«Οι “εταίροι” μας θέλουν για “εταίρες”. Και η “κοινή λογική” είναι πολύ “κοινή” και καθόλου “λογική”»

      [Γράφω εν θερμώ! Κάτι που συνήθως δεν μου συμβαίνει… δηλαδή το αποφεύγω, συνειδητά, προσπαθώντας να είμαι “ψύχραιμος”. Αλλά τώρα επέλεξα διαφορετικά].

      Να δούμε πότε επιτέλους θα το καταλάβουμε [Ελπίζω πριν να είναι πολύ αργά…]: Ότι αυτοί που τους λέμε ‘εταίρους” μας θέλουν, στην πραγματικότητα, για “εταίρες” τους.

      Να δούμε πότε επιτέλους θα γίνει αντιληπτό: Ότι συχνά αυτό που κάποιοι εμφανίζουν και “πλασάρουν” ως “κοινή λογική” είναι πολύ “κοινή” και καθόλου “λογική”.

      Αλήθεια, θυμάστε πού αλλού υπήρχε αυτό το “κοινή”; Στο “Κοινή Αγορά”. Που έριξε το βάρος όλο στο “αγορά”, μέχρι που… μπατάρισε. Και κάπου εκεί οι image makers σκέφτηκαν να της ρίξουν μια μπέρτα για να καλυφθεί η γύμνια: “Ένωση” την είπαν, “Ευρωπαϊκή Ένωση”!...

      “Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις…” λέει ένα τραγούδι, που κρύβει τη μεγάλη σύγχρονη τραγωδία…

      Με τόσα ψέματα, λοιπόν, κάποιοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, μιλούν για Ευρώπη, για Ενωμένη Ευρώπη, και δεν αντιλαμβάνονται [ή το αντιλαμβάνονται και το κάνουν “επί σκοπώ”, οι ασυνείδητοι!...] ότι “πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες”.

      Ευρώπη. Αυτή είναι, άραγε, η Ευρώπη που ονειρευτήκατε και ονειρευτήκαμε; Η Ευρώπη “των αγορών” αλλά χωρίς τους λαούς της;…

      [Μου θυμίζει κάποιους ψυχολόγους που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ψυχής, αλλ’ αυτή είναι μια άλλη ιστορία, που δεν είναι του παρόντος…]

      Σιγά μην νοιάζονται για την Ευρώπη, όλοι αυτοί που την επικαλούνται ως “καραμέλα”. Για να κοροϊδεύουν το πόπολο. Για τα Ευρώ νοιάζονται και μόνον. Κατάφεραν, όμως, να το πλασάρουν ως συνώνυμο, τάχα: ότι “Ευρώ” σημαίνει “Ευρώπη” και τούμπαλιν. Ξέρεις ποιοι; Αυτοί οι ξεδιάντροποι που γράφουν τη λέξη Ευτυχία όχι με Ε κεφαλαίο, αλλά με €. Αυτοί που έχουν το χρήμα όχι ως “χρήμα” αλλά ως αξία και δη υπέρτατη αξία.

      Ξέρετε κάτι; Δεν είμαι απ’ αυτούς που νιώθουν περισσότερο Έλληνες [“Ελληναράδες”…] και λιγότερο Ευρωπαίοι. Νιώθω Έλληνας, αλλά και Ευρωπαίος και Οικουμενιστής, έτσι όπως θαρρώ πως είναι ο γνήσιος Ελληνισμός. Αλλά μήπως κι αυτή την τελευταία λέξη (“οικουμενιστής”) δεν έχουν καταφέρει να τη θολώσουν; Και τη συναφή “παγκοσμιότητα” δεν κατάφεραν να την αντικαταστήσουν, στη γλώσσα και στην καθημερινότητά μας, με τη λέξη “παγκοσμιοποίηση”;…

      Παραμένω, λοιπόν, κι επιμένω να δηλώνω: Έλληνας, Ευρωπαίος, Οικουμενιστής, Ουμανιστής και, εν τέλει, Άνθρωπος. Κάποιοι, όμως, φαίνεται πως ξεχνάνε ιδίως αυτό το τελευταίο!

      Θα επανέλθω…

Ιδιωτεύουμε;…

Ιδιωτεύω… idiot!...

Ιδιωτεύω… ανόητε!...

