Μα… όλοι, πια, να είμαστε ορθόδοξοι;!...

Νομίζω πως αυτό το σύμπτωμα (της καθολικής ασθένειάς μας) πρέπει, κάποια στιγμή, “να το κοιτάξουμε” βαθύτερα: Το ότι δηλαδή όλοι μας δεν αναζητούμε (πλέον) την αλήθεια, αλλά ότι κατέχουμε (ήδη) την αλήθεια!

Δεν είναι μόνο οι τάχα, κατ’ εμέ, Ορθόδοξοι που δεν ανέχονται τους όποιους αλλόδοξους, που δεν αποδέχονται πως κάποιοι άλλοι μπορεί να υπερέχουν, έστω ως προς κάτι, από “εμάς”…

Δεν είναι μόνο στη θρησκεία, λοιπόν…

Είναι, για παράδειγμα, και στην πολιτική:

Μεταπολιτευτικά, τον χώρο του πολιτικού “Κέντρου” διεκδίκησαν η Ένωση Κέντρου, το ΠΑΣΟΚ, οι Φιλελεύθεροι και, ίσως λίγο αργότερα, η Νέα Δημοκρατία. Αργότερα, ως και σήμερα, ορθόδοξος συνεχιστής της “Ένωσης Κέντρου” του Γεωργίου Παπανδρέου δηλώνει (και) ο Λεβέντης.

Το ΚΚΕ εξέφραζε κι εξακολουθεί να εκφράζει τον “ορθόδοξο” κομμουνισμό, αλλά τον χαρακτηρισμό αυτό της “ορθοδοξίας” διεκδίκησαν ή/και διεκδικούν και ένα σωρό άλλοι κομματικοί σχηματισμοί της αριστεράς… Το ΚΚΕ εσωτερικού και ήδη ο Συνασπισμός δηλώνουν ότι εκφράζουν τον “πραγματικό” κομμουνισμό της σύγχρονης εποχής.

Θυμάμαι, εξάλλου, στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, με τις διάφορες διαγραφές στελεχών που έχουν γίνει, ατομικές ή ομαδικές, τις… ομηρικές συζητήσεις και διαφωνίες για το “ποιος έχει διαφυλάξει το (ορθόδοξο) πνεύμα της 3^ης του Σεπτέμβρη”… Κάποτε μάλιστα, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ένας και μόνο διαγραφείς θεωρούσε ότι δεν “απέκλινε” αυτός, αλλά όλοι οι άλλοι, όλο το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ!...

Στην άλλη πλευρά γινόταν και γίνεται μάχη εάν (ορθόδοξη) “δεξιά” είναι η “μετριοπαθής Νέα Δημοκρατία” ή η “ακραιφνής δεξιά”, δηλαδή η ακροδεξιά…

Λοιπόν… όπως είπαμε… Να το κοιτάξουμε!... Να κοιταχτούμε!...

Το απόλυτο ελληνικό όνειρο (ή μήπως είναι εφιάλτης;…)

Είναι όντα γεμάτα αντιφάσεις οι άνθρωποι.

Κι οι Έλληνες, ειδικότερα, ετούτο το “κουσούρι” το έχουν αυξημένο κατά τρόπο γεωμετρικό… “Στο τετράγωνο” ή “στον κύβο”, που λένε…

Συνήθως οι Έλληνες αναφέρονται ειρωνικά στο λεγόμενο “αμερικανικό όνειρο”…

Προτιμούμε, βλέπετε, το “ελληνικό όνειρο” [κι ας είναι αδόκιμος ο όρος, δηλαδή δεν έχει “θεσπιστεί” ή “καθιερωθεί”…]

Για την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, το “κράτος” είναι μια έννοια εχθρική, ένας θεσμός αντίπαλος, που φταίει για τα πάντα, που δεν κάνει τίποτα σωστό και προς όφελός του…

…κι όμως, το μεγάλο του όνειρο σχετίζεται μ’ αυτό το κράτος…

“Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει”..

Αμ δε!... Υπ-άλληλος θέλει να γίνει!...

***

Ποιο είναι, λοιπόν, το “ελληνικό όνειρο”;

Μα θέλει ερώτημα; Το ξέρουμε όλοι, το βιώνουμε, εδώ και δεκαετίες, από καταβολής του ελληνικού κράτους:

Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι!

Γιατί; Μήπως γιατί έτσι θα μπορέσουμε να εκδηλώσουμε πρωτοβουλίες, να αποδείξουμε τη δημιουργικότητά μας, να υλοποιήσουμε τις πρωτοποριακές μας ιδέες;

Προφανέστατα όχι, βεβαίως!

Αλλά για να έχουμε την “μονιμότητα”, την βεβαιότητα του μισθού, της μονοτονίας, της ρουτίνας, του “αράγματος”…

Κι ύστερα, αν το καταφέρουμε, τα θεωρούμε όλα αυτονόητα:

Τον συνεχώς αυξανόμενο μισθό και τα κάθε λογής παράλογα επιδόματα (ακόμα και αυτόν της “παραγωγικότητας” σε ολόκληρη κατηγορία υπαλλήλων, συλλήβδην!...)

Το συνεχώς μειούμενο ωράριο, ώστε να είναι “ανθρώπινο” (για τους υπαλλήλους και όχι για τους πολίτες που θα ήθελαν να εξυπηρετούνται…)

Το δικαίωμα να ταλαιπωρούμε τον πολίτη, τον οποίο υποτίθεται πως έχουμε την υποχρέωση να εξυπηρετούμε [Κάθε υπάλληλος νιώθει να είναι το κράτος: “L’ Etat c’est moi”!...]

Τον κακώς νοούμενο συνδικαλισμό, που δεν καταδικάζει τα κακώς κείμενα και, ακόμα κι αν το κάνει, δεν προσπαθεί να τα ανατρέψει ή να τα διορθώσει…

Την προσπάθεια να μειωθεί το όριο συνταξιοδότησης κ.λπ.

Προσπαθήστε να συνοψίσετε το ελληνικό αυτό όνειρο:

Να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι, για να έχουμε όλα τα πλεονεκτήματα που αυτό συνεπάγεται, χωρίς να δουλεύουμε εντατικά και να βγούμε στη σύνταξη “μια ώρα” (δηλαδή μερικά χρόνια…) νωρίτερα!...

Σπουδαίος στόχος για τους νέους ανθρώπους!..

Κρίμα!... Δεν την αξίζει αυτή την τύχη η πατρίδα μας!...

Δανεικά και… αγύριστα!

Αρχίσαμε να δανειζόμαστε, ως κράτος, για να καλύψουμε “ανάγκες” (λέμε τώρα!...)

Συνεχίζουμε να δανειζόμαστε, ως κράτος, αφενός μεν για να καλύψουμε “ανάγκες”, αφετέρου δε για να καλύψουμε τα παλαιά δάνεια.

Και μάλιστα δανειζόμαστε με υπερβολικά επιτόκια (τα… γνωστά σε όλους, πλέον, spreads…)

Πώς θα τα επιστρέψουμε όλα αυτά, καλοί μου άνθρωποι, τη στιγμή μάλιστα που η χώρα μας σχεδόν έχει πάψει να παράγει;

Μα πώς αλλιώς; Θα ξαναδανειστούμε!...

Σε ένα ατέρμονα φαύλο κύκλο!

-Μπορεί να γεμίσει ο πίθος των Δαναϊδων;

-Ας κοιτάξουμε να δανειστούμε τώρα, σήμερα, ας κοιτάξουμε να βγάλουμε τη χρονιά και του χρόνου… “έχει ο Θεός”!...

O Θεός μπορεί να έχει, αλλά κάποιοι “δεν έχουν το Θεό τους”...

…Κι ίσως δεν έχουν και μυαλό, δηλαδή “κοινό νου”…

…ή, ίσως, “δεν έχουνε τα αυγά” να αποφασίσουν να σπάσουνε αυγά!...

