"Σπουργίτι" για τα μικρά και τα καθημερινά!...
Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά, τα πιο σημαντικά, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο άλλο ιστολόγιό μου, το "Seagull"
Συμφωνούμε, για παράδειγμα, πως “εγωιστής είναι το κακόγουστο άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για εμάς”…
Συμφωνούμε, επίσης, πως “όλοι κινούνται και αποφασίζουν με βάση το ατομικό τους συμφέρον”, εκτός από εμάς που είμαστε υπεράνω!...
Συμφωνούμε, επίσης, ότι στη χώρα μας, λόγω της οικονομικής κατάστασης που έχουμε περιέλθει, “θα πρέπει όλοι μας να κάνουμε θυσίες”…
Λέγοντας “όλοι” εννοούμε όλους τους άλλους!
Και “άλλοι” είναι αυτοί που ανήκουν σε διαφορετικές συντεχνίες…
Οι υπάλληλοι της Βουλής, για παράδειγμα, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να εισπράττουν 16 (!) μισθούς το χρόνο, κάτι που για όλους τους υπόλοιπους είναι, βεβαίως, παράλογο και σκανδαλώδες….
Οι υπάλληλοι των οικονομικών υπηρεσιών – εφοριών, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να είναι αφορολόγητα τα επιδόματά τους, τη στιγμή που όλα τα άλλα επιδόματα όλων των άλλων υπαλλήλων φορολογούνται…
Οι γιατροί και οι δικηγόροι δεν δέχονται να εισπράττουν και να αποδίδουν ΦΠΑ για τις υπηρεσίες τους, κάτι που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες και από το οποίο είχαν εξαιρεθεί αυτοί, καλώς ή κακώς, όταν θεσπίστηκε ο Φ.Π.Α.
Να συνεχίσω; Δεν νομίζω πως χρειάζεται. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και το γνωρίζετε όλοι, έτσι δεν είναι;!...
Υ.Γ. (άσχετο ή, μάλλον, σχετικό): Πρέπει να πάρουμε γρήγορα μέτρα, διότι αλλιώς… θα μας πάρουν μέτρα άλλοι!....
…δεδομένου ότι οι ευκαιρίες στη ζωή δίνονται για να τις αδράξεις!...]
Τις προάλλες, μια γρίπη με κράτησε στο σπίτι...
“Θηρίο στο κλουβί”…
Πώς να αφήσω να περάσουν τόσες ώρες αδρανείς;…
Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία, να πάρω από τη βιβλιοθήκη μου και να ξεκινήσω να διαβάζω ένα βιβλίο που το σκεφτόμουν από καιρό: Το “TheCorporation” του JoelBakan, που σε μετάφραση Αγγελικής Βάσιλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Τελικά το βρήκα τόσο ενδιαφέρον, που το διάβασα όλο, αυθημερόν και… “μονορούφι”. Κι όχι μονάχα αυτό! Στη συνέχεια είδα, σε DVD, και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, το οποίο γυρίστηκε με βάση ακριβώς το συγκεκριμένο βιβλίο και είχε προβληθεί, προ τριετίας περίπου, στην ΕΡΤ, από τη “Θεματική βραδιά” του Στέλιου Κούλογλου.
Το θέμα – αντικείμενο του βιβλίου (και του ντοκιμαντέρ) είναι, όπως γνωρίζετε, οι ανώνυμες εταιρείες και δη οι μεγάλες πολυεθνικές. Θέμα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον, αν όχι φλέγον! Όχι μόνο λόγω της δράσης των εταιρειών αυτών, αλλά και εξαιτίας αυτής καθεαυτής της ύπαρξής τους ως θεσμού και της απόδοσης – αναγνώρισης σ’ αυτές (νομικής) “προσωπικότητας”. Προσωπικότητας χωρίς αισθήματα, αλλά προσανατολισμένης αποκλειστικά και μόνο σε ένα σκοπό: το κέρδος!
Ήδη πολύ παλιότερα, στο ιστολόγιο αυτό, είχα εκφραστεί κατά των εταιρειών (31.3.2008 “Σκέψεις για τα Νομικά Πρόσωπα”, εδώ: http://spourgitistefanos.blogspot.com/2008/03/blog-post_31.html). “Και λίγα είπα”, τότε!... Εδώ, να σκεφθείτε, ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου, εξομοιώνει τις εταιρείες με “ψυχοπαθητικά πρόσωπα” και το αποδεικνύει με στοιχεία!...
Στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Eagle”, ανάρτησα, προ ολίγου, μερικά μικρά σκόρπια αποσπάσματα απ’ το βιβλίο (εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/01/joel-bakan-corporation.html). Προτείνω να μην αρκεστείτε σ’αυτά. Αναζητείστε το βιβλίο, αγοράστε το και διαβάστε το! Ή/και δείτε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ…
Δεν ξέρω αν τα “κολλήματα” είναι πάντοτε και aprioriαρνητικά και κατακριτέα – απορριπτέα…
Και δεν αναφέρομαι, βεβαίως, εν προκειμένω, σ’ αυτούς που είναι, για παράδειγμα, “κολλημένοι με την μπάλα”!... Ή στους “κολλημένους” σε κάθε είδους εξαρτήσεις και πάθη και, εξίσου ή πολύ περισσότερο, στους προσκολλημένους σε ιδεοληψίες, σε προκαταλήψεις και στείρες και ανούσιες ιδέες…
Εγώ, καλώς ή κακώς [εσείς θα το κρίνετε, καθώς όλοι οι “κολλημένοι” πιστεύουν πως αξίζει αυτό στο οποίο είναι κολλημένοι!...] είμαι κολλημένος, ιδίως, με καμιά δεκαριά ιδέες – έννοιες – αξίες – αρχές: Ελευθερία – Θεός – Άνθρωπος και Συνάνθρωπος – Συνείδηση – Αρετή και Ηθική – Μυαλό, Καρδιά και Ψυχή – Αγάπη…
Μια έννοια που αναμφίβολα αξίζει να σταθεί κανείς (αλλά, πάντως, όχι να “κολλήσει” σ’ αυτήν…) είναι η Αυτογνωσία.
“Γνώθι σαυτόν” έλεγαν και είχαν ως στόχο και ιδανικό οι αρχαίοι Έλληνες. Γνώρισε ποιος είσαι. Αν αυτή είναι η (μόνη) έννοια, τότε δεν νομίζω πως αξίζει κανείς να μείνει και να “κολλήσει” σ’ αυτήν. Αν, όμως, η πραγματική έννοια είναι “γνώρισε και μάθε μέχρι πού μπορείς να φθάσεις ως άνθρωπος, ποια είναι τα όριά σου που… μπορείς, στη συνέχεια, να ξεπεράσεις”, τότε… μάλιστα! Τότε αξίζει, πράγματι, να μείνεις “κολλημένος” σ’ αυτό το μονοπάτι ζωής, σ’ αυτή τη διαρκή και ατέρμονη πορεία ζωής…
Αν μείνεις κολλημένος σ’ αυτό που είσαι τώρα, στάσιμος… τότε… καλύτερα να κλάψεις από τώρα τον πρόωρο θάνατό σου!...
(Πέτρες που μένουν στάσιμες, χορταριάζουν… Ενώοι… Rolling Stones ποτέ!...)
Να γιατί, κατά τη γνώμη μου, δηλαδή στη δική μου οπτική, οι σύγχρονες κοινωνίες, η εποχή μας, έχει γεμίσει με “ζωντανούς νεκρούς”…. Διότι ως τέρμα της πορείας μας και ως ιδανικό και υπέρτατη εκδήλωση πνευματικότητας, σοφίας ή/και “μαγκιάς” είναι η κακώς νοούμενη “αυτογνωσία”:
“Αυτός είμαι! Σ’ όποιον αρέσω!... Για τους άλλους δεν θα μπορέσω!...”
[Σιγά, μαγκάκο, διότι νομίζω ότι λάθος ερμήνευσες το αρχαιοελληνικό “πάσιν αδείν χαλεπόν”…]
“…Έτσι είμαι εγώ! Με τα λάθη μου και τις αδυναμίες μου… Με τα “θέλω” μου και χωρίς “πρέπει”!... Με την παραφωνία μου να τραγουδώ το δικό μου τραγούδι!...”
Γι’ αυτό γέμισε η κοινωνία μας με “παράφωνους”, σαν σε χάβρα Ιουδαίων και όχι σαν σε εκκλησιαστική χορωδία…
Ο e-φίλος συν-μπλόγκερ Haris το έψαξε, πρόσφατα, το ερεύνησε και κατέληξε: πως η άποψη ότι η λέξη “άνθρωπος” προέρχεται απ’ το άνω + θρώσκω, είναι παρετυμολογική και δεν ανταποκρίνεται στα επιστημονικά πορίσματα της γλωσσολογίας (βλ. εδώ: http://harishome.blogspot.com/2009/11/5.html)
Και ήδη του σχολίασα, εν θερμώ, μόλις το διάβασα: Τι αλλάζει για μας, για τη ζωή μας και για την αντιμετώπισή της; Θα πάψουμε, άραγε, να άνω θρώσκουμε;…
…Αλήθεια, σκέφτηκα περαιτέρω, τι αντιπροσωπεύει για μας, για τους ανθρώπους, το “άνω”;
Θα μπορούσαμε να δώσουμε αρκετές διαφορετικές απαντήσεις – εξηγήσεις: το καλύτερο, το υψηλότερο, το πνευματικότερο, το ουράνιο, την πρόοδο, την εξέλιξη…
Δεν είναι αυτονόητα όλα αυτά! Δεν είναι δεδομένα,. Είναι θέμα επιλογής και προσπάθειας – αγώνα – δράσης – μόχθου…
Υπό μία οπτική και κατά μία έννοια… κατά κάποιο τρόπο… θα μπορούσαμε να πούμε, μάλιστα, ότι δεν είναι “κατά φύση”!... Πράγματι, κατά το μέρος που ο άνθρωπος μετέχει της ύλης, είναι υλικό πλάσμα – ον, τείνει μάλλον προς την φθορά, προς τα κάτω…. Ποικιλοτρόπως… Είναι εγγενής ιδιότητα της ύλης αυτή: Να φθείρεται, να αποσυντίθεται, να καταρρέει…
Για να αναπτυχθείς σωματικά, για ν’ αποκτήσεις ρώμη κι ένα καλογυμνασμένο σώμα, για να εξελιχθείς ως αθλητής (citius - altius – fortius) απαιτείται να καταπολεμήσουμε την… φυσική τεμπελιά μας και να μοχθήσουμε… Μόχθο απαιτεί και η απόκτηση γνώσεων, η πρόοδος της επιστήμης κι η προώθηση της έρευνας. Και, βέβαια μόχθο απαιτεί και ο άθλος – άθλημα της αρετής, της εξέλιξης – ολοκλήρωσης – τελειοποίησης του χαρακτήρα μας και της συμπεριφοράς μας…
Ο αγώνας (μας) σε κάθε τομέα, χρειάζεται ένα άλμα, όπως λέει κι ο ποιητής: ένα άλμα πιο γρήγορο και πιο πέρα απ’ την φθορά…
Κάθε σταμάτημα σημαίνει οπισθοχώρηση, σημαίνει, ενδεχομένως, “κατρακύλα”…