[…ιδίως δε αν είσαι… αμερικανάκι!...

…εγώ είμαι ιδιαίτερος… είμαι Έλληνας!]

Είμαι, όμως, πράγματι έξυπνος;

[Είμαι, όμως, πράγματι Έλληνας;…]

Αυτή ήταν, άραγε, η στάση που ανέδειξαν οι Έλληνες;

Να μεριμνάς διά τα “του οίκου σου” και μόνον;

Να αποσύρεσαι “στα ίδια” και να αδιαφορείς, δηλαδή να μη συμμετέχεις στα του Δήμου;…

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί πεθαίνει η Δημοκρατία;…

Ιδιωτεύουμε… οι ανόητοι!...

Το απόλυτο ελληνικό όνειρο (ή μήπως είναι εφιάλτης;…)

Είναι όντα γεμάτα αντιφάσεις οι άνθρωποι.

Κι οι Έλληνες, ειδικότερα, ετούτο το “κουσούρι” το έχουν αυξημένο κατά τρόπο γεωμετρικό… “Στο τετράγωνο” ή “στον κύβο”, που λένε…

Συνήθως οι Έλληνες αναφέρονται ειρωνικά στο λεγόμενο “αμερικανικό όνειρο”…

Προτιμούμε, βλέπετε, το “ελληνικό όνειρο” [κι ας είναι αδόκιμος ο όρος, δηλαδή δεν έχει “θεσπιστεί” ή “καθιερωθεί”…]

Για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, το “κράτος” είναι μια έννοια εχθρική, ένας θεσμός αντίπαλος, που φταίει για τα πάντα, που δεν κάνει τίποτα σωστό και προς όφελός του…

…κι όμως, το μεγάλο του όνειρο σχετίζεται μ’ αυτό το κράτος…

“Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει”..

Αμ δε!... Υπ-άλληλος θέλει να γίνει!...

***

Ποιο είναι, λοιπόν, το “ελληνικό όνειρο”;

Μα θέλει ερώτημα; Το ξέρουμε όλοι, το βιώνουμε, εδώ και δεκαετίες, από καταβολής του ελληνικού κράτους:

Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι!

Γιατί; Μήπως γιατί έτσι θα μπορέσουμε να εκδηλώσουμε πρωτοβουλίες, να αποδείξουμε τη δημιουργικότητά μας, να υλοποιήσουμε τις πρωτοποριακές μας ιδέες;

Προφανέστατα όχι, βεβαίως!

Αλλά για να έχουμε την “μονιμότητα”, την βεβαιότητα του μισθού, της μονοτονίας, της ρουτίνας, του “αράγματος”…

Κι ύστερα, αν το καταφέρουμε, τα θεωρούμε όλα αυτονόητα:

Τον συνεχώς αυξανόμενο μισθό και τα κάθε λογής παράλογα επιδόματα (ακόμα και αυτόν της “παραγωγικότητας” σε ολόκληρη κατηγορία υπαλλήλων, συλλήβδην!...)

Το συνεχώς μειούμενο ωράριο, ώστε να είναι “ανθρώπινο” (για τους υπαλλήλους και όχι για τους πολίτες που θα ήθελαν να εξυπηρετούνται…)

Το δικαίωμα να ταλαιπωρούμε τον πολίτη, τον οποίο υποτίθεται πως έχουμε την υποχρέωση να εξυπηρετούμε [Κάθε υπάλληλος νιώθει να είναι το κράτος: “L’ Etat c’est moi”!...]

Τον κακώς νοούμενο συνδικαλισμό, που δεν καταδικάζει τα κακώς κείμενα και, ακόμα κι αν το κάνει, δεν προσπαθεί να τα ανατρέψει ή να τα διορθώσει…

Την προσπάθεια να μειωθεί το όριο συνταξιοδότησης κ.λπ.

Προσπαθήστε να συνοψίσετε το ελληνικό αυτό όνειρο:

Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι, για να έχουμε όλα τα πλεονεκτήματα που αυτό συνεπάγεται, χωρίς να δουλεύουμε εντατικά και να βγούμε στη σύνταξη “μια ώρα” (δηλαδή μερικά χρόνια…) νωρίτερα!...

Σπουδαίος στόχος για τους νέους ανθρώπους!..

Κρίμα!... Δεν την αξίζει αυτή την τύχη η πατρίδα μας!...

