"Σπουργίτι" για τα μικρά και τα καθημερινά!...
Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά, τα πιο σημαντικά, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο άλλο ιστολόγιό μου, το "Seagull"
…Πώ, πω! Πόσο καιρό έχω να γράψω εδώ στο “Σπουργιτάκι”;
Πόσο καιρό έχετε να με ακούσετε και να με δείτε;…
Ε, δεν φταίω μόνο εγώ…
…ούτε μονάχα εσείς…
Αμοιβαία είναι αυτά τα πράγματα!
Αν δεν μου ρίξετε ψιχουλάκια, είναι “φυσικό” και “λογικό” να πετάω για άλλες γειτονιές…
Τον τελευταίο καιρό, “πού με χάνεις, πού με βρίσκεις”, στα “Βικιφθέγματα” βρίσκομαι! Κι όχι απλώς βρίσκομαι, αλλά και συμβάλλω ενεργά και, μάλιστα, με έκαναν και “διαχειριστή” εκεί πέρα. Προσωρινώς, βεβαίως, για ένα τρίμηνο και.. βλέπουμε!... Αν είμαι καλός μπορεί να με… κρατήσουν (λέει…).
Τέρμα η πλάκα! Σοβαρότητα, κύριοι! Και αν μη τι άλλο η προσπάθεια που γίνεται στα “Βικιφθέγματα” είναι σοβαρή. Το ίδιο, βεβαίως, και η “αδελφή” προσπάθεια, στη “Βικιπαίδεια”, όπου επίσης συμβάλλω όσο μπορώ.
Υποθέτω ότι υπάρχει για να παρέχει στους πολίτες του τουλάχιστον τα στοιχειώδη…
…Ασφάλεια, Εκπαίδευση, Σύστημα Υγείας…
Εάν δεν τα παρέχει, τότε ποιος είναι ο λόγος ύπαρξής του;!
[Μήπως είμαι αναρχικός;… Να συλληφθώ πάραυτα!... Μην τυχόν και διαδώσω τέτοιες ανατρεπτικές ιδέες, έτσι;… Αν και είμαι σίγουρος ότι αυτή η σκέψη έχει γεννηθεί και υπάρχει μέσα στο μυαλό κάθε υπηκόου αυτής της χώρας, οπότε, κύριοι, αλλού αναζητήστε τη “λύση”!...]
Αν δεν θέλετε “να μας πάρει όλους και να μας σηκώσει”, Κύριοι Κύριοι, φροντίστε το Κράτος να δικαιολογεί στοιχειωδώς ην ύπαρξή του….
Ο Άγιος Στυλιανός, θυμίζω, είναι ο προστάτης των παιδιών…
Σε μερικά παιδιά, λοιπόν, είχαν δώσει απόψε οι μεγάλοι να κρατούν και να προβάλλουν, όπως οι ίδιοι, κατά το έθιμο τέτοια μέρα (που εορτάζεται η αναστήλωση των εικόνων), κάποιες εικόνες. Μια εικόνα κάθε παιδί. Κι όσο μπορούν να τις υψώνουν ψηλά, να τις επιδεικνύουν. Αυτό και έκαναν. Επιδεικτικά και με καμάρι!
Όλα τα παιδάκια, εκτός από ένα!...
…ένα κοριτσάκι, λοιπόν, επίμονα και παρά τις επανειλημμένες συστάσεις και υποδείξεις των υπολοίπων, μικρών και μεγάλων, κρατούσε την εικόνα, που του είχαν δώσει, ανάποδα, δηλαδή όχι προς τα έξω, ώστε να τη βλέπουν οι άλλοι, μα προς τα μέσα, προς το πρόσωπό της και τα μάτια της, ώστε να τη βλέπει η ίδια!...
Με συγκίνησε και η στάση της και η επιμονή της σ’ αυτό που έκανε και ο τρόπος που το έκανε [Διότι η κατάσταση αυτή δεν “διορθώθηκε” καθ’ όλη τη λιτανεία και μέχρι το τέλος της λειτουργίας – ακολουθίας!...] Και με δίδαξε!... Με έκανε να σκεφθώ!...
…πως δηλαδή οι εικόνες των Αγίων δεν είναι να τις επιδεικνύουμε στους άλλους…
…πως οι Άγιοι προβάλλονται από την Εκκλησία ως παραδείγματα προς μίμηση για εμάς τους ίδιους!...
…πως αντί να επιδεικνύουμε και να υποδεικνύουμε στους άλλους, η ορθή (ορθό-δοξη!) στάση είναι να κοιτάζουμε τους Αγίους, να παραδειγματιζόμαστε απ’ τη ζωή τους, να μιμούμαστε κι αυτούς και, ιδίως, τον ίδιο το Χριστό και την Παναγία και όλους γενικά αυτούς που επικαλούμαστε…
[Παρένθεση: Θυμήθηκα (και πάλι!) την ιστορία με τον Μέγα Αλέξανδρο, που όταν βρήκε ένα δειλό στρατιώτη που ονομαζόταν κι αυτός Αλέξανδρος, του υπέδειξε είτε ν’ αλλάξει συμπεριφορά είτε ν’ αλλάξει όνομα… κάτι που προφανώς ισχύει, πολύ περισσότερο, για όσους τολμούν να κομπάζουν πως φέρουν το όνομα του Χριστού, τολμούν ν’ αποκαλούνται, δηλαδή, ψευδεπίγραφα, Χριστιανοί!...]
Όχι επίδειξη και υπόδειξη προς τους άλλους, συνεπώς…
…Στόχος και επιδίωξη να είναι ο δικός μας εαυτός… [στο πώς θα μπορούσαμε να τον κάνουμε άγιο κι αυτόν…]
…Κόντρα στις υποδείξεις και στις συμβουλές των “καθώς πρέπει” και των “θεματοφυλάκων” της παράδοσης…
Αυτό τουλάχιστον ήταν που διδάχτηκα σήμερα εγώ από την κατάσταση που έζησα κι απ’ την μικρούλα που ξέχασα να ρωτήσω και να μάθω το όνομά της, μα που διαισθάνομαι πως λεγόταν “Στέλλα”… Δηλαδή επισήμως από το “Στυλιανή”… μα που (για μένα τουλάχιστον) παραπέμπει και στο stella… estella… αστέρι… αστεράκι…
Να ζήσεις Στέλλα! Να ζήσεις, αστεράκι μου!.. Να ζήσεις και να φωτίζεις με το παράδειγμά σου τις νύχτες μας… Διότι τα αστέρια είναι αυτόφωτα… Κι όχι ετερόφωτα, όπως ήθελαν να σε κάνουν οι “φωστήρες” που πήγαν να σου υποδείξουν το “σωστό” της επίδειξης!...
Το θέμα, όμως, είναι, να μην ρίχνουμε τα βάρη (μόνο) στους άλλους και να μεμφόμαστε εκείνους, διότι, ούτως ή άλλως, ελάχιστα, ίσως, μπορούμε να καταφέρουμε ενεργώντας έτσι. Το σημαντικό είναι… να φοβόμαστε συνεχώς και αδιαλείπτως τον εαυτό μας που θέλει να βολευτεί και να ζήσει ήσυχα και ειρηνικά…
Όσοι έχουν υπηρετήσει τη στρατιωτική τους θητεία, ίσως θα το έχουν νιώσει, θα το έχουν ζήσει: Σάββατο απόγευμα ή Κυριακή πρωί, στο επισκεπτήριο του κέντρου νεοσυλλέκτων: Αλλεπάλληλες κλήσεις, από τα μεγάφωνα, με ονόματα νεοσυλλέκτων, που έχουν επισκεπτήριο… Κάποιοι που ήθελαν, που ήλπιζαν, που περίμεναν και, τελικά, δεν άκουσαν το όνομά τους, μένουν θλιμμένοι σε κάποια γωνιά…
Κάπως έτσι και με το επισκεπτήριο στην κατασκήνωση… Κι εδώ, μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θλιβερά. Διότι πρόκειται για μικρά παιδιά, του δημοτικού ή του γυμνασίου, που ακούν τα ονόματα των άλλων παιδιών, που βλέπουν τους συγγενείς και φίλους των άλλων να έρχονται, κι εκείνα, όπως είναι αυτονόητο, νοιώθουν μόνα και ξεχασμένα…
Ίδια ή/και χειρότερη είναι, θαρρώ, και η κατάσταση στις φυλακές: Τόσο και τόσοι… ξεχασμένοι από όλους…
…μα και σε νοσοκομεία… και σε γηροκομεία… Άνθρωποι ηλικιωμένοι, που “όσο ζουν ελπίζουν”, πως κάποιος θα τους θυμηθεί και θα τους επισκεφθεί… Πως θα τους σκεφθεί το ίδιο το παιδί τους… Κι όλο περιμένουν ν’ ακούσουν να φωνάζει κάποιος το όνομά τους, να σπάσει η μοναξιά τους…
“…τότε αποκριθήσονται οι δίκαιοι λέγοντες: Κύριε… πότε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς: Αμήν λέγω υμίν, εφ’όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε…”
Όχι, δεν το άκουσα σήμερα αυτό. Αυτό, απ’ ό,τι θυμάμαι, θ’ ακουστεί στις εκκλησίες αύριο, Κυριακή της Απόκρω.
