούχα”, τόσο περισσότερα και πιο έντονα τα “ουουου”… Γιατί άραγε; Γιατί δεν άξιζε το χειροκρότημά μας οι άξιοι και ικανοί αντίπαλοί μας, ο Σεβτσένκο για παράδειγμα, που όλοι μας θα θέλαμε να τον έχουμε στην ομάδα μας (ως Έλληνα!...) ή θα ευχόμασταν να είχαμε στην εθνική μας ομάδα παρόμοιους καλούς και άξιους παίκτες;…

Όπως αποφάνθηκε, 5-10 λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, ένας λαλίστατος (και διασκεδαστικότατος) θεατής – “προπονητής” που καθόταν πίσω μας, η αντίπαλη ομάδα “είναι για να της βάλουμε 4 γκολάκια”. Αργότερα, βεβαίως, στην εξέλιξη του αγώνα, προχώρησε σε “εκπτώσεις” [:“ρίχτε τους 3 μπαλλάκια”…] και σε… “μεγάλες προσφορές” [:“βάλτε τους 1 γκολ να τελειώνουμε”…]. Στην πορεία, τόσον αυτός, όσο και πάρα πολλοί άλλοι θεατές – προπονητές – γνώστες, είχαν αρχίσει να σχολιάζουν και να κατηγορούν τους παίκτες της ομάδας μας. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο συχνά ακούστηκε η φράση “αν ήμουν εγώ μέσα στο γήπεδο, θα έπαιζα καλύτερα απ’ αυτούς” και “την φάση που έχασε ο χασογκόλης, θα την είχα κάνει εύκολα γκολ”!...

Οι παίκτες που παίζουν στην Εθνική Ομάδα είναι, κατά τεκμήριο, οι καλύτεροι παίκτες που διαθέτουμε εδώ στην Ελλάδα. Έτσι πιστεύω. Κι έτσι θα πρέπει, νομίζω, να δεχθούμε, εκτός εάν όλες οι επιλογές είναι προϊόν του “συστήματος”, διασυνδέσεων, διαφημίσεως και προβολής, συλλόγων και παραγόντων και, γενικότερα, μικρών και μεγάλων “συνωμοσιών”. Γιατί να μην μπορούμε να παραδεχθούμε την κατάσταση; Γιατί να μην μπορούμε να ανεχθούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιοι άλλοι μπορεί (λέμε τώρα!...) να είναι καλύτεροι από εμάς; (τουλάχιστον σε ένα τομέα ή σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρε αδελφέ!...). Όχι μόνο στα ποδοσφαιρικά, αλλά γενικότερα, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας…

Και κάτι ακόμα, τελευταίο (για την ώρα τουλάχιστον): Φαντάζομαι και υποθέτω ότι όλοι αυτοί οι θεατές που μουρμούριζαν και έβριζαν, που έκαναν κριτική προς τους παίκτες ότι “δεν αξίζουν” ή “δεν προσπαθούν”, ότι “δεν έχουν διάρκεια” κ.λπ., είναι, στον δικό τους τομέα έκαστος, άψογοι και ανεπίληπτοι! Γι’ αυτό έχουμε στην χώρα μας τους καλύτερους υπαλλήλους και, αντίστοιχα, την καλύτερη Διοίκηση… Γι’ αυτό δεν έχουμε ποτέ, όλοι μας, το παραμικρό “παράπονο” από μαστόρους κάθε είδους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, χτίστες, μπογιατζήδες κ.λπ. κ.λπ…..

Ελλαδάραααααααα!

Διλήμματα (και όχι μόνο), Δίπολα και Συγκρούσεις κ.λπ.