Κοινωνική παρατήρηση και προβληματισμοί σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα

Το περασμένο Σάββατο πήγα με παρεούλα στο Ολυμπιακό Στάδιο, για να δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Εθνικής μας Ομάδας με την αντίστοιχη ομάδα της Ουκρανίας.

Τα ποδοσφαιρικά γήπεδα είναι ένας χώρος που ενδείκνυται, όπως και κάθε συγκέντρωση μεγάλου πλήθους ανθρώπων, και για κοινωνική παρατήρηση, τόσο ατομικών εκδηλώσεων και συμπεριφορών, όσο και της εκδήλωσης της “ψυχολογίας του όχλου”. Σας διαβεβαιώνω, πάντως, ότι δεν πήγα “επί τούτοις”, αλλά αυτή η παρατήρηση “μου προέκυψε” (για άλλη μία φορά…)

Δεν ξέρω εάν και πόσοι άλλοι έκαναν, αντιστοίχως, τέτοιες ή διαφορετικές παρατηρήσεις από το σύνολο των περίπου 40.000 θεατών….

“Θεατές” έγραψα; Για να είμαι πιο ακριβής θα έπρεπε, ίσως, να γράψω ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν ήταν απλώς θεατές, αλλά μάλλον… “προπονητές ποδοσφαίρου”!... Και, πάντως, σε κάθε περίπτωση, άριστοι γνώστες του ποδοσφαίρου και των τεχνικών του.

[Παρένθεση: Τόσο από ραδιοφωνικούς σταθμούς, όσο και στον κοινωνικό μου περίγυρο, συχνά ακούω γνωστούς και αγνώστους που διατυπώνουν μια άποψη επί ποδοσφαιρικού θέματος, να τη συνοδεύουν με την μεγαλόστομη παρατήρηση: “Κοίτα να δεις: Δεν τα λέω τυχαία αυτά. Έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα και γνωρίζω. Κι έχω παίξει και ποδόσφαιρο, οπότε τα γνωρίζω από μέσα, απ’ την πράξη”. Υποθέτω, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι όλοι αυτοί οι σχολιαστές έχουν αποφοιτήσει τουλάχιστον από καμιά ποδοσφαιρική ομοσπονδία (λέμε τώρα!...) και, πάντως, δεν “έπαιζαν μπάλα” στο δημοτικό ή στο νηπιαγωγείο ή σ’ ένα γήπεδο 5x5, με φίλους, όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι “κοινοί θνητοί”, που μας αρέσει λίγο – πολύ να βλέπουμε, από καιρού εις καιρόν, λίγο ποδόσφαιρο…]

Δύο – τρεις παρατηρήσεις μόνο, για την ώρα, κοινωνικής και όχι ποδοσφαιρικής φύσεως, απ’ το γήπεδο και το συγκεκριμένο ματς:

Η Ουκρανία, ως χώρα, καλώς ή κακώς, ελάχιστη σχέση είχε διαχρονικά και έχει σήμερα με την Ελλάδα. Εκτός αν θα πρέπει να ανατρέξουμε, ίσως, στην αρχαιότητα και στις ελληνικές αποικίες του Εύξεινου Πόντου, ή στην προεπαναστατική Ελλάδα, την Οδησσό, την Φιλική Εταιρεία κ.λπ., ή στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλα αυτά δεν δικαιολογούν κάποιο μίσος ή έχθρα προς την χώρα αυτή και τους κατοίκους της (όπως θα μπορούσε να φανταστεί ή και να υποθέσει, βασίμως, για κάποιες άλλες χώρες…) Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς δικαιολογούνται τα “γιούχα” μεγάλης μερίδας θεατών, κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας αυτής. Πάντα πίστευα ότι αυτά που από κάποιους άλλους, όποιους άλλους, (μπορεί να) είναι αντικείμενα σεβασμού, πίστης, ιερότητας κ.λπ. (:θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα ή αντικείμενα, πίστεις ή πεποιθήσεις κ.λπ.), οφείλουμε να τα σεβόμαστε και, πάντως, να μην τα θίγουμε καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Όχι μόνο διότι διαφορετικά μόνο προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν, αλλά κυρίως για λόγους αρχής!