Σήμερα, όμως, καλεσμένος το πρωί σ’ ένα μνημόσυνο, “Σάββατο των ψυχών” ή “Ψυχοσάββατο”, άκουσα εκεί κάτι άλλο: Τους δύο ιερείς να διαβάζουν ονόματα. Πολλά ονόματα! Δεκάδες… εκατοντάδες ονόματα!... Ονόματα ανθρώπων που έχουν φύγει…
…Και τότε μια σκέψη, μια εικόνα, μια έκλαμψη της φαντασίας μου, πραγματικά με συγκλόνισε, μ’ έκανε να δακρύσω… Σκέφτηκα… είδα… φαντάστηκα… τις ψυχές των νεκρών μας, εκεί που βρίσκονται, “να έχουν στήσει αυτί” και να περιμένουν ν’ ακούσουν το όνομά τους… Να νιώσουν… να ξέρουν… αν τους έχουμε ξεχάσει ή αν ακόμα τους θυμόμαστε…
[Οι νεκροί, καθώς λέγεται, πεθαίνουν, στην πραγματικότητα, μόνο όταν τους ξεχνάμε… όταν παύουν οι άνθρωποι, εδώ, να τους θυμούνται και να τους μνημονεύουν… Τότε πια περνούν, οριστικά, στην λήθη… στην ανυπαρξία…]
…Και “έβαλα τα δυνατά μου”, τότε, να θυμηθώ όλα τα ονόματα των δικών μου: προγόνων, συγγενών, φίλων, γνωστών… και να τα ψιθυρίζω, μυστικά, μαζί μ’ αυτά που συνέχιζαν να διαβάζουν οι δύο ιερείς…
…Δεκάδες ονόματα… εκατοντάδες ονόματα… Ούτε μπορώ να προσδιορίσω για πόση ώρα διάβαζαν οι δύο ιερείς… Τόσο που οι πιο πολλοί από αυτούς που βρίσκονταν στην εκκλησία, έδειχναν, νομίζω, πως είχαν κουραστεί, και αδιαφορούσαν πια, έχοντας προφανώς ακούσει τα ονόματα που ήθελαν, που περίμεναν… τα ονόματα των δικών τους ανθρώπων…
[…Έτσι όπως σε κάποιες εκδηλώσεις, μπροστά σε μνημεία αγωνιστών, πεσόντων… Ανδρέας Ανδρέου. Παρών! Βασίλειος Βασιλόπουλος. Παρών! Γεώργιος Γεωργάκης. Παρών! Δημήτριος Δημητρέλης. Παρών! Εμμανούλ Εμμανουηλίδης. Παρών! κ.λπ.... Παρόντες!… Παρόντες όλοι εμείς που βρεθήκαμε εδώ και τους κρατάμε κι αυτούς “παρόντες”, στην καρδιά και στο μυαλό μας…]
…Τα μεγάφωνα εξακολουθούν ν’ απαγγέλλουν ονόματα… Οι ψυχές των ονομάτων, μία –μία, χαμογελάει και τρέχει να συναντήσει… αυτούς που τους θυμήθηκαν, μια τέτοια μέρα, και ήρθαν στο… “επισκεπτήριο”!...
Μα… κάπου… κάπως… “με την άκρη του ματιού μου”… με την άκρη της σκέψης μου… θαρρώ πως είδα… (ή μήπως το φαντάστηκα;…) και κάποιες ψυχούλες που είχαν μείνει μοναχές και παραπονεμένες: Τον γεράκο που πέθανε, τις προάλλες, στο γηροκομείο, ξεχασμένους απ’ όλους… Εκείνον τον “παράξενο”, στο νησί, που όλοι “τον είχαν κάνει πέρα, γιατί είχε, λένε, τα μυαλά του σαλεμένα” και εδώ και καιρό δεν έχει δώσει σημεία ζωής… Κι εκείνους τους δυο ανάπηρους Πακιστανούς, που χάθηκαν ξαφνικά, πριν από ένα –δύο χρόνια, απ’ τα φανάρια, και που, ίσως, οι δικοί τους, πίσω στην πατρίδα τους, ακόμα δεν έχουν μάθει ότι πέθαναν, για να τους κλάψουν…
“Μνήσθητι, Κύριε, και των τέκνων σου αυτών! Του κυρ-Τάκη και του Νίκου!... Και ανάγγειλε, σε παρακαλώ: Αχμέτ και Ιμπραχίμ, έχετε κι εσείς επισκεπτήριο!... Γιορτιάρα μέρα!...”
Πώς διαβάζουμε, συχνά, “το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό λόγω διακοπών” ή “λόγω ανακαινίσεως” κ.λπ.;
Ή, πάλι, σε εφημερίδες, “η στήλη αργεί διότι ο συντάκτης της κάνει χρήση της κανονικής αδείας του”;…
Ε, λοιπόν…
…Τα ιστολόγιά μου “Seagull – Γλάρος”, “΅Eagle– Αετός” και “Σπουργίτι” αυτό τον καιρό (και για λίγες ημέρες ακόμα…) απουσιάζουν, διότι ο συντάκτης τους ασχολείται με άλλα φτερουγίσματα (δηλαδή, πιο “πεζά”, έχει ιδιαίτερο φόρτο εργασίας και… “μεριμνά και τυρβάζει περί άλλα”…). Καλώς ή κακώς το έργο της “Κλέφτρας Κίσσας”, ως το πλέον εύκολο, συνεχίζεται χωρίς προσκόμματα και διακοπές!...
Μου λένε πως στη ζωγραφική είναι εύκολο να φτιάξεις αστέρια και λουλούδια, σύννεφα και πουλιά, τοπία μαγευτικά, εξωτικά… όνειρα…
Το δύσκολο, μου λένε, είναι να ζωγραφίσεις πρόσωπα.
Όχι από μακριά, σαν να είναι απλώς περιγράμματα, σχήματα μακρινά [… «από μακριά κι αγαπημένοι», που λένε…], μα πρόσωπα κοντινά, ν’ αποτυπώσεις την αγωνία του προσώπου τους ή τη χαρά τους ή την θλίψη τους…
Εκτός πια αν πρόκειται για Αγιογραφία. Όπου τα πρόσωπα είναι όλα ίδια κι απαράλλακτα, όπου η τεχνική επιβάλλει αυτή την ομοιομορφία και την αντιγραφή. Διότι εκδηλώνει μια ολόκληρη σχετική φιλοσοφία, μια προσπάθεια αποτύπωσης μιας ιδανικής πολιτείας, μια προσπάθεια «αγιοποίησης» όλων…
Το δύσκολο, λοιπόν, δεν είναι να φτιάξεις όνειρα!...
[«Ο καθένας με τα λόγια, χτίζει ανώγεια και κατώγεια» λέει η παροιμία…]
Το δύσκολο είναι να φτιάξεις πραγματικότητες!
Να φτιάξεις ανθρώπους!
Να χτίσεις χαρακτήρες!...
Να τους δώσεις συναίσθημα.
Ζωή.
Λόγο ζωής!
Σκοπό ζωής!...
Αν το πετύχεις αυτό, τότε τους ανασταίνεις στη… ζωγραφιά σου… και το όνειρό σου γίνεται πραγματικότητα…
Μα για να το καταφέρεις, πρέπει να πλησιάσεις τους ανθρώπους πολύ κοντά, σχεδόν να «μυρίσεις τα χνώτα τους», να συλλάβεις την ανάσα τους, να ψαχουλέψεις την ψυχή τους…
Για να ζωγραφίσεις πρόσωπα ή, γενικότερα, για να ζωγραφίσεις πράγματα όμορφα, πρέπει να αγαπάς εκείνο που κάνεις εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Να το κάνεις ακριβώς επειδή το αγαπάς και όχι επειδή στοχεύεις στο να κερδίσεις απ’ αυτό, πουλώντας το… Διότι αν κάνεις το τελευταίο, τότε [είναι νόμος αδήρητος αυτός!] το αποτέλεσμαδεν θα είναι αυτό που επιθυμείς…
Υπάρχουν, βέβαια, κι οι εξαιρέσεις: Κάποιοι που είναι ευνοημένοι από τη φύση ή κάποιοι που έχουν δουλέψει αρκετά, που καταφέρνουνε και βγάζουν «παραγωγή – φασόν»… Μ’ αυτούς δεν τους εννοώ εγώ για καλλιτέχνες… Για μηχανές παραγωγής καλλιτεχνημάτων τους εννοώ…
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, οι κόλακες, οι λεγόμενοι και «γλείφτες»…
…Που είναι, λες, «καλά διαβασμένοι»: Δεν γλύφουν δα και τον καθένα… Έχουν πείρα και ξέρουν ποιους θα γλύψουν… Εκείνους που «το τραβάει ο οργανισμός τους», όπως λένε… Είναι απίθανο, για παράδειγμα, να δείτε να γλύφουν κάποιον που είναι φτιαγμένος από πέτρα. Γλύφουν μονάχα αυτούς που είναι σαν… παγωτά, σαν… γλειφιτζούρια. Αυτούς που «λιώνουν» από ηδονή κι από καμάρι, ενώ τους γλύφουν… Κι έτσι, σιγά – σιγά, και χωρίς καν να το καταλάβουν, εξαφανίζονται… Απ’ το πολύ το «γλείψιμο» που έχουν φάει απ’ τον περίγυρό τους…
Υ.Γ.
Αυτά τα ολίγα, σήμερα, για τους γλείφτες και το γλείψιμο..
Στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Seagull” θα γράψω σήμερα για τους γλύπτες και τη γλυπτική!
Ε, λοιπόν, δεν θα πάψω να λυπάμαιγια όλον τον κόσμο.
Γιατί νομίζω πως το κλάμα και το δάκρυ είναι, τελικά, μορφή αντίδρασης, ένα είδος επανάστασης κι αντίστασης, το ξαναλέω, σ’ αυτόν τον κόσμο, που κανείς μας δεν το θέλει, και που, όμως, όλοι μας, συχνά εύκολα κι αλόγιστα συμβιβαζόμαστε κι υποτασσόμαστε σ’ αυτόν…
Θα εξακολουθήσω, το λοιπόν, να κλαίω, όσο εξακολουθεί να υπάρχει πόνος σ’ αυτή την κοινωνία μας…
…Θα εξακολουθώ να κλαίω, για παράδειγμα, γι’ αυτό που δεν το θέλησες, μα όμως είσαι! Κι όχι μονάχα από δική σου φυσική, αν θέλεις, ανθρώπινη αδυναμία…
Θα εξακολουθώ να κλαίω για όλους αυτούς που, αλόγιστα και πρόχειρα, πήραν την ψυχούλα σου, που τους την πρόσφερες ανοιχτόκαρδα, και την πατήσαν, την τσαλακώσαν… κι ύστερα ξεζουμισμένη την πετάξανε σε μια γωνιά κι εξακολούθησαν ή κι εξακολουθούν να λένε (ή να νομίζουν…) πως αυτή η ψυχή, αυτή η ύπαρξη, η δική σου η ψυχή και η δική σου ύπαρξη, είναι δικιά τους και ότι τους ανήκει!…
