"Σπουργίτι" για τα μικρά και τα καθημερινά!...
Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά, τα πιο σημαντικά, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο άλλο ιστολόγιό μου, το "Seagull"
Δεν ξέρω αν τα “κολλήματα” είναι πάντοτε και aprioriαρνητικά και κατακριτέα – απορριπτέα…
Και δεν αναφέρομαι, βεβαίως, εν προκειμένω, σ’ αυτούς που είναι, για παράδειγμα, “κολλημένοι με την μπάλα”!... Ή στους “κολλημένους” σε κάθε είδους εξαρτήσεις και πάθη και, εξίσου ή πολύ περισσότερο, στους προσκολλημένους σε ιδεοληψίες, σε προκαταλήψεις και στείρες και ανούσιες ιδέες…
Εγώ, καλώς ή κακώς [εσείς θα το κρίνετε, καθώς όλοι οι “κολλημένοι” πιστεύουν πως αξίζει αυτό στο οποίο είναι κολλημένοι!...] είμαι κολλημένος, ιδίως, με καμιά δεκαριά ιδέες – έννοιες – αξίες – αρχές: Ελευθερία – Θεός – Άνθρωπος και Συνάνθρωπος – Συνείδηση – Αρετή και Ηθική – Μυαλό, Καρδιά και Ψυχή – Αγάπη…
Μια έννοια που αναμφίβολα αξίζει να σταθεί κανείς (αλλά, πάντως, όχι να “κολλήσει” σ’ αυτήν…) είναι η Αυτογνωσία.
“Γνώθι σαυτόν” έλεγαν και είχαν ως στόχο και ιδανικό οι αρχαίοι Έλληνες. Γνώρισε ποιος είσαι. Αν αυτή είναι η (μόνη) έννοια, τότε δεν νομίζω πως αξίζει κανείς να μείνει και να “κολλήσει” σ’ αυτήν. Αν, όμως, η πραγματική έννοια είναι “γνώρισε και μάθε μέχρι πού μπορείς να φθάσεις ως άνθρωπος, ποια είναι τα όριά σου που… μπορείς, στη συνέχεια, να ξεπεράσεις”, τότε… μάλιστα! Τότε αξίζει, πράγματι, να μείνεις “κολλημένος” σ’ αυτό το μονοπάτι ζωής, σ’ αυτή τη διαρκή και ατέρμονη πορεία ζωής…
Αν μείνεις κολλημένος σ’ αυτό που είσαι τώρα, στάσιμος… τότε… καλύτερα να κλάψεις από τώρα τον πρόωρο θάνατό σου!...
(Πέτρες που μένουν στάσιμες, χορταριάζουν… Ενώοι… Rolling Stones ποτέ!...)
Να γιατί, κατά τη γνώμη μου, δηλαδή στη δική μου οπτική, οι σύγχρονες κοινωνίες, η εποχή μας, έχει γεμίσει με “ζωντανούς νεκρούς”…. Διότι ως τέρμα της πορείας μας και ως ιδανικό και υπέρτατη εκδήλωση πνευματικότητας, σοφίας ή/και “μαγκιάς” είναι η κακώς νοούμενη “αυτογνωσία”:
“Αυτός είμαι! Σ’ όποιον αρέσω!... Για τους άλλους δεν θα μπορέσω!...”
[Σιγά, μαγκάκο, διότι νομίζω ότι λάθος ερμήνευσες το αρχαιοελληνικό “πάσιν αδείν χαλεπόν”…]
“…Έτσι είμαι εγώ! Με τα λάθη μου και τις αδυναμίες μου… Με τα “θέλω” μου και χωρίς “πρέπει”!... Με την παραφωνία μου να τραγουδώ το δικό μου τραγούδι!...”
Γι’ αυτό γέμισε η κοινωνία μας με “παράφωνους”, σαν σε χάβρα Ιουδαίων και όχι σαν σε εκκλησιαστική χορωδία…
Ας δούμε κατάματα την αλήθεια! Ας μη διστάσουμε να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας! Την αυτογνωσία δεν μπορούμε, θαρρώ, να την κατακτήσουμε μόνοι μας… Έχουμε την ανάγκη, ακόμα και σ’ αυτό, απ’ τον άλλον, τον συνάνθρωπό μας! Διότι τα μάτια μας, όταν πρόκειται για τον εαυτό μας, είναι μάτια πλάνα, πλανερά, και πλανεύουν… Για μας τους ίδιους, λοιπόν, ακόμα και οι καθρέφτες μπορεί μεν να είναι χρήσιμοι, αλλά και πάλι, καθώς και πάλι προϋποτίθεται πως η εικόνα θα περάσει και πάλι μέσα απ’ τα μάτια μας, πάλι μπορεί να καταλήξουμε στο ίδιο πρόβλημα… Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι η δική μας αυτογνωσία περνά μέσα απ’ τα μάτια των άλλων, των γύρω μας ανθρώπων! Και ούτε αρκεί απλώς το να καθρεφτιζόμαστε στα μάτια του αγαπημένου ή της αγαπημένης μας… Διότι η λάμψη της αστραπής του έρωτα δεν αφήνει να δούμε καθαρά, ιδίως τις λεπτομέρειες… [Πόσο δε μάλλον αν σκεφθούμε πως ο άλλος μπορεί να (λέει ή/και να) είναι «ο άλλος μας εαυτός»… οπότε και πάλι είναι σαν να κρινόμαστε μόνο απ’ τα ίδια μας τα μάτια…] Το πιο χρήσιμο, το πιο ωφέλιμοείναι να καθρεφτιστούμε, γυμνοί, τελείως γυμνοί, από ρούχα κι από στολίδια κι από κοσμήματα, στα μάτια των αγαπημένων μας ανθρώπων, των οικείων και των φίλων μας… κι αυτοί ύστερα, ως φίλοι, ως άνθρωποι που μας αγαπάνε, θα μπορέσουν να μας πούν τις λεπτομέρειες, σημεία που εμείς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τα εντοπίσουμε ή ακόμα και να φανταστούμε την ύπαρξή τους… Μόνο έτσι, λοιπόν, επιτυγχάνεται, θαρρώ, η αυτογνωσία!...