Μεγάλη “γιούχα” και πολλά “ουουου” ακούστηκαν και κατά την παρουσίαση των παικτών της αντιπάλου ομάδας. Όσο πιο γνωστός και άξιος ήταν ο παίκτης, τόσο μεγαλύτερη η “γιούχα”, τόσο περισσότερα και πιο έντονα τα “ουουου”… Γιατί άραγε; Γιατί δεν άξιζε το χειροκρότημά μας οι άξιοι και ικανοί αντίπαλοί μας, ο Σεβτσένκο για παράδειγμα, που όλοι μας θα θέλαμε να τον έχουμε στην ομάδα μας (ως Έλληνα!...) ή θα ευχόμασταν να είχαμε στην εθνική μας ομάδα παρόμοιους καλούς και άξιους παίκτες;…

Όπως αποφάνθηκε, 5-10 λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, ένας λαλίστατος (και διασκεδαστικότατος) θεατής – “προπονητής” που καθόταν πίσω μας, η αντίπαλη ομάδα “είναι για να της βάλουμε 4 γκολάκια”. Αργότερα, βεβαίως, στην εξέλιξη του αγώνα, προχώρησε σε “εκπτώσεις” [:“ρίχτε τους 3 μπαλλάκια”…] και σε… “μεγάλες προσφορές” [:“βάλτε τους 1 γκολ να τελειώνουμε”…]. Στην πορεία, τόσον αυτός, όσο και πάρα πολλοί άλλοι θεατές – προπονητές – γνώστες, είχαν αρχίσει να σχολιάζουν και να κατηγορούν τους παίκτες της ομάδας μας. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο συχνά ακούστηκε η φράση “αν ήμουν εγώ μέσα στο γήπεδο, θα έπαιζα καλύτερα απ’ αυτούς” και “την φάση που έχασε ο χασογκόλης, θα την είχα κάνει εύκολα γκολ”!...

Οι παίκτες που παίζουν στην Εθνική Ομάδα είναι, κατά τεκμήριο, οι καλύτεροι παίκτες που διαθέτουμε εδώ στην Ελλάδα. Έτσι πιστεύω. Κι έτσι θα πρέπει, νομίζω, να δεχθούμε, εκτός εάν όλες οι επιλογές είναι προϊόν του “συστήματος”, διασυνδέσεων, διαφημίσεως και προβολής, συλλόγων και παραγόντων και, γενικότερα, μικρών και μεγάλων “συνωμοσιών”. Γιατί να μην μπορούμε να παραδεχθούμε την κατάσταση; Γιατί να μην μπορούμε να ανεχθούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιοι άλλοι μπορεί (λέμε τώρα!...) να είναι καλύτεροι από εμάς; (τουλάχιστον σε ένα τομέα ή σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρε αδελφέ!...). Όχι μόνο στα ποδοσφαιρικά, αλλά γενικότερα, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας…

Και κάτι ακόμα, τελευταίο (για την ώρα τουλάχιστον): Φαντάζομαι και υποθέτω ότι όλοι αυτοί οι θεατές που μουρμούριζαν και έβριζαν, που έκαναν κριτική προς τους παίκτες ότι “δεν αξίζουν” ή “δεν προσπαθούν”, ότι “δεν έχουν διάρκεια” κ.λπ., είναι, στον δικό τους τομέα έκαστος, άψογοι και ανεπίληπτοι! Γι’ αυτό έχουμε στην χώρα μας τους καλύτερους υπαλλήλους και, αντίστοιχα, την καλύτερη Διοίκηση… Γι’ αυτό δεν έχουμε ποτέ, όλοι μας, το παραμικρό “παράπονο” από μαστόρους κάθε είδους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, χτίστες, μπογιατζήδες κ.λπ. κ.λπ…..

Ελλαδάραααααααα!

«Οι σημερινοί Έλληνες. Που δεν φταίνε ποτέ!»