“Μου βγήκε”, προς στιγμή, να τους κατηγορήσω, να τους φτύσω κατά πρόσωπο, να τους ζητήσω εξηγήσεις για τούτο το κακό που ’καναν στην ψυχούλα σου. Πώς είναι δυνατόν, πώς το αντέχουν… να παίρνουν μια εικόνα του Θεού και να την καταστρέφουν;!… “Δεν το ανέχομαι αυτό, τ’ ακούτε, με τρελαίνει!”, θα τους έλεγα. “Μου ήρθε”, που λές, “να τους κάνω τα μούτρα κρέας”, κατά πως λένε…
Μα ύστερα… καθώς συλλογιέμαι πιο ψύχραιμα, πιο “ώριμα” ενδεχομένως, συνειδητοποιώ πως μπορεί να μην είναι μόνο για ψόγο και για τιμωρία όλοι ετούτοι. Δεν είναι σίγουρο πως θέλησαν και πως επέλεξαν να γίνουν θύτες και βασανιστές σου… Δεν ξέρω… Σαν πιότερο μου μοιάζουν θύματα κι αυτοί!Θύματα κάποιων άλλων καταστάσεων…
Δεν θα σταματήσω να κλαίω!
Διότι [“δόξα να’χει!”] ποτέ δεν σταματώ στο κλάμα και στην απαισιοδοξία! Μα τελικά το ξεπερνάω, το υπερνικάω και καταλήγω θετικά!
Ούτε θα σταματήσω να κάνω σκέψεις.
Διότι, τελικά, δεν σταματώ, δεν “στέκομαι” στις σκέψεις. Μα τελικά παίρνω αποφάσεις!
Δεν με φοβίζουν τα σκοτεινά και δύσβατα μονοπάτια [Τουλάχιστον όχι όλα. Τουλάχιστον όχι πάντα…]
Διότι έχουν περισσότερη αξία, όταν τα έχει πια κανείς περάσει και έχουν γίνει “βιώματα” και έχουν βοηθήσει…
Τα λιμάνια αποκτούν αξία όταν έχεις γνωρίσει τις τρικυμίες…
…ενώ, αντίθετα, παύεις να δίνεις αξία και σημασία σ’ όλα αυτά τα υπήνεμα λιμάνια, εάν τυχόν ποτέ δεν βγήκες στους ωκεανούς για ν’ αντιμετωπίσεις τη θάλασσα, να πολεμήσεις με τα άγρια κύματα!…
Υ.Γ. (κοινό υστερόγραφο για όλες τις σημερινές αναρτήσεις μου στα 4 ιστολόγιά μου): Το θέμα “Πόνος, θλίψη κ.λπ.” απασχολεί σήμερα όλα μου τα ιστολόγια. Συγκεκριμένα:
γ) Στο “Eagle” μου ανάρτησα μια παραβολή για τη θλίψη στη ζωή μας, με τίτλο “Το πολύτιμο πετράδι”, από ένα παλαιό βιβλίο τουΚωνσταντίνου Κούρκουλα με τίτλο “500 πετράδια”, εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/01/blog-post_29.html
Διότι οι Αβδηρίτες έχτισαν μαρμάρινες κρήνες χωρίς να έχουν καν νερό στην περιοχή τους…
Αλλά, άραγε, κάτι τέτοιο δεν κάνουμε κι εμείς σήμερα; Που χτίζουμε σχολεία και δεν έχουμε δασκάλους (πραγματικούς!) να τα επανδρώσουν, πολυτελή κτίρια δικαστηρίων χωρίς να έχουμε δικαστές ελεύθερους, δημιουργούμε θεσμούς και δεν έχουμε ανθρώπους (με Α κεφαλαίο) να τους υπηρετήσουν, χτίζουμε ναούς και δεν έχουμε σωστούς κι αγνούς κληρικούς για να τους λειτουργήσουν… Κι ένα σωρό άλλες τέτοιες περιπτώσεις…