Πολίτες εναντίον Πολιτικών

Υπήκοοι εναντίον Εξουσίας

Πολιτικάντηδες εναντίον Πολιτικής

Ανήθικοι κατά Ηθικών

Ανήθικοι κατά Ηθικής

Ηθικολόγοι υπέρ Ηθικής [αλλά και:] Ηθικολόγοι εναντίον Ηθικής

Αρετή ή Κακία [:Το “κλασικό” σταυροδρόμι…]

Θεός ή Διάβολος;

Παράδεισος ή Κόλαση;

Γιν ή Γιανγκ; (…) ή Γιν-Γιανγκ;

Αντίθεση ή Σύνθεση;

Θεός – πατέρας ή Θεός – δυνάστης;

Θρησκεία ή Φιλοσοφία;

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ή ο Άνθρωπος τον Θεό;

Δημιουργία ή Τύχη;

[“Η κότα έκανε το αυγό ή Το αυγό την κότα”;]

Θεός ή Θεοί;

Αθηνά ή Ποσειδώνας;

Δωδεκάθεο ή Χριστιανισμός;

“Ή Χριστός ή Χάος”

Ισλαμισμός κατά Χριστιανισμού

Χριστιανισμός κατά Ισλαμισμού

Αιρέσεις κατά Ορθοδοξίας

Καθολικισμός κατά Ορθοδοξίας

Προτεσταντισμός κατά Καθολικισμού

Αθηνά ή Ποσειδώνας;

[“Συν Αθηνά και χείρα κίνει”!...]

Παράκληση ή Απαίτηση;

“Παρακαλώ” και “Ευχαριστώ”

Νυν και Αεί

“Να ζει κανείς ή να μη ζει;”

Έχειν ή Είναι;

Άνδρες ή Γυναίκες; (…) ή/και “Τρίτο φύλο”;!...

Ομοφυλόφιλος ή Ομοφοβικός;

Προμηθέας ή Επιμηθέας;

Θνητός ή Αθάνατος;

Άνθρωποι ή Ήρωες;

Βασιλεία ή Τυραννία;

Αριστοκρατία ή Ολιγαρχία;

Δημοκρατία ή Οχλοκρατία;

Δημοκρατία ή Βασιλεία;

[Ψωμί ή Παντεσπάνι;]

Δημοκρατία ή Δικτατορία;

Βαρβαρότητα ή Ελληνισμός; [“Πας μη Έλλην, βάρβαρος” γαρ…]

[Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;]

Αθηναίοι ή Σπαρτιάτες;

“Η ταν ή επί τας”

π.Χ. ή μ.Χ.;

[“π.Χ.” (προ Χριστού) ή/και “π.χ.” (παραδείγματος χάριν)]

Χριστιανισμός κατά Ελληνισμού ή Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός;

Ρώμη κατά Ελλάδος

Νέα Ρώμη κατά Παλαιάς Ρώμης

Πράσινοι και Βένετοι (στο Βυζάντιο)

[Πράσινοι και Κόκκινοι (στη σύγχρονη Ελλάδα… ΠΑΟ και ΟΣΦΠ)]

Μπλέ και Κόκκινοι (:Τούρκοι και Έλληνες)

[Μπλε και Κόκκινοι (: “Εθνικόφρονες” και Κομμουνιστές)]

“Ελευθερία ή Θάνατος”

[“Να ζει κανείς ή να μη ζει;”]

Βασιλικοί ή Βενιζελικοί;

“Ημείς” ή “Γουλιμής”; [“Ανθ’ ημών Γουλιμής”]

Ποιος είπε το “Όχι”; Ο Μεταξάς ή ο λαός;

ΕΛΑΣ ή ΕΔΕΣ; Ή: “Ενωμένη Εθνική Αντίσταση”

“Εθνικός” ή “Δημοκρατικός” Στρατός;

“Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας”;

Δικτατορία ή “Χούντα”; “Επανάσταση” ή “Πραξικόπημα”;

“Καραμανλής ή Τανκς” [με ερωτηματικό ή με θαυμαστικό;!...]

“Ανήκομεν εις την Δύσιν” ή στην Εγγύς Ανατολή;

Μεγαλέξανδροι ή Καραγκιόζηδες;

Έλληνες ή Ελληναράδες;

Μακεδόνες ή απλά Έλληνες;

“Μακεδονία” ή FYROM;

Η Μακεδονία είναι ελληνική; Ή σλάβικη; Ή βουλγαρική;

“Βούλγαροι” ή Θεσσαλονικείς οπαδοί;

Κέντρο ή Περιφέρεια;

“Πρωτευουσιάνος” ή “Χωριάτης”;

Ντόπιος ή Ξένος;

Ντόπιοι κατά Ξένων (: “Yankies go home!”…)

Εμείς και οι Άλλοι

Οι υπέρ και οι κατά των μεταναστών

Ρατσιστές και μη

Λευκοί ή Μαύροι;

[“Μαύροι” ή “Έγχρωμοι” ή “Αφρικοαμερικανοί”;]

[“Πολιτικώς ορθοί” ή “Γνήσιοι και αυθόρμητοι”;…]

Λευκοί κατά Μαύρων [Λευκοί με λευκές κουκούλες, της “Κου Κλουξ Κλαν”, και μαύρες ψυχές, κατά μαύρων…]

Άσπρο ή Μαύρο;

[“Ασπρόμαυρο” ή “Μαυρόασπρο”; Ασπρόμαυρο ή Έγχρωμο;]

Κόκκινοι κατά Μαύρων

Κομμουνιστές κατά Φασιστών

ΚΚΕ κατά ΚΚΕ-εσ.

ΚΚΕ (Μ-Λ) κατά (μ-λ) ΚΚΕ

Δεξιοί κατά Αριστερών

Αναρχικοί κατά πάντων

Βίσση ή Βανδή; [Fun group της Βίσση κατά Fun group της Βανδή]

Πανούσης κατά Νταλάρα (και… τούμπαλιν!)

Rock κατά Disco

Πάνω ή Κάτω; (…) ή “Άνω – Κάτω”;…

[Πάνω ή Κάτω, πού; Σε κουκέτα, σε διώροφο λεωφορείο, σε πολυώροφο κτίριο ή… στο σεξ;]

Γάμος: “Δεσμός” ή “δεσμά”;

ΟΛΟΙ εναντίον ΟΛΩΝ !

[κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.]

Αντίθεση ή Σύνθεση;

Stella Maris…

“Πάντα ψηλά σαν κοιτάζεις,

μες στο σκοτάδι θα βρεις,

ένα μικρό αστεράκι,

για να οδηγηθείς”

Αστεράκι που, όμως, όποιος το πλησιάζει, καταλαβαίνει πως είναι [κατά πώς λένε κι οι ειδικοί…] ήλιος λαμπρός, που φωτίζει και ζεσταίνει με την παρουσία του…

Ένα τέτοιο αστεράκι κοιτάζω κι εγώ, εδώ και χρόνια, μες στο σκοτάδι και τις σκοτεινιές μου, για να οδηγούμαι… “Stella Maris” το όνομά του. “Αστέρι της θάλασσας”. Θα μπορούσε να ήταν κι αστερίας σε μιαν αμμουδιά… Μα εγώ το πρωτοείδα στη θάλασσα, να καθρεφτίζεται, στη θάλασσα που τόσο αγαπούσε…

[Συνεχίζεται…]

Αναφορά σ’ αυτούς που έχουν ταλέντο!…

Χάρη στον περισσότερο ελεύθερο χρόνο και στο “χαλάρωμα” που συνεπάγεται το καλοκαίρι, μπορώ να παρακολουθώ αυτόν τον καιρό το τηλεοπτικό show “America’s got talent”, το ελληνικό πανομοιότυπο του οποίου (“Ελλάδα έχεις ταλέντο”) μεταδόθηκε κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής περιόδου που τελείωσε.

Πριν προχωρήσω θα ήθελα να κάνω μιαν αναφορά στους κριτές των διαγωνιζομένων. Η σύγκριση της ομάδας των εδώ κριτών (ως σύνολο, αλλά και ατομικά) και των εκεί, αντικειμενικά (ή μάλλον, για να αναλάβω την προσωπική ευθύνη των απόψεών μου και των γραφομένων μου: κατ’ εμέ) προκαλεί θλίψη: Οι εδώ προσπαθούν, λες, “να κλέψουν την παράσταση” απ’ τους διαγωνιζόμενους, να αναδειχθούν γι’ αυτό που κάνουν, δηλαδή να είναι κριτές… […Και, συνήθως, όπως γνωρίζουμε, κριτές και δη επι-κριτές είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο και δη ουσιαστικό και δημιουργικό…]. Αυτό που εκτίμησα (τηρουμένων των αναλογιών…) στους “αλλοδαπούς” κριτές [κι ας είναι “αμερικανάκια”…] είναι ο (κατά βάση) σεβασμός που έδειχναν προς τους διαγωνιζόμενους κι η (γενικά) ευπρεπής αντιμετώπιση όσων “κυνηγούσαν το όνειρό τους”…

Η παρακολούθηση του τηλεοπτικού show μου γέννησε τόσο σκέψεις, όσο και συναισθήματα…

Συναισθήματα συμπάθειας για όλους αυτούς τους ανθρώπους που, όπως προείπα, “κυνηγούν το όνειρό τους”… Να εκφραστούν, να αναδειχτούν κάνοντας αυτό που αγαπούν, να πετύχουν… Κι αρκετές φορές δεν συμπάθησα, απλώς, κάποιους απ’ αυτούς, αλλά και συνέπασχα μ’ αυτούς, είτε στην αγωνία τους πριν από την παράστασή τους ή την κρίση της επιτροπής, είτε στη θλίψη τους όταν κρίνονται “κομμένοι” από τη συνέχεια…

…διότι, βεβαίως, καλώς ή κακώς, (και) το show αυτό είναι ανταγωνιστικό… Με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Τόσο για τους διαγωνιζόμενους, όσο και για τους κριτές!

Είναι εύκολο να κατακρίνεις – επικρίνεις. Μα είναι δύσκολο να διακρίνεις… αυτόν που είναι πιο άξιος…. Πρέπει να κάνεις επιλογές. Και οι επιλογές είναι, συχνά, πολύ δύσκολες! Όχι μόνο σε τέτοια τηλεπαιχνίδια, βεβαίως, αλλά, πολύ περισσότερο, στη ζωή μας την ίδια, ο καθένας, οπότε μάλιστα δεν πρόκειται για παιχνίδι…

Πολύ πιο σκληρή και βασανιστική και ψυχοφθόρα είναι, βεβαίως, η διαδικασία της επιλογής για τους ίδιους τους διαγωνιζόμενους. Και ιδιαίτερα ενδιαφέρον το να παρατηρείς [και να διδάσκεσαι, ως θεατής, είτε θετικά είτε αρνητικά, από] τον τρόπο που αντιμετωπίζει κανείς την επιτυχία ή την αποτυχία…

“Είναι για μένα ζήτημα ζωής ή θανάτου”, ακούς κάποιον να λέει, ενόψει της κρίσης…

“Είμαι ο καλύτερος” ακούς να αυτο-επαινείται κάποιος άλλος, αλλαζονικά.

“Είναι στ’ αλήθεια πολύ σκληρός ο ανταγωνισμός και πραγματικά ιδιαίτερα καλοί οι ανταγωνιστές μου”, λέει κάποιος άλλος με μετριοπάθεια [και –σας διαβεβαιώ- καθόλου “μέτριος”!...], “αλλά εγώ θέλω [ή: “πρέπει”!...] να κερδίσω”…

Και μετά την κρίση και την επιλογή… δάκρυα και κλάμα. Τόσον από τους χαμένους, όσο και από τους νικητές… Εξίσου διδακτικό να παρατηρείς, και πάλι [και μάλιστα κατά τεκμήριο ως φυσική αντίδραση και όχι σκηνοθετημένα…] τόσον τους μεν, όσο και τους δε…

“Γκρεμίστηκε το όνειρό μου” λέει κάποιος, ανάμεσα στα αναφιλητά του. Και σκέφτομαι πως είτε το όνειρό του ήταν πολύ “πρόχειρα” θεμελιωμένο, είτε δεν έχει αποκτήσει – κατακτήσει ο ίδιος την ωριμότητα να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις…