Η αφορμή για το σημερινό σχόλιο – ανάρτηση, μου δόθηκε πριν από δύο περίπου εβδομάδες. Ούτε πολύ παλιά, ούτε πολύ πρόσφατα. Το σχόλιο, πάντως, νομίζω πως είναι… διαχρονικό, σε σχέση με τους νεοέλληνες:

Ρεπορτάζ στην τηλεόραση: Με φόντο τις τεράστιες ουρές για την υποβολή των δηλώσεων κτηματογράφησης, ο δημοσιογράφος παίρνει συνέντευξη – δηλώσεις από κάποιον νεοέλληνα, ο οποίος, λαλίστατος, στρέφεται και ξιφουλκεί κατά του “κράτους”:

“Πολίτης”: -Κοίταξε χάλι! Δές πώς ταλαιπωρούμαστε! Απ’ αυτό το κράτος που δεν ενδιαφέρεται για την ταλαιπωρία μας και δεν δίνει μια παράταση, ώστε να αποφευχθούν αυτές οι ουρές και η πολύωρη ταλαιπωρία… (κ.λπ. κ.λπ.)

Δημοσιογράφος: -Ποιος ήταν ο λόγος που σας ανάγκασε να καθυστερήσετε και να έρθετε τώρα, στο τέλος της προθεσμίας που είχε δοθεί;

“Πολίτης”: -Ε, ξέρετε τώρα!.. Έλληνες είμαστε! Της τελευταίας στιγμής!...

Έβαλα σε εισαγωγικά τις λέξεις “κράτος” και “πολίτης”. Διότι, πράγματι, το ελληνικό κράτος συχνά “παριστάνει” απλώς το κράτος, είναι μια καρικατούρα, ας μου επιτραπεί, σε σύγκριση με αυτό που ορίζουμε ως σύγχρονο κράτος… Και διότι τέτοιου είδους “πολίτες”, που δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες, αλλά τα φορτώνουν όλα στο κράτος ή σε όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό τους, δεν τους θεωρώ πολίτες, με υπευθυνότητα!...

Το παραπάνω ρεπορτάζ μου θύμισε ρεπορτάζ που κατά καιρούς προβάλλονται στην τηλεόραση, για τους σωρούς σκουπιδιών και εύφλεκτων υλικών που υπάρχουν μέσα σε δάση και πάρκα, και στα οποία διάφοροι “δημοσιογράφοι” και “πολίτες” καταγγέλλουν, πάλι, το “κράτος” και τους “τοπικούς άρχοντες”, που δεν φροντίζουν να καθαρίσουν, ώστε να αποφευχθεί το ξέσπασμα κάποιας πυρκαγιάς. Και πάλι κανείς δεν… υποψιάζεται καν ότι όλα αυτά τα σκουπίδια και τα υλικά κάποιοι “πολίτες” σαν κι εμάς τα πέταξαν!...

Μόλις σήμερα το πρωί, που έβγαλα την σακουλίτσα με τα σκουπίδια μου, διαπίστωσα ότι ο κάδος απορριμμάτων του δήμου ήταν (τι πρωτότυπο!...) ασφυκτικά γεμάτος, μεταξύ άλλων λόγων και διότι κάποιος γείτονας είχε ρίξει (μες στη νύχτα και στο σκοτάδι…) την κεντρική μονάδα και την οθόνη του παλιού του υπολογιστή! Ούτε καν διανοήθηκε, προφανώς, όχι να τα πάει στην ανακύκλωση ηλεκτρονικών ειδών, αλλά έστω να τα αφήσει εκτός κάδου, ώστε να γίνουν εύκολα αντιληπτά από τα συνεργεία αποκομιδής, που δεν θα τα ρίξουν απρόσεκτα μέσα στο όχημα σύνθλιψης. Υποψιάζομαι ότι ο συγκεκριμένος γείτονας θα “τα χώνει στους… αρμόδιους”, με κάθε ευκαιρία, για τη μόλυνση του περιβάλλοντος με τοξικά υλικά… που προέρχονται, όμως, και από την οθόνη που ο ίδιος πέταξε, αδιαφορώντας, στα σκουπίδια!...

