"Σπουργίτι" για τα μικρά και τα καθημερινά!...
Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά, τα πιο σημαντικά, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο άλλο ιστολόγιό μου, το "Seagull"
Αχ, εμείς οι γνώστες… οι παντογνώστες… οι“φωτεινοί παντογνώστες”… Που ενοχλούμαστε με όλους τους άλλους, που “παριστάνουν πως τα γνωρίζουν όλα”!...
Αχ, εμείς οι ψυχολόγοι!... Που το ’χουμε εύκολο να κοιτάμε, να μιλάμε, και να σχολιάζουμε την ψυχή και την συμπεριφορά των άλλων… Μα όχι τις δικές μας…
Αχ, εμείς οι συμβουλάτορες!... Που έχουμε τη λύση, έτοιμη, μές στο τσεπάκι μας, σε κάθε πρόβλημα του άλλου: “Κάνε ετούτο… Πρόσεχε το άλλο!... Άκου εμένα!... Ξέρω!...”
Αχ, εμείς οι ηθικολόγοι!... Που κατακεραυνώνουμε τα κακώς κείμενα. Ατόμων μεμονωμένων, μα και ολόκληρης της κοινωνίας!... Και τους ρίχνουμε, όλους ανεξαιρέτως, στην πυρά, στο “ανάθεμα”… ει δυνατόν και στην αιώνια κόλαση!...
Αχ, εμείς οι μορφωμένοι!... Οι παρα-μορφωμένοι!...
Αχ, εμείς οι άνθρωποι!... Εμείς που θέλουμε ν’ αποκαλούμαστε άνθρωποι, μα, με όλα ετούτα, δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ!....
Η αφορμή για το σημερινό σχόλιο – ανάρτηση, μου δόθηκε πριν από δύο περίπου εβδομάδες. Ούτε πολύ παλιά, ούτε πολύ πρόσφατα. Το σχόλιο, πάντως, νομίζω πως είναι… διαχρονικό, σε σχέση με τους νεοέλληνες:
Ρεπορτάζ στην τηλεόραση: Με φόντο τις τεράστιες ουρές για την υποβολή των δηλώσεων κτηματογράφησης, ο δημοσιογράφος παίρνει συνέντευξη – δηλώσεις από κάποιον νεοέλληνα, ο οποίος, λαλίστατος, στρέφεται και ξιφουλκεί κατά του “κράτους”:
“Πολίτης”: -Κοίταξε χάλι! Δές πώς ταλαιπωρούμαστε! Απ’ αυτό το κράτος που δεν ενδιαφέρεται για την ταλαιπωρία μας και δεν δίνει μια παράταση, ώστε να αποφευχθούν αυτές οι ουρές και η πολύωρη ταλαιπωρία… (κ.λπ. κ.λπ.)
Δημοσιογράφος: -Ποιος ήταν ο λόγος που σας ανάγκασε να καθυστερήσετε και να έρθετε τώρα, στο τέλος της προθεσμίας που είχε δοθεί;
“Πολίτης”: -Ε, ξέρετε τώρα!.. Έλληνες είμαστε! Της τελευταίας στιγμής!...
Έβαλα σε εισαγωγικά τις λέξεις “κράτος” και “πολίτης”. Διότι, πράγματι, το ελληνικό κράτος συχνά “παριστάνει” απλώς το κράτος, είναι μια καρικατούρα, ας μου επιτραπεί, σε σύγκριση με αυτό που ορίζουμε ως σύγχρονο κράτος… Και διότι τέτοιου είδους “πολίτες”,που δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες, αλλά τα φορτώνουν όλα στο κράτος ή σε όποιον άλλον εκτός από τον εαυτό τους, δεν τους θεωρώ πολίτες, με υπευθυνότητα!...
Το παραπάνω ρεπορτάζ μου θύμισε ρεπορτάζ που κατά καιρούς προβάλλονται στην τηλεόραση, για τους σωρούς σκουπιδιών και εύφλεκτων υλικών που υπάρχουν μέσα σε δάση και πάρκα, και στα οποία διάφοροι “δημοσιογράφοι” και “πολίτες” καταγγέλλουν, πάλι, το “κράτος” και τους “τοπικούς άρχοντες”, που δεν φροντίζουν να καθαρίσουν, ώστε να αποφευχθεί το ξέσπασμα κάποιας πυρκαγιάς. Και πάλι κανείς δεν… υποψιάζεται καν ότι όλα αυτά τα σκουπίδια και τα υλικά κάποιοι “πολίτες” σαν κι εμάς τα πέταξαν!...
Μόλις σήμερα το πρωί, που έβγαλα την σακουλίτσα με τα σκουπίδια μου, διαπίστωσα ότι ο κάδος απορριμμάτων του δήμου ήταν (τι πρωτότυπο!...) ασφυκτικά γεμάτος, μεταξύ άλλων λόγων και διότι κάποιος γείτονας είχε ρίξει (μες στη νύχτα και στο σκοτάδι…) την κεντρική μονάδα και την οθόνη του παλιού του υπολογιστή! Ούτε καν διανοήθηκε, προφανώς, όχι να τα πάει στην ανακύκλωση ηλεκτρονικών ειδών, αλλά έστω να τα αφήσει εκτός κάδου, ώστε να γίνουν εύκολα αντιληπτά από τα συνεργεία αποκομιδής,που δεν θα τα ρίξουν απρόσεκτα μέσα στο όχημα σύνθλιψης. Υποψιάζομαι ότι ο συγκεκριμένος γείτονας θα “τα χώνει στους… αρμόδιους”, με κάθε ευκαιρία, για τη μόλυνση του περιβάλλοντος με τοξικά υλικά… που προέρχονται, όμως, και από την οθόνη που ο ίδιος πέταξε, αδιαφορώντας, στα σκουπίδια!...
…Μόλις επέστρεψα από τις διακοπές, αλλά… δεν είμαι ακόμα έτοιμος να “αναρτήσω” κάτι στο ιστολόγιό μου. Παρακαλώ περάστε από βδομάδα… Να προλάβω να οργανωθώ!...
Ο άπειρος, ο απληροφόρητος ή/και ο αμόρφωτος στέκουν και βλέπουν προς την δύση, εκεί που έδυσε ο ήλιος… Ο πεπειραμένος, ο πληροφορημένος ή/και ο μορφωμένος στρέφουν το βλέμμα προς την ανατολή…
[ή/παραλλαγή]
Ο συναισθηματικός κάθεται και κλαίει κοιτάζοντας προς το μέρος που έδυσε ο ήλιος. Ο λογικός στρέφεται και περιμένει την ανατολή του. Ο σοφός ζει και τις δύο στιγμές, δύση και ανατολή, ρουφάει την εμπειρία, την μετουσιώνει σε γνώση και, στο ενδιάμεσο μεταξύ δύσης και ανατολής, ονειρεύεται, και μεταξύ ανατολής και δύσης, προσπαθεί να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα…
Οι νεκροί πεθαίνουν, στην πραγματικότητα, όταν πάψει να τους σκέφτεται έστω κι ένας ζωντανός… