Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Οργή. Και χάσμα γενεών [Καμιά σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας]

Δεν θυμάμαι πού το είδα ή ποιος μου το έστειλε τελευταία… Όποιος κι ας είναι, τον ευχαριστώ πολύ και λυπάμαι που δεν είμαι σε θέση να τον κατονομάσω !

Το αναρτώ σήμερα, εξαιρετικά αφιερωμένο σε μια “γρίτσα”, που μέσα της ζει ακόμα ένα παιδί!... (…που ονειρεύεται κι ελπίζει!... Και αγωνίζεται. Με τον δικό της μυστικό και μαγικό τρόπο….)


http://www.youtube.com/watch?v=mNK6h1dfy2o


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σπουργιτακι μου,σε αγαπαω...
Κι αληθεια,σκεπτομαι,με ποσα χρωματα ζωγραφιζεται αραγε η μια τετοια λεξη σεναν χρονο τοσο ρημαγμενο?!...

η σ... της σιωπης