Με αφορμή τα χιόνια

Χθες το πρωί, πήρα φτυάρι, κασμά και σκούπα, για να καθαρίσω την πυλωτή, την ράμπα της πυλωτής και το πεζοδρόμιό μας [Μη μου λέτε «μπράβο» - το έκανα γιατί το ένιωθα και γιατί ήθελα να ξεμουδιάσω λίγο…]
Κατά τη διάρκεια των εργασιών δύο περαστικοί (προφανώς γείτονες, με τους οποίους δεν γνωριζόμασταν) με ρώτησαν εάν είμαι «από τον Δήμο». Προφανώς διότι πίστευαν ότι για αυτές τις εργασίες αρμόδιοι είναι μόνο οι υπάλληλοι του Δήμου και όχι καθένας από εμάς.
Οι περισσότεροι γείτονες είχαν μείνει μέσα στα σπίτια τους (κάποιοι κοίταζαν – χάζευαν μέσα από τα παράθυρα) και προφανώς περίμεναν τους «αρμόδιους» για να φροντίσουν να καθαριστούν οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια για την ασφαλή έξοδό τους ή, έστω, κάποιον «ξέμπαρκο» ρεπόρτερ για να του παραπονεθούν «πού είναι το κράτος;» ή «το ΥΠΕΧΩΔΕ» ή «ο Νομάρχης» ή «ο Δήμαρχος» κ.λπ.
[Τόσες μέρες, σε όλα τα κανάλια, δεν άκουσα ΕΝΑΝ δημοσιογράφο να αναρωτιέται –και, αντιστοίχως, να ρωτάει τους πολίτες- τι κάνουν οι ίδιοι οι πολίτες και αν αποτελεί ορθή πολιτική στάση αυτή η απραξία μας…]
Ενώ δούλευα με τον κασμά και το φτυάρι [«όσοι είναι παλικάρια…»] ήταν κι ένας άλλος γείτονας, παραδίπλα, που βρήκε την εύκολη λύση, να ρίχνει νερό με το λάστιχο. Κι όταν του υπέδειξα, με όση περισσότερη ευγένεια μπορούσα [διότι φοβόμουν πως στη σύγχρονη Ελλάδα θα μπορούσα κάλλιστα να ακούσω κανένα «κοίτα τη δουλειά σου»…] πως αυτή δεν ήταν η ενδεικνυόμενη λύση, μου απάντησε πως δεν ήθελε να «παιδεύεται» [διότι, φαίνεται, ποτέ του δεν «παιδεύθηκε» καταλλήλως…]. “Άλλωστε”, συμπλήρωσε, “μόνο στο πεζοδρόμιο ρίχνω νερό, για να καθαρίσει από τα χιόνια” [το οποίο νερό, βεβαίως, αργότερα πάγωσε κι έγινε πιο επικίνδυνο για τους πεζούς…]. Λίγο αργότερα τον είδα να καθαρίζει, με τον ίδιο τρόπο, και το αυτοκίνητό του από τα χιόνια, ενώ κάποιος άλλος γείτονας τον παρακάλεσε, από το μπαλκόνι του, να κάνει το ίδιο και με το δικό του αυτοκίνητο…
Τι έπρεπε να κάνω εγώ; Πέστε μου, σας παρακαλώ!...

Μνήμη Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (και όχι μόνο!) – Να μην ξεχνιόμαστε!

Πηγαίνοντας χθες το πρωί προς την πλατεία Κλαυθμόνος για το Παζάρι Βιβλίου [που μας το θύμισε τις προάλλες η Roadartist (http://roadartist.blogspot.com/2008/02/blog-post.html)], στάθηκα τυχερός να πέσω πάνω σε κατάθεση στεφάνων στο έφιππο άγαλμα του Θοδωρή Κολοκοτρώνη, από τους Γορτύνιους, που λίγο νωρίτερα είχαν κάνει και το μνημόσυνό του. Ο λόγος; Σήμερα συμπληρώνονται 165 χρόνια από τον θάνατό του. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε, διότι του αξίζει και διότι μας ωφελεί κι εμάς, ως Έλληνες να θυμόμαστε…
Τι να θυμόμαστε, μεταξύ άλλων; Μου ήρθε στο μυαλό καθώς διάβαζα τη φράση που είναι γραμμένη κάτω από το άγαλμά του [«Έφιππος χώρει, γενναίε στρατηγέ, ανά τους αιώνας, διδάσκων τους λαούς πώς οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι»]. Διαβάζοντάς το, λοιπόν, χαμογέλασα θλιμμένος διότι θυμήθηκα ότι αυτός ο λαός, ο δικός μας λαός, αυτόν τον πρωτεργάτη της ελευθερίας του τον έστειλε στην φυλακή... «διδάσκων τους λαούς πώς… οι ελεύθεροι ημπορούν να ξαναγίνουν δούλοι»…