Μην εμπιστεύεσαι τα “φώτα” και τα “προφανή”…

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι (και δή απόλυτα…), σκέφτομαι, τα “φώτα”, κάθε είδους, που “χειρίζονται” άλλοι και όχι εσύ ο ίδιος…

Ακόμα και αν πρόκειται για προβολείς! Που υποτίθεται πως “ρίχνουν άπλετο φως” στα υπό επισκόπηση και έρευνα.

Διότι ακόμα κι αυτοί, θαρρώ, δεν χρησιμοποιούνται πάντοτε, δα, για να δια-φωτίσουν. Αλλά, ίσως, και για να “στραβώσουν”. Ή και να συσκοτίσουν!...

Ψέματα;

Όταν όλα τα φώτα, όλοι οι προβολείς, πέφτουν συντονισμένα σε ένα σημείο, και όταν, το χειρότερο, όλα τα βλέμματα πέφτουν στο σημείο αυτό, όλα τα μάτια που βλέπουν το “προφανές”, μπορεί να χάνουν την ουσία, την αλήθεια, που βρίσκεται στο ημίφως ή στη σκιά…

Αυτή είναι μία ακόμα αλήθεια που αποδεικνύεται ιστορικά – διαχρονικά. Ιδίως μάλιστα στην εποχή μας, την εποχή των μεγάλων διαπλεκόμενων συμφερόντων: Τα Μ.Μ.Ε. “φωτίζουν” κάποια σημεία, κάποια θέματα, ακριβώς διότι θέλουν να αποσπάσουν την προσοχή των μαζών από κάποια άλλα σημεία, δηλαδή από κάποια άλλα θέματα, που είναι πραγματικά σημαντικά!...

Υ.Γ.: Στις φυλακές και στα στρατόπεδα, σκέφτομαι, οι εξελίξεις δεν συμβαίνουν, συνήθως, εκεί που φωτίζουν οι προβολείς: Οι δραπέτες κι οι σαμποτέρ δρουν στη σκιά!... Για να μην πω πως δρουν και υπογείως (κάτι που θα πήγαινε τη συζήτηση πολύ μακριά!...)

Φυλάξου! Αλλά… Φύλαξε!

Φυλάξου!

Φυλάξου, φίλε μου…

Άκου, αν θες, τη συμβουλή μου…

Φυλάξου απ’ όλους αυτούς που “το παίζουν” συμβουλάτορες…

Φυλάξου απ’ αυτούς που φοράνε συνεχώς μια μάσκα χαμογελαστή…

Φυλάξου και απ’ τους μουτρωμένους, τους σοβαρούς και τους απαισιόδοξους…

Φυλάξου από αυτούς που σου λένε, ασυλλόγιστα: “Μην το σκέφτεσαι! Τράβα εμπρός!”…

Φυλάξου και από αυτούς που σου λένε: “Εσύ θα βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά; Εσύ θ’ αλλάξεις τον κόσμο; Άσε τους άλλους να… καθαρίσουν, γιατί αυτός ο κόσμος δεν διορθώνεται με τίποτα”…

Φυλάξου απ’ τους ευγενείς. Κι απ’ τους ευγενικούς φυλάξου. Μα κι απ’ τους αγενείς… [Χμ… ίσως και από τους συγγενείς!...]

Φυλάξου από τους εξυπνάκηδες και τους πονηρούς…

Φυλάξου από τους “ξερόλες”, μα κι από τους “άσχετους”…

Φυλάξου από τους “σοφούς” που θα σου χαρίσουν τη “σοφία” τους… […και θα σε κρατήσουν, έτσι, μακριά απ’ τη Σοφία!]

Φυλάξου, όμως, κι απ’ αυτούς που θα θελήσουν να στην πουλήσουν [για να επωφεληθούν οι ίδιοι απ’ αυτήν…]

Φυλάξου απ’ τα ωραία λόγια… που δεν συνοδεύονται από ωραίες πράξεις… [Προτίμησε τα απλά λόγια ή τη σιωπή, που συνδυάζονται με έργα!...]

Φυλάξου απ’ όλους αυτούς, που δίχως να σε ξέρουν, “το παίζουν κολλητοί” σου, σε αποκαλούνε “φίλο” τους, σε χτυπάνε με οικειότητα ανοίκεια στην πλάτη και σ’ επαινούν μ’ ένα σωρό από “μπράβο”…

Φυλάξου κι από μένα…

Φύλαξε μόνο τρεις – τέσσερεις αρχές κι αξίες…

Και τη συνείδησή σου φύλαξε!...

…το μυστικό χαρτάκι που φύλαξε ο Θεός μες στην καρδιά σου!...

Κοινωνική παρατήρηση και προβληματισμοί σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα

Το περασμένο Σάββατο πήγα με παρεούλα στο Ολυμπιακό Στάδιο, για να δούμε τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Εθνικής μας Ομάδας με την αντίστοιχη ομάδα της Ουκρανίας.

Τα ποδοσφαιρικά γήπεδα είναι ένας χώρος που ενδείκνυται, όπως και κάθε συγκέντρωση μεγάλου πλήθους ανθρώπων, και για κοινωνική παρατήρηση, τόσο ατομικών εκδηλώσεων και συμπεριφορών, όσο και της εκδήλωσης της “ψυχολογίας του όχλου”. Σας διαβεβαιώνω, πάντως, ότι δεν πήγα “επί τούτοις”, αλλά αυτή η παρατήρηση “μου προέκυψε” (για άλλη μία φορά…)

Δεν ξέρω εάν και πόσοι άλλοι έκαναν, αντιστοίχως, τέτοιες ή διαφορετικές παρατηρήσεις από το σύνολο των περίπου 40.000 θεατών….

“Θεατές” έγραψα; Για να είμαι πιο ακριβής θα έπρεπε, ίσως, να γράψω ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν ήταν απλώς θεατές, αλλά μάλλον… “προπονητές ποδοσφαίρου”!... Και, πάντως, σε κάθε περίπτωση, άριστοι γνώστες του ποδοσφαίρου και των τεχνικών του.

[Παρένθεση: Τόσο από ραδιοφωνικούς σταθμούς, όσο και στον κοινωνικό μου περίγυρο, συχνά ακούω γνωστούς και αγνώστους που διατυπώνουν μια άποψη επί ποδοσφαιρικού θέματος, να τη συνοδεύουν με την μεγαλόστομη παρατήρηση: “Κοίτα να δεις: Δεν τα λέω τυχαία αυτά. Έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα και γνωρίζω. Κι έχω παίξει και ποδόσφαιρο, οπότε τα γνωρίζω από μέσα, απ’ την πράξη”. Υποθέτω, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι όλοι αυτοί οι σχολιαστές έχουν αποφοιτήσει τουλάχιστον από καμιά ποδοσφαιρική ομοσπονδία (λέμε τώρα!...) και, πάντως, δεν “έπαιζαν μπάλα” στο δημοτικό ή στο νηπιαγωγείο ή σ’ ένα γήπεδο 5x5, με φίλους, όπως όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι “κοινοί θνητοί”, που μας αρέσει λίγο – πολύ να βλέπουμε, από καιρού εις καιρόν, λίγο ποδόσφαιρο…]

Δύο – τρεις παρατηρήσεις μόνο, για την ώρα, κοινωνικής και όχι ποδοσφαιρικής φύσεως, απ’ το γήπεδο και το συγκεκριμένο ματς:

Η Ουκρανία, ως χώρα, καλώς ή κακώς, ελάχιστη σχέση είχε διαχρονικά και έχει σήμερα με την Ελλάδα. Εκτός αν θα πρέπει να ανατρέξουμε, ίσως, στην αρχαιότητα και στις ελληνικές αποικίες του Εύξεινου Πόντου, ή στην προεπαναστατική Ελλάδα, την Οδησσό, την Φιλική Εταιρεία κ.λπ., ή στον Κριμαϊκό Πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όλα αυτά δεν δικαιολογούν κάποιο μίσος ή έχθρα προς την χώρα αυτή και τους κατοίκους της (όπως θα μπορούσε να φανταστεί ή και να υποθέσει, βασίμως, για κάποιες άλλες χώρες…) Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς δικαιολογούνται τα “γιούχα” μεγάλης μερίδας θεατών, κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας αυτής. Πάντα πίστευα ότι αυτά που από κάποιους άλλους, όποιους άλλους, (μπορεί να) είναι αντικείμενα σεβασμού, πίστης, ιερότητας κ.λπ. (:θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα ή αντικείμενα, πίστεις ή πεποιθήσεις κ.λπ.), οφείλουμε να τα σεβόμαστε και, πάντως, να μην τα θίγουμε καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Όχι μόνο διότι διαφορετικά μόνο προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν, αλλά κυρίως για λόγους αρχής!

Μεγάλη “γιούχα” και πολλά “ουουου” ακούστηκαν και κατά την παρουσίαση των παικτών της αντιπάλου ομάδας. Όσο πιο γνωστός και άξιος ήταν ο παίκτης, τόσο μεγαλύτερη η “γιούχα”, τόσο περισσότερα και πιο έντονα τα “ουουου”… Γιατί άραγε; Γιατί δεν άξιζε το χειροκρότημά μας οι άξιοι και ικανοί αντίπαλοί μας, ο Σεβτσένκο για παράδειγμα, που όλοι μας θα θέλαμε να τον έχουμε στην ομάδα μας (ως Έλληνα!...) ή θα ευχόμασταν να είχαμε στην εθνική μας ομάδα παρόμοιους καλούς και άξιους παίκτες;…

Όπως αποφάνθηκε, 5-10 λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, ένας λαλίστατος (και διασκεδαστικότατος) θεατής – “προπονητής” που καθόταν πίσω μας, η αντίπαλη ομάδα “είναι για να της βάλουμε 4 γκολάκια”. Αργότερα, βεβαίως, στην εξέλιξη του αγώνα, προχώρησε σε “εκπτώσεις” [:“ρίχτε τους 3 μπαλλάκια”…] και σε… “μεγάλες προσφορές” [:“βάλτε τους 1 γκολ να τελειώνουμε”…]. Στην πορεία, τόσον αυτός, όσο και πάρα πολλοί άλλοι θεατές – προπονητές – γνώστες, είχαν αρχίσει να σχολιάζουν και να κατηγορούν τους παίκτες της ομάδας μας. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο συχνά ακούστηκε η φράση “αν ήμουν εγώ μέσα στο γήπεδο, θα έπαιζα καλύτερα απ’ αυτούς” και “την φάση που έχασε ο χασογκόλης, θα την είχα κάνει εύκολα γκολ”!...

Οι παίκτες που παίζουν στην Εθνική Ομάδα είναι, κατά τεκμήριο, οι καλύτεροι παίκτες που διαθέτουμε εδώ στην Ελλάδα. Έτσι πιστεύω. Κι έτσι θα πρέπει, νομίζω, να δεχθούμε, εκτός εάν όλες οι επιλογές είναι προϊόν του “συστήματος”, διασυνδέσεων, διαφημίσεως και προβολής, συλλόγων και παραγόντων και, γενικότερα, μικρών και μεγάλων “συνωμοσιών”. Γιατί να μην μπορούμε να παραδεχθούμε την κατάσταση; Γιατί να μην μπορούμε να ανεχθούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιοι άλλοι μπορεί (λέμε τώρα!...) να είναι καλύτεροι από εμάς; (τουλάχιστον σε ένα τομέα ή σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, βρε αδελφέ!...). Όχι μόνο στα ποδοσφαιρικά, αλλά γενικότερα, σε διάφορες εκφάνσεις της ζωής μας…

Και κάτι ακόμα, τελευταίο (για την ώρα τουλάχιστον): Φαντάζομαι και υποθέτω ότι όλοι αυτοί οι θεατές που μουρμούριζαν και έβριζαν, που έκαναν κριτική προς τους παίκτες ότι “δεν αξίζουν” ή “δεν προσπαθούν”, ότι “δεν έχουν διάρκεια” κ.λπ., είναι, στον δικό τους τομέα έκαστος, άψογοι και ανεπίληπτοι! Γι’ αυτό έχουμε στην χώρα μας τους καλύτερους υπαλλήλους και, αντίστοιχα, την καλύτερη Διοίκηση… Γι’ αυτό δεν έχουμε ποτέ, όλοι μας, το παραμικρό “παράπονο” από μαστόρους κάθε είδους, υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, χτίστες, μπογιατζήδες κ.λπ. κ.λπ…..

Ελλαδάραααααααα!

Αστοχίες…

Ηθικολογώ… αλλά δεν ηθικο-πράττω...

Κρίνω και κατά-κρίνω τους άλλους…. αλλά ταυτόχρονα υπο-κρίνομαι…

Υποκρίνομαι τον ηθοποιό, τον καλλιτέχνη… αλλά δεν παράγω ήθος, ούτε τέχνη…

Να φοβάσαι αυτούς που… Να φοβάσαι και τον εαυτό σου γι’αυτό!

Το είδα, το διάβασα και το φωτογράφησα (για σας και για μένα) σήμερα το πρωί. Μου άρεσε, καθώς μου θύμισε αφενός μεν το κείμενο – ανάρτησή μου «Τη σιγουριά των “λιμανιών” να τη φοβάσαι…» (βλ. εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/02/blog-post_08.html) αφετέρου δε το «Αντισταθείτε» του Μιχάλη Κατσαρού (βλ. εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2008/01/blog-post_22.html).

Το θέμα, όμως, είναι, να μην ρίχνουμε τα βάρη (μόνο) στους άλλους και να μεμφόμαστε εκείνους, διότι, ούτως ή άλλως, ελάχιστα, ίσως, μπορούμε να καταφέρουμε ενεργώντας έτσι. Το σημαντικό είναι… να φοβόμαστε συνεχώς και αδιαλείπτως τον εαυτό μας που θέλει να βολευτεί και να ζήσει ήσυχα και ειρηνικά…

Σκέψεις (κι άλλες…) για τα puzzles

Παλιότερα είχα γράψει κάποιες “σκέψεις (τι άλλο;…) για τα puzzles”. Μπορείτε να το βρείτε και να το διαβάσετε εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/01/puzzles.html

Συνεχίζω:

Όταν ένα puzzle συμπληρωθεί, τελειώσει, ολοκληρωθεί…

…όπως και κάθε άλλο θέμα ή εργασία ή ό,τι άλλο…

…συχνά το ξεχνάς, το βάζεις στο ντουλάπι… λες και νιώθεις πια πως τελείωσες πια μ’ αυτή την ενασχόληση…

Ενώ όταν μένει ολίγο, έστω, ημιτελές…

…μπορείς και θέλεις να γυρνάς σ’ αυτό, και ν’ ασχολείσαι πάλι…

Μήπως, λοιπόν, είναι σοφό, τίποτα να μη θεωρούμε στη ζωή μας “κλεισμένο”, “τελειωμένο”, “ολοκληρωμένο”, ώστε να μπορούμε (και να θέλουμε!) να γυρνάμε, κάθε τόσο, σε αυτό, να το ξαναπιάνουμε και να το συμπληρώνουμε;…

Μήπως τα “open source λογισμικά”…

…πρέπει να μας φωτίσουν…

…να μας οδηγήσουν και σε “open target projects”;…

[Πώς μου βγήκαν τέτοιοι όροι;… Τουλάχιστον να είναι κατανοητοί;!...]

“Σε κάθε τομέα της ζωής μας να ισχύει αυτό!”, σκέφτομαι…

…Ακόμα και στις σκέψεις μας, και στις απόψεις μας, και στις σχέσεις μας, και στον χαρακτήρα μας!...

[Τι θα πει “είμαι δεξιός” ή “αριστερός”, προοδευτικός ή συντηρητικός, νέος ή γέρος;… Όλα ρευστά είναι, όλα “ανοιχτά”!...]

…Διαφορετικά… “χαθήκαμε”!...

Γεω-κεντρική θεωρία και Εγω-κεντρική θεώρηση

“Πάντων μέτρον άνθρωπος”…

“Μέτρον”, όμως…

…όχι “κέντρο”!...

Η γεω-κεντρική θεωρία ξεπεράστηκε πριν από αιώνες…

…τότε που αφήναμε πίσω τον Μεσαίωνα και πηγαίναμε προς την Αναγέννηση!

Η εγω-κεντρική θεώρηση του κόσμου, όμως;…

…Νομίζω πως είναι ακόμα “βαθειά νυχτωμένοι” όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα την αποδέχονται ή την ακολουθούν…

Κι αν δεν την απαρνηθούμε και την απορρίψουμε, δεν νομίζω πως είναι εύκολο να περάσουμε στη φάση της Αναγέννησής μας!...

«Το Σπουργίτι “τοποθετείται” για κάποια από όσα συνέβησαν την τελευταία εβδομάδα»

Θυμίζω, προεξαγγελτικά, ότι σας γράφει ένα “Σπουργίτι”…

Ένα σπουργίτι [και όχι μόνο αυτό, αλλά καθένας μας!...] οφείλει να αποπειραθεί (τουλάχιστον!) την αυτογνωσία του, να έχει συνείδηση των δυνατοτήτων του…

Ένα σπουργίτι, λοιπόν, όπως γνωρίζετε, εκ των πραγμάτων δεν πετά τόσο ψηλά, ώστε να έχει εικόνα, και μάλιστα πλήρη, ευρέος ορίζοντα. Ένα σπουργίτι, όπως να το κάνουμε, ούτε αετός (“Eagle”) είναι, ούτε καν γλάρος (“Seagull”)…

Τι μυαλό, εξάλλου, μπορεί να έχει ένα σπουργίτι; Και εξ απόψεως φυσιολογικής και μόνο να το δεις, “ένα κουκούτσι μυαλό” έχει… τι μπορείς να περιμένεις από δαύτο;… Υπάρχουν τόσα “έξυπνα πουλιά” [εντός και εκτός εισαγωγικών…] που δεν διανοείται καν να τα ανταγωνιστεί… Πόσο δε μάλλον τα σοφά πουλιά, τύπου κουκουβάγιας!...

Το σπουργίτι, εξάλλου, έχοντας συνείδηση της δυνατότητάς του απλώς και μόνο να τιτιβίζει, οφείλει γενικώς να σιωπά, όταν αρχίζουν να κελαηδούν τα αηδόνια… Στοιχειώδης σοφία…

Κι όσο για την ποσότητα, για το μέγεθος, τι να πούμε;… Είναι αυτονόητο… Με τέτοιο μέγεθος… μόνο για μικρά ψιχουλάκια μπορούμε να μιλάμε… [ή: “μόνο με μικρά ψιχουλάκια μπορούμε να το ταϊζουμε”…]

* * * * * * *

Να συνοψίσω τα παραπάνω:

Η στοιχειώδης σοφία υπαγορεύει συχνά στο σπουργίτι να σιωπά…

[Κι αυτό έκανε τόσον καιρό…]

…ιδίως όταν μιλάνε τα σοφά πουλιά…

…και τα “έξυπνα πουλιά” …

[Ακόμα κι αν κάποια απ’ αυτά, τελικά “πιάνονται απ’ τη μύτη”, κατά πως λέει ο λαός…]

…και όταν κελαηδούν τα αηδόνια!...

[Σας εξομολογούμαι πως άκουσα πολλά από αυτά να κελαηδούν τις τελευταίες ημέρες! Κι ήταν τόσο όμορφα τα όσα έγραψαν!...]

Τώρα, που αποφάσισε, τελικά, να εκφραστεί, να γράψει…

…δεν είναι σίγουρο, όπως συνήθως άλλωστε, για την ακρίβεια των παρατηρήσεών του…

…δεδομένου, μάλιστα, του περιορισμένου ορίζοντα που του παρέχουν οι χαμηλές του πτήσεις…

…και, φυσικά, εκφράζεται σποραδικά… αποσπασματικά… σε ψιχουλάκια…

* * * * * * *

«Όπου λαλούν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει»…

…Κι αυτό τον καιρό, αυτές τις τελευταίες ημέρες, δεν λάλησα απλώς “πολλά”. Λάλησαν όλα!...

“Λάλησαν” κυριολεκτικά… μα και μεταφορικά…

…κατά το “έχω λαλήσει” που λένε…

* * * * * * *

“Είπα και ελάλησα” λένε κάποιοι, “και αμαρτίαν ουκ έχω”…

Αμ δε!... “Κούνια που σας κούναγε”!...

* * * * * * *

“Απ’ το περίσσευμα της καρδιάς μας, λαλεί το στόμα μας”!...

Αυτό μην το ξεχνάτε ποτέ! Είναι σοφή κουβέντα!...

* * * * * * *

Ο κόρακας, όσο κι αν προσπαθήσει, “κρα” θα ξεφωνήσει!...

Κι όσο και αν τυχόν “κοκορευτεί”, στη συνέχεια, θεωρώντας, τάχα, πως κελάηδησε, ο περίγυρός του, η κοινωνία, δεν μπορεί… “θα τον κράξει”!...

* * * * * * *

Οι κόρακες δεν με φοβίζουν!

Οι κόλακες με φοβίζουν!...

* * * * * * *

Κόλακες βγήκαν πολλοί κι ελάλησαν τις τελευταίες ημέρες.

Κολάκεψαν αφάνταστα “τα παιδιά”! Επαίνεσαν, με αμετροέπεια, κάθε ενέργειά τους. Εξύμνησαν τη σοφία και την ωριμότητά τους!...

“Η αλεπού 100 χρονών, το αλεπουδάκι 110”, τους ρίξαν την παγίδα…

[Παλιές “αλεπούδες” στο κουρμπέτι!...]

Κι εκείνα (“τα παιδιά”!...) “το έχαψαν”… “Τσίμπησαν”, που λένε…

Η ξόβεργα δουλεύει, έτσι, εδώ και χρόνια, εδώ κι αιώνες… Για να εφοδιάζει με “πτηνά” τα κλουβιά των κομμάτων… άντε και των ιδεολογιών…

* * * * * * *

Στο μεταξύ κάποιοι, οι επονομαζόμενοι “πνευματικοί” [:άνθρωποι ή πουλιά…] “ποιούν την νήσσαν” κατά το κοινώς λεγόμενο. Λούφαξαν στη σιωπή τους και περιμένουν να περάσει ο… κουρνιαχτός… “Κιχ” δεν έβγαλαν…

Εκτός κι αν είναι πολύ απασχολημένοι, όπως όλα τα “παγώνια”, να αλληλοθαυμάζονται ή να αυτοθαυμάζονται (…μπρος στον καθρέφτη…)

Καλά που βγήκε τουλάχιστον ο αρχιεπίσκοπος, και με λόγο μεστό, ώριμο και ψύχραιμο, “απέδωσε τα του καίσαρος τω καίσαρι” και “τα των ανθρώπων τοις ανθρώποις”…

Διότι έχει ευθύνες και ο λαός, οι “απλοί άνθρωποι” κι όχι μονάχα η εξουσία, οι καίσαρες!...

* * * * * * *

Για τους πολιτικούς δεν έχω να πω πολλά…

…Αυτοί, απ’ την μεριά τους, λένε πολλά, ως συνήθως… Λένε… λένε… λένε…

…και δεν καταλαβαίνουν πως όλοι εμείς, οι υπόλοιποι, όχι μόνο δεν τους ακούμε πια, μα, πλέον, “τους την λέμε κιόλας”!...

…Τους “κράζουμε” για τα καλά!...

Και τους χρειάζεται, νομίζω. Τους αξίζει!...

Διότι δεν μιλάνε πια στις ψυχές μας, δεν εκφράζουν πια τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας, τις ελπίδες μας… Τα “πρόγγιξαν”, όλα, άγρια, με τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους, κι εκείνα πέταξαν μακριά…

[Τουλάχιστον έτσι φάνηκε… Μα τα φαινόμενα απατούν… Τα όνειρα, οι επιθυμίες μας, οι ελπίδες μας επιστρέφουν… Όχι για να “εκδικηθούν”. Απλά και μόνο για να “δικαιωθούν”….]

Κι ήταν λογικό και φυσικό, νομίζω, να τρομάξουν…

…από το “κράξιμο”…

Κι από το “κρώξιμο”…

Των όρνεων…

…που τα βλέπουν όλα “αφ’ υψηλού”…

…που τα βλέπουν όλα και όλους “αναλώσιμα”!...

* * * * * * *

…Σαν κι αυτό το πουλάκι…

…το 15χρονο!...

…που ήθελε να φτερουγίσει… μια ολόκληρη ζωή!...

…και κάποιος το πυροβόλησε “στο φτερό”…

…κι έστειλε την ψυχούλα του να φτερουγίσει μακριά…

* * * * * * *

Δεν είδα πώς έγινε το κακό!

[Σας το είπα ήδη πως, ως σπουργίτι, έχω πολύ περιορισμένο οπτικό ορίζοντα…]

Δεν “οίδα” το “γιατί;”. Δεν γνωρίζω! Ακόμα κι αν όλοι οι άλλοι, γύρω μου, “γνωρίζουν”, όπως λένε, εγώ θα εξακολουθήσω να δηλώνω άγνοια! “Εν οίδα ότι ουδέν οίδα”…

“Ανθρωποκτονία εξ αμελείας” ή “φόνος με δόλο”; “Δόλος πρώτου ή δεύτερου βαθμού”, όπως λένε οι νομομαθείς, “δόλος άμεσος ή ενδεχόμενος”; [Επισημαίνω ότι “παίζει” και το ενδεχόμενο να ήθελε ο αστυνομικός, πράγματι να σκοτώσει, και να ήταν, ταυτόχρονα, ανίκανος, που η σφαίρα του να εξοστρακίστηκε σε κάποιο πεζοδρόμιο…] Δεν μπορώ να εκφράσω άποψη εγώ. Συγχωρέστε με γι’ αυτό: είναι θέμα αρχής! [Συγχωρεμένοι και εσείς, εκ μέρους μου, αν του δίνετε άλλες εξηγήσεις…]

Ποιος μπορεί να διαγνώσει τα “εσώψυχα” του όποιου ανθρώπου; Τα κίνητρα της κάθε πράξης του;

Μόνο όποιος “ετάζει καρδίας και νεφρούς” θαρρώ…

[…Άντε, και όποιοι… ζήλεψαν τη δόξα του Θεού!...]

“Έστι Θεού οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά”.

Και διά τα καθ’ ημάς, τα πιο γήινα:

“Έστι (θεάς) Δίκης οφθαλμός, ός τα πανθ’ ορά”

Ή, πιο πεζά και… νεοελληνικά:

“Υπάρχει ανθρώπινη Δικαιοσύνη που βλέπει τα πάντα” και, συνεπώς, τα κρίνει…

* * * * * * *

…Όταν, βεβαίως, η Δικαιοσύνη δεν “αλλοιθωρίζει”…

[Για ένα σωρό λόγους…]

Όταν δεν “κάνει τα στραβά μάτια”…

Όταν δεν “κάνει πως δεν βλέπει” ακόμα και τα προφανή…

Όλος ο κόσμος [και όλα τα σπουργίτια!] είδαν πως δεν έφταιγε η… ζαρντινιέρα για τον τραυματισμό του φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, και οι αρμόδιοι “δεν είδαν και δεν άκουσαν”…

Το Πανελλήνιο [κι εγώ μαζί!] είδε, προσφάτως, αστυνομικούς, να “ξεφτιλίζουν”, με ένα σωρό πρωτότυπους και ευρηματικούς τρόπους, μετανάστες, άνδρες και γυναίκες, κι εκείνοι που έπρεπε… “ούτε που πήραν μυρωδιά”…

“To άδικο δεν ευλογείται!”

[Το είπαν οι αρχαίοι]

Κι η ατιμωρησία… γίνεται “μπούμερανγκ”… γίνεται κύμα ορμητικό… οργής και αγανάκτησης…

* * * * * * *

Τα πουλιά υποτίθεται πως είναι άκακα ή, έστω, πως δεν εμπνέουν φόβο…

Μέχρι κάποιου σημείου, όμως, έτσι;…

Γιατί αλλιώς μπορούν να γίνουν επικίνδυνα!...

Θυμάστε “Τα πουλιά” του Χίτσκοκ;

Θρίλλερ!...

* * * * * * *

Και με τα ψάρια το ίδιο μπορεί να συμβεί…

[Ή μ’ εκείνα που κάποιοι θεωρούν ακίνδυνα “ψάρια”…]

Ποιος δεν τρόμαξε, αφάνταστα, στην προοπτική, στην πιθανότητα που εξιστορείται στο προ διετίας περίπου best seller του Φρανκ Σέτσινγκ “Το Σμήνος”, όπου τα ψάρια και η φύση εκδικούνται;…

Κι η εκδίκηση είναι κάτι, όπως και να το κάνουμε, φυσικό.

Κι ανθρώπινο.

* * * * * * *

Προσωπικά, τόσο ως άνθρωπος, όσο και ως “Σπουργίτι”, ως “Seagull” ή ως “Eagle”, πάντως, εγώ την “εκδικητικότητα” δεν την υποστηρίζω, δεν την αποδέχομαι…

Διότι, αν μη τι άλλο, δεν οδηγεί πουθενά!...

Διότι, τελικά, δεν φέρνει αποτελέσματα!..

“Οφθαλμόν αντί οφθαλμού” μέχρι να καταντήσουμε όλοι αόμματοι… “Και οδόντα αντί οδόντος” μέχρι να “ξεδοντιαστούμε” όλοι μας και να μην μείνει “δόντι για δόντι”…

Και θα υπάρχει πάντα, για τον καθένα μας, αν το σκεφτούμε, η αιτία ή η αφορμή, για να αρχίσει το κακό…

* * * * * * *

Έτσι ακριβώς όπως και η βία.

Η κάθε είδους βία.

Εν προκειμένω αυτή που ζήσαμε, και ζούμε ακόμα, αυτές τις μέρες. Κατά κόρον.

“Βία στη βία της εξουσίας. Στη βία του κράτους. Στη βία της αστυνομίας”…

Και μόνη “δικαίωση” αποτελεί ν’ αναδειχθεί, λέει, “ποιος ήρχισε χειρών αδίκων”!...

[Μπράβο του, λοιπόν, σε όποιον νοιώθει έτσι “δικαιωμένος”!...]

“Βία στη βία” ακούω κι από κάποιους “γιαλατζί” ειρηνιστές… και “χάνω τον μπούσουλα”… Τον προσανατολισμό μου… [Ως πουλί και ως άνθρωπος…]

…Δεν ξέρω προς τα πού να πετάξω!...

Δεν ξέρω από πού να προφυλαχτώ!..

…Δεν ξέρω από πού θα μου έρθει η σφαίρα!...

…ή η μολότωφ… ή η πέτρα…

Λες και θα έχει διαφορά και “θα πεθάνω λιγότερο”… αν είναι από τον ένα ή από τον άλλο λόγο…

…ή θα είναι “κομματάκι καλύτερα” αν αντί “να μείνω στον τόπο”, καταφέρω “να μείνω φυτό” ή σε μόνιμη αναπηρία…

Λες και αν αυτός που τώρα ρίχνει τις μολότωφ, αν είχε όπλο, δεν θα το χρησιμοποιούσε!...

Ή [“αλληλούια!...”] θα το χρησιμοποιούσε μόνο κατά των “εχθρών του λαού”, των “εχθρών των προλετάριων”, των “εχθρών της εργατιάς” (κ.λπ.)…

…οπότε και… δεν θα υπήρχε περίπτωση να σκοτωθεί κάποιος “μη-εχθρός του λαού” αλλά “λαός”, από σφαίρα (ή από πέτρα) που εξοστρακίστηκε… [εντός ή εκτός εισαγωγικών…]

* * * * * * *

Παιδιά, χαλαρώστε!...

…Cool-άρετε!...

Διότι “εν θερμώ”, νομίζω, δεν μπορεί κανείς να λάβει ορθές αποφάσεις… να σκεφτεί…

Και [επιτρέψτε μου!...] ούτε ως μάζα, ως όχλος, μπορεί να το κάνει…

Το έγραψε, ως κοινωνική και ψυχολογική παρατήρηση, πριν από 110 τόσα χρόνια πριν, ο Λε Μπον, και μένει ως παρατήρηση, επιστημονικώς αξεπέραστη…

* * * * * * *

Είδα, στο στενό και περιορισμένο ορίζοντά μου, στη γειτονιά μου, και άκουσα γι’ αλλού, πως μαζεύονταν, λέει, μαθητές, σκεπτόμενοι κι ακηδεμόνευτοι και ώριμοι, έξω από τοπικά περιφερειακά αστυνομικά τμήματα [και τμήματα τροχαίας, αλήθεια;…] και πετροβολούσαν κάθε ένστολο…

[Παρένθεση: Άκουσα πως υπήρξαν ένστολοι ιδιωτικών εταιρειών φύλαξης, που έσπευδαν να δηλώσουν ξεκάθαρα σε “πολίτες” ‘ότι δεν είναι αστυνομικοί, προς αποφυγή παρεξηγήσεων!... Ομαδική παράκρουση, σου λέω!...]

…Και από γύρω, από μπαλκόνια ή στο πεζοδρόμιο, γονείς ή άσχετοι μεσήλικες, να επαινούν ή και να χειροκροτούν…

* * * * * * *

…Δεν χειροκροτώ!

…Ούτε χειροδικώ!

…Ούτε επικροτώ!

Μόνο “κρούω τον κώδωνα του κινδύνου”…

Ενδεχομένως “σε ώτα μη ακουόντων”…

Δεν με πειράζει να είναι “ώτα (ευήκοα) διαφωνούντων”. Κάθε άλλο μάλιστα! Το εύχομαι! Και θα ήθελα να ακούσω τις αντιρρήσεις τους…

* * * * * * *

Κι εγώ είμαι εναντίον τέτοιων αστυνομικών ή/και αυτής της αστυνομίας! Όχι, όμως, γενικώς και αορίστως κατά της Αστυνομίας. Μακάρι να ήταν δυνατό, σ’ ένα ιδανικό (αλλά μάλλον ου-τοπικό) μέλλον να την καταργήσουμε την Αστυνομία, διότι δεν θα ήταν απαραίτητη στην κοινωνία. [Αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε κάτι τέτοιο]

Κι εγώ είμαι κατά ενός τέτοιου κράτους! Που αρκείται να μας ζητά με διαφημιστικά τηλεοπτικά σποτάκια να είμαστε συνεπείς στις φορολογικές μας υποχρεώσεις και ξεχνά ότι υπάρχει και υφίσταται, θεωρητικά, ως κράτος, μόνο και μόνο για να παρέχει στους πολίτες Παιδεία… Παιδεία και... Παιδεία… [Πάντα ο “δίσκος” μου κολλάει σ’ ετούτο το σημείο…] …να μας προσφέρει, έλεγα λοιπόν, Παιδεία, Ασφάλεια, Δικαιοσύνη, Κοινωνικές Παροχές και άλλα…

Κι εγώ είμαι κατά μιας τέτοιας Δικαιοσύνης!... […που της τα “έσουρα”, άλλωστε, ήδη, παραπάνω…]

[Και… μια που ο λόγος περί δικαιοσύνης και απονομής της: Κι εγώ είμαι κατά ενός τέτοιου τρόπου να εκφράζονται οι δικηγόροι και να απαξιώνουν το λειτούργημα που εκτελούν… όμως δεν θα βιαιοπραγούσα, βέβαια, εναντίον των εκφραστών του…]

Κι εγώ είμαι κατά μιας τέτοιας κατάστασης στο Ε.Σ.Υ. και στις Δημόσιες Υπηρεσίες!

Κι εγώ είμαι κατά ενός τέτοιου συστήματος παιδείας σαν αυτό που έχουμε και κατά πολλών τέτοιων τάχα-εκπαιδευτικών… […διότι, σε τελική ανάλυση, όλα είναι θέμα ανθρώπων που “επανδρώνουν” κάθε θεσμό!...]

* * * * * * *

Να σας πώ και κάτι ακόμα, ιδιαίτερα (για μένα) σημαντικό; Δεν είναι δα και μυστικό! Το έχω επανειλημμένα εκφράσει μέσα απ’ τα γραπτά, τα κείμενά μου:

Είμαι ενάντια ακόμα και σ’ αυτή την κοινωνία τη σημερινή!

…Ενάντια στις πλαστικές – κούφιες “αξίες” της και στις προτεραιότητές της!...

Είμαι ενάντια στην άκρατη και χωρίς αυτοπεριορισμό “Ελευθερία”!

Είμαι ενάντια στην τάχα “Δημοκρατία”!

Είμαι ενάντια και στην άποψη ότι αρκεί η αύξηση και μόνο των κονδυλίων για την Παιδεία, όση κι αν είναι αυτή, για να δώσει λύση σε όλα τα προβλήματα που έχουμε ως κοινωνία.

Πιστεύω πως παράλληλα μ’ αυτό, αν όχι και προηγουμένως, θα πρέπει να εξισορροπήσουμε τουλάχιστον και, πάντως, να επαναπροσδιορίσουμε, τον διττό στόχο της Παιδείας: Τη Γνώση και την Αρετή. Τουλάχιστον ισότιμα!

* * * * * * *

Το σπουργίτι “παθιάστηκε”…

…Και, ίσως, υπερέβη τα όρια!...

…Ίσως και με κάποιες υπερβολές…

…Για να θυμηθούμε όσα έγραψε, μόλις σήμερα, ο Γλάρος, εδώ:

http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.html

Μήπως… να μιλάμε λιγότερο και να πράττουμε περισσότερο;

Μήπως…

…να μιλάμε λιγότερο και να πράττουμε περισσότερο;

Μήπως, με άλλα λόγια, “τα πολλά λόγια είναι φτώχεια” και “ουσία έχουν οι πράξεις, η δράση”;…

Ο σοφός λαός μας έχει μια παροιμία: “O κυρ Γιάννης με τα λόγια, χτίζει ανώγεια και κατώγεια”… Προκειμένου για τέτοιου είδους “Γιάννηδες” έχει, προφανώς, λεχθεί και το “Σαράντα πέντε Γιάννηδες, ενός κοκκόρου γνώση”!...

[Παρένθεση απαραίτητη: Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ονομαζόμενους “Γιάννηδες”. Τι φταίω εγώ, όμως, αν έτσι λένε οι παροιμίες;…]

Στα λόγια, λοιπόν, είμαστε εύκολοι. Όχι μόνο οι Γιάννηδες, αλλά όλοι μας! Στην πράξη, όμως; Στα έργα; Στη δράση; Εδώ μας θέλω!... Όλους μας!...

Δύση και Ανατολή

Ο άπειρος, ο απληροφόρητος ή/και ο αμόρφωτος στέκουν και βλέπουν προς την δύση, εκεί που έδυσε ο ήλιος… Ο πεπειραμένος, ο πληροφορημένος ή/και ο μορφωμένος στρέφουν το βλέμμα προς την ανατολή…

[ή/παραλλαγή]

Ο συναισθηματικός κάθεται και κλαίει κοιτάζοντας προς το μέρος που έδυσε ο ήλιος. Ο λογικός στρέφεται και περιμένει την ανατολή του. Ο σοφός ζει και τις δύο στιγμές, δύση και ανατολή, ρουφάει την εμπειρία, την μετουσιώνει σε γνώση και, στο ενδιάμεσο μεταξύ δύσης και ανατολής, ονειρεύεται, και μεταξύ ανατολής και δύσης, προσπαθεί να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα…

Με αφορμή εκφάνσεις του αθλητισμού

(i)

Στοχεύεις μακριά; Το ακόντιο έχει κι αυτό την τέχνη του. Να εκμεταλλευτείς την κατάλληλη γωνία και τον άνεμο… Όλα «μετράνε»… Κι η δύναμη, και η «ψυχή» κι η τεχνική… Τίποτα δεν μπορείς να αγνοήσεις… Αν θέλεις το καλύτερο για σένα…
Αν θέλεις απλώς να «ξεδώσεις», πάρε και ρίχνε ακόντιο μόνο με τη δύναμη ή «με την ψυχή σου» (που καυχιέσαι πως έχεις…)
Αν όμως θέλεις το καλύτερο, φρόντισε να μάθεις και τις τεχνικές… Και να τις εφαρμόσεις…
Κανείς δεν έκανε το καλύτερο που μπορούσε, απλά και μόνο «θέλοντας» κι «επιθυμώντας»…
Σε κάθε τομέα της ζωής! Κι όχι μονάχα στον αθλητισμό!...

(ii)

O καλύτερος οδηγός αγώνων αυτοκινήτου, αυτός που βγαίνει πρώτος, δεν είναι αυτός που πατάει μόνο γκάζι. Μα και που ξέρει να χειρίζεται κατάλληλα το φρένο. Εκεί όπου χρειάζεται…
Γι’ αυτό, άλλωστε, τα αυτοκίνητα έχουν και τα δύο: Και γκάζι και φρένο…
[…και «φρένας» ο οδηγός…]
Αν οδηγείς πάντα «στο κόκκινο», πρόσεξε μην κάψεις τη μηχανή…

(iii)

Οι κωπηλάτες έχουν δύο κουπιά. Ή, έστω, ένα μεν, αλλά κωπηλατούν μ’ αυτό κι από τις δυό πλευρές, «αμφιμερώς» που θα ’λεγαν κι οι μορφωμένοι, οι γραμματιζούμενοι ή/και οι πεπειραμένοι…
Διαφορετικά… μια ζωή θα κάνουν κύκλους…
…ή «μια τρύπα στο νερό»!...


Υ.Γ.: «Ακούσατε, ακούσατε!»… Τα υπό «ii» μπορούν να θεωρηθούν η «μαγιά» γι’ αυτό που θα αναρτήσω σε λίγο στο άλλο μου ιστολόγιο!

Για την ευθεία και την ευθύτητα

(Ι)

Θεωρητικά «η ευθεία είναι ο πιο σύντομος δρόμος».
Οι ναυτικοί, όμως, θα διαφωνήσουν… Θα σου πουν πως έχει σημασία κι ο καιρός… Και τα εμπόδια, οι ύφαλοι…
Κι οι περιπατητές, οι οδοιπόροι, οι αναρριχητές… κι αυτοί θα συμφωνήσουν… Θα σου πουν πως είναι απαραίτητες, συχνά, μεγάλες παρεκβάσεις. Λοξοδρόμισμα…
Κι άλλοι πολλοί θα σου το πούν…
Εάν εσύ βασιστείς μονάχα στα βιβλία και στη θεωρία…
…εσύ θα χάσεις!...

(ΙΙ)

«Ευθύς και ντόμπρος» είσαι, λες…
Και ποιος σου είπε, άραγε, πως αυτό είναι το ζητούμενο; Ο πρώτος, τάχα, κι απαρέγκλιτος κανόνες στις ανθρώπινες σχέσεις;…
Μήπως θαρρείς πως και εδώ, αυτή η «ευθεία», η «ευθύτητα» που λες, είναι ο πιο σύντομος δρόμος για τον άλλον;…
Ευθύγραμμα ή σχεδόν ευθύγραμμα έρχεται ένα βέλος. Ή μια σφαίρα…
Οι σφαίρες σκοτώνουν, ξέρεις…
…και παλαιότερα τα βέλη…
[…εκτός αν, ίσως, πρόκειται για βέλη του έρωτα… Που και απ’ αυτά πεθαίνουν ακόμα…]