[…Και δεν το σκέφτομαι μόνο εγώ, ο θεατής, ο “κριτής των πάντων” εκ του ασφαλούς, ο ηθικολόγος, ο “συμβουλάτορας”, ο “σοφός”… Το σκέφτεται και το λέει κι ένας άλλος, εξίσου “αποτυχημένος” διαγωνιζόμενος:]

“Δεν θα εγκαταλείψω! Θα συνεχίσω να κυνηγώ το όνειρό μου! Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι… Μέχρι να πετύχω!...” σχολιάζει ένας άλλος… [Κι εγώ από τώρα τον λογίζω να έχει επιτύχει!...]

“Είναι κρίμα και άδικο” σχολιάζει ένας τρίτος. Και συνεχίζει: “Είχα προσπαθήσει τόσο πολύ για να πετύχω”…

Και σκέφτομαι εγώ, με τη σειρά μου, με ψυχραιμία (υποθέτω) καθώς βρίσκομαι “έξω απ’ τον χορό” [και δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα σκεφτόμουν και δεν θα ένιωθα το ίδιο, εάν κι εγώ βρισκόμουν σε αντίστοιχη θέση]: Μπορεί να είχες, πράγματι, προσπαθήσει πολύ, πάρα πολύ, για να πετύχεις, στο αναγνωρίζω! Αλλά ίσως, τελικά, να μην είχες προσπαθήσει τόσο πολύ, όσο θα μπορούσες. Και δεν μπορείς, βεβαίως, να γνωρίζεις, εάν ο άλλος, ο ανταγωνιστής σου, είχε προσπαθήσει πολύ περισσότερο από σέναν!... Και, συνεπώς, θα ήταν άδικο, πραγματικά, τόσο γι’ αυτόν, όσο και “για το δίκηο” (δηλαδή αντικειμενικά) να είχες επιλεγεί εσύ και όχι ο άλλος… έτσι δεν είναι;… Και κάτι ακόμα, περαιτέρω: Αφού όλοι επικαλούμαστε και θέλουμε, κατά πως λέμε, την αξιοκρατία, θα πρέπει, βεβαίως, να σκεφτούμε κι ετούτον τον παράγοντα: πως δηλαδή ο άλλος μπορεί να είναι [λέμε, τώρα!...] πολύ πιο άξιος και ικανός από εσένα!...

[Δεν γράφω δα τίποτα νέο κι άγνωστο ή τίποτα σπουδαίο… Ίσα ίσα, μάλιστα, είναι αυτονόητα (γιατί δεν είναι λόγια, αλλά βιώματα…) για όσους ασχολήθηκαν ή ασχολούνται στη ζωή, ιδίως από μικρή ηλικία, με τον αθλητισμό… Το δυστύχημα είναι, όμως, πως οι περισσότεροι, αντί να αθλούμεθα, μένουμε είτε απλοί θεατές στις κερκίδες ή και… στις πολυθρόνες μας, ανόητοι τηλεθεατές ανόητων εκπομπών…]

…Από εμένα, πάντως, όλοι αυτοί οι διαγωνιζόμενοι, που είδα στο συγκεκριμένο talent show, είναι πολύ πιο άξιοι, πολύ πιο ικανοί σ’ αυτό που κάνουν, ασκώντας το ταλέντο τους. Ενώ εγώ [λέμε, τώρα!...] κάποιο ταλέντο μου μπορεί να το’χω αφήσει α-παίδευτο και ανεκμετάλλευτο, να το έχω “θάψει”, όπως συμβαίνει στην ευαγγελική παραβολή των “ταλάντων”… Άξιος ο “μισθός” τους, λοιπόν! Κι αντίστοιχα αξίζουν τον σεβασμό όλων μας! Γι’ αυτό που κάνουν, γι’ αυτό που είναι, γι’ αυτό που έχουν… Διότι κάθε άνθρωπος –το νιώθω, το ξέρω και το λέω με βεβαιότητα- είναι σε κάποιον τουλάχιστο τομέα πιο άξιος από εμένα… Κι όταν δεν το ξεχνώ αυτό, μπορώ να… “βάζω τα πράγματα” και τον εαυτό μου “στη θέση του”, αποφεύγοντας την υπερηφάνεια…

Πώς νιώθω συχνά…

…Ώρες – ώρες νιώθω πως τόσο εγώ, όσο και κάποιοι (πολλοί!) άλλοι, είμαστε [για την ακρίβεια: θεωρούμαστε] “ζώντα” [ή μη;…] απολιθώματα… Μιας άλλης εποχής… Που δεν μπορέσαμε [ή δεν θελήσαμε…] να “εξελιχθούμε” και να “προσαρμοστούμε” στο “πνεύμα της εποχής μας” και στις “αξίες” της [δηλαδή “μη-αξίες” της…]

Υ.Γ.:

Σχετική ανάρτηση υπάρχει και στο “βασικό” μου ιστολόγιο, το “Seagull”, εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/07/blog-post_20.html

Αστοχίες…

Ηθικολογώ… αλλά δεν ηθικο-πράττω...

Κρίνω και κατά-κρίνω τους άλλους…. αλλά ταυτόχρονα υπο-κρίνομαι…

Υποκρίνομαι τον ηθοποιό, τον καλλιτέχνη… αλλά δεν παράγω ήθος, ούτε τέχνη…

[Επιστροφή]

- Πού χάθηκες τόσον καιρό;…

- Ήμουν… “χαμένος”!... “Στον κόσμο μου”… Και στις σκέψεις μου… Και στη σιωπή μου…

- Γιατί; Δεν είχες τι να πεις;

- Το αντίθετο!... Είχα κι έχω τόσα πολλά να πω… που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω….

- Και;…

- …Δεν ξέρω αν έχει νόημα!... “Φωνή βοώντος εν τη ερήμω”!... ή: “Φωνή σε ώτα μη ακουόντων”!...

[…]

Χριστός Ανέστη!

Σε όλο τον κόσμο!...

Για όλο τον κόσμο!…

Χριστός Ανέστη!

Christ is Risen!
Khrishti unjal!

Khristus anahgrecum!
Khris-tusaq ung-uixtuq!
Kristos tenestwal!
Crist aras!
El Messieh kahm!
Kristos haryav ee merelotz!
Hristolu unghia!
Xristosi banuytashtch'ey!
Hristos voskrese!
Khrystos uvaskros!
Helisituosi fuhuole!
Kristus vstal a mrtvych!
Kristus er opstanden!
Christus is opgestaan!
Christos tensiou!
Kristo levigis!
Kristus on oolestoosunt!
Christos t'ensah em' muhtan!
Kristus nousi kuolleista!
Le Christ est ressuscite!
Kriost eirgim!
Kriste ahzdkhah!
Christus ist erstanden!
Ua ala hou `o Kristo!
Ha Masheeha houh kam!
Kristur er upprisinn!
Kristus telah bangkit!
Cristo e' risorto!
Harisutosu Fukkatsu!
Kristus sampun wungu!
Kristo gesso!Christus resurrexit!
Kristus ir augsham sales!
Kristo ajukkide!
Christu uyirthezhunnettu!
Jesu Kristi ebiliwo!
Kristus er oppstanden!
Khristus zmartvikstau!
Cristo ressuscitou!
Cristos a inviat!
Khristos voskrese!
Kristo'pastitaha!
Cristos vaskres!
Kristus vstal zmr'tvych!
Cristo ha resucitado!
Kristo amefufukka!
Christus ar uppstanden!
M'shee ho dkom!
Xristos Kuxwoo-digoot!
Hristos diril-di!
Kristo ajukkide!
Khristos voskres!
Atgyfododd Crist!
Xris-tusaq Ung-uixtuq!
Ukristu uvukile!

Κυριακή του Πάσχα - Ανάσταση