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα”, που λέει κι ο ποιητής…

Πάλι θαύμα απ’ τον Θεό θα πρέπει να περιμένουμε;

Μα… “συν Αθηνά και χείρα κίνει”!...

[Προσέξτε: “κίνει” λέει! δεν λέει… “ξεκίνα για την Κίνα”, για βοήθεια!...]

Α-συμφωνίες…

…Κοίτα να δεις που όλοι συμφωνούμε σε πολλά…

Συμφωνούμε, για παράδειγμα, πως “εγωιστής είναι το κακόγουστο άτομο που ενδιαφέρεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για εμάς”…

Συμφωνούμε, επίσης, πως “όλοι κινούνται και αποφασίζουν με βάση το ατομικό τους συμφέρον”, εκτός από εμάς που είμαστε υπεράνω!...

Συμφωνούμε, επίσης, ότι στη χώρα μας, λόγω της οικονομικής κατάστασης που έχουμε περιέλθει, “θα πρέπει όλοι μας να κάνουμε θυσίες”…

Λέγοντας “όλοι” εννοούμε όλους τους άλλους!

Και “άλλοι” είναι αυτοί που ανήκουν σε διαφορετικές συντεχνίες…

Οι υπάλληλοι της Βουλής, για παράδειγμα, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να εισπράττουν 16 (!) μισθούς το χρόνο, κάτι που για όλους τους υπόλοιπους είναι, βεβαίως, παράλογο και σκανδαλώδες….

Οι υπάλληλοι των οικονομικών υπηρεσιών – εφοριών, δεν δέχονται να θυσιάσουν το “κεκτημένο” του να είναι αφορολόγητα τα επιδόματά τους, τη στιγμή που όλα τα άλλα επιδόματα όλων των άλλων υπαλλήλων φορολογούνται…

Οι γιατροί και οι δικηγόροι δεν δέχονται να εισπράττουν και να αποδίδουν ΦΠΑ για τις υπηρεσίες τους, κάτι που κάνουν όλοι οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες και από το οποίο είχαν εξαιρεθεί αυτοί, καλώς ή κακώς, όταν θεσπίστηκε ο Φ.Π.Α.

Να συνεχίσω; Δεν νομίζω πως χρειάζεται. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και το γνωρίζετε όλοι, έτσι δεν είναι;!...

Υ.Γ. (άσχετο ή, μάλλον, σχετικό): Πρέπει να πάρουμε γρήγορα μέτρα, διότι αλλιώς… θα μας πάρουν μέτρα άλλοι!....

Αγάπη και… “αγαπο-λογία”…

Συχνά, αν όχι και συνήθως, εμείς οι άνθρωποι, προτιμούμε να μιλάμε παρά να κάνουμε…

Η εύκολη λύση: Να λέμε και όχι να πράττουμε…

Κι εκεί που… “δίνουμε ρέστα”:

Αντί να αγαπάμε συνήθως αρκούμαστε (ή είμαστε ικανοί μόνο…) να αγαπο-λογούμε…

Σας μιλάω εκ πείρας…

(…υπό την έννοια ότι μπορεί να διαπρέπω στα λόγια, αλλά υστερώ στην πράξη!...)

* * *

Κάποιες καρδιές (που αγαπάνε) πονάνε…

Κάποιες άλλες καρδιές (που επίσης αγαπάνε) που είναι, ίσως, φτιαγμένες διαφορετικά, δεν πονάνε απλώς, μα σπάνε...

…κι είναι, τότε, τα κομμάτια του, ιδιαίτερα αιχμηρά..

…και κόβουν…

Και προτιμούν, τότε, από αγάπη πάντα, να μένουν απομονωμένες…

…μέχρι ο χρόνος να λειάνει τις αιχμές αυτές…

…να μην πληγώσουν τους ανθρώπους γύρω…

Περί πολυεθνικών ανωνύμων εταιρειών

[“Ουδέν κακόν αμιγές καλού”…

Αρκεί να μπορείς και να θέλεις να το δεις…

…ή και να το προκαλέσεις…

…δεδομένου ότι οι ευκαιρίες στη ζωή δίνονται για να τις αδράξεις!...]

Τις προάλλες, μια γρίπη με κράτησε στο σπίτι...

“Θηρίο στο κλουβί”…

Πώς να αφήσω να περάσουν τόσες ώρες αδρανείς;…

Βρήκα, λοιπόν, την ευκαιρία, να πάρω από τη βιβλιοθήκη μου και να ξεκινήσω να διαβάζω ένα βιβλίο που το σκεφτόμουν από καιρό: Το “The Corporation” του Joel Bakan, που σε μετάφραση Αγγελικής Βάσιλα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Τελικά το βρήκα τόσο ενδιαφέρον, που το διάβασα όλο, αυθημερόν και… “μονορούφι”. Κι όχι μονάχα αυτό! Στη συνέχεια είδα, σε DVD, και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, το οποίο γυρίστηκε με βάση ακριβώς το συγκεκριμένο βιβλίο και είχε προβληθεί, προ τριετίας περίπου, στην ΕΡΤ, από τη “Θεματική βραδιά” του Στέλιου Κούλογλου.

Το θέμα – αντικείμενο του βιβλίου (και του ντοκιμαντέρ) είναι, όπως γνωρίζετε, οι ανώνυμες εταιρείες και δη οι μεγάλες πολυεθνικές. Θέμα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον, αν όχι φλέγον! Όχι μόνο λόγω της δράσης των εταιρειών αυτών, αλλά και εξαιτίας αυτής καθεαυτής της ύπαρξής τους ως θεσμού και της απόδοσης – αναγνώρισης σ’ αυτές (νομικής) “προσωπικότητας”. Προσωπικότητας χωρίς αισθήματα, αλλά προσανατολισμένης αποκλειστικά και μόνο σε ένα σκοπό: το κέρδος!

Ήδη πολύ παλιότερα, στο ιστολόγιο αυτό, είχα εκφραστεί κατά των εταιρειών (31.3.2008 “Σκέψεις για τα Νομικά Πρόσωπα”, εδώ: http://spourgitistefanos.blogspot.com/2008/03/blog-post_31.html). “Και λίγα είπα”, τότε!... Εδώ, να σκεφθείτε, ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου, εξομοιώνει τις εταιρείες με “ψυχοπαθητικά πρόσωπα” και το αποδεικνύει με στοιχεία!...

Στο άλλο μου ιστολόγιο, το “Eagle”, ανάρτησα, προ ολίγου, μερικά μικρά σκόρπια αποσπάσματα απ’ το βιβλίο (εδώ: http://eaglestefanos.blogspot.com/2010/01/joel-bakan-corporation.html). Προτείνω να μην αρκεστείτε σ’αυτά. Αναζητείστε το βιβλίο, αγοράστε το και διαβάστε το! Ή/και δείτε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ…

Ανθρώπινες σχέσεις, Γνώση και Αυτογνωσία

Δύσκολες που είναι οι ανθρώπινες σχέσεις…

[…διότι…]

…Παράξενοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι…

Αρχικά βάζουμε “απαγορευτικά” στους γύρω μας, οριοθετούμε περιοχές που δεν θέλουμε να έχουν πρόσβαση οι άλλοι…

…κι ύστερα τους κατηγορούμε πως “δεν μας ξέρουν”….

* * *

Πώς έχεις την παράλογη αξίωση να σε μάθει ο άλλος;…

Πώς τον μέμφεσαι, του καταλογίζεις και του λες “πόσο λίγο με ξέρεις”…

…όταν κανείς μας δεν ξέρει παρά ελάχιστα ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό!...

* * *

“Είναι γνωστός / φίλος / συγγενής. Τον έχω συναναστραφεί πολύ. Τον ξέρω καλά”…

…λέμε συχνά.

Βαθειά νυχτωμένοι!...

…όπως κι όταν αναφερόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό…

Να μου πεις για το εμφανές, για το “συνειδητό”…

…να σου πω: “ναι! εντάξει! σύμφωνοι!”.

Να μου πεις για το υποσυνείδητο…

…να σου πω, ενδεχομένως, “ίσως!”.

Να μου πεις, όμως, και για το ασυνείδητο…

…θα σου απαντήσω, ανυπερθέτως, “όχι! αναμφίβολα όχι!”

Άρτιος

“Άρτιος” σημαίνει “ακέραιος, ολοκληρωμένος, πλήρης”…

Να γίνουμε “άρτιοι άνθρωποι” είναι ο στόχος μας, ο πόθος μας, το όνειρό μας, η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας!

Αν κάποτε το καταφέρουμε, θα μπορέσουμε να νιώσουμε ακέραιοι, ολοκληρωμένοι, πλήρεις…

“Άρτιοι”, όμως, ονομάζονται και κάποιοι αριθμοί. Οι επίσης ονομαζόμενοι “ζυγοί”. Σε αντίθεση με τους “περιττούς” ή “μονούς”…

Ένας άνθρωπος “μονός”… ένας άνθρωπος μόνος… δεν μπορεί ποτέ να ονομαστεί “άρτιος άνθρωπος”…

Ο άνθρωπος χρειάζεται την παρουσία κι ενός άλλου, για να μπορέσει να συμπληρωθεί… να συν-πληρωθεί… να πληρωθεί… να γίνει άρτιος!...

Μόνο ως ζευγάρι μπορούμε να ολοκληρωθούμε!

Είναι ξεκάθαρο κι απλό!...

…τόσο απλό, όσο ότι “1 κι 1 κάνουν 2”!....

:-)

Θυμάμαι!... Θυμάσαι;…

Θυμάμαι…

…κάποτε ζούσα…

…στην καρδιά σου…

Θυμάμαι…

…κάποτε χόρευα…

…ευτυχισμένος…

…στην αγκαλιά σου…

Θυμάμαι…

…κάποτε μαγευόμουν…

…όταν καθρεφτιζόμουν…

…στα μάτια σου…

Θυμάσαι;…

…αλήθεια…

…τα θυμάσαι;…

…αλήθεια…

…με θυμάσαι;…

Θυμάσαι; Πες μου!…

…πες μου ένα “ναι”…

…ακόμα κι αν δεν είναι αλήθεια…

Ανάστησέ με απ’ τη λήθη!...

Λύσε τα μάγια!...

…μήπως και χορέψω…

…ευτυχισμένος…

...μήπως και ξαναζήσω!...

Θεός και Ελευθερία

“Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται” έγραψε ο Ντοστογιεφσκι.

[Άρα: Με Θεό δεν επιτρέπονται όλα!]

“Ο Θεός αγάπη εστί” διαβάζουμε στη Βίβλο.

“Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις” έχει πει άγνωστος (μου) διανοητής.

Ταιριάζουν και “παντρεύονται” άραγε τα παραπάνω;

Τροφή και αφορμή για σκέψη….

Υ.Γ.: Η Ελευθερία είναι το θέμα και το αντικείμενο των σημερινών μου αναρτήσεων και των τεσσάρων ιστολογίων μου:

“Eagle”: Γνωμικά, Ρήσεις και Αποφθέγματα περί Ελευθερίας (http://eaglestefanos.blogspot.com/2009/12/blog-post_15.html)

“Seagull”: Περί Ελευθερίας. Πάλι και πάλι… (http://seagullstefanos.blogspot.com/2009/12/blog-post.html)

“Σπουργίτι”: Θεός και Ελευθερία (http://spourgitistefanos.blogspot.com/2009/12/blog-post_15.html)

“Κλέφτρα Κίσσα”: Ελευθερία, πού βρίσκεσαι; (http://kleftrakissa.blogspot.com/2009/12/blog_14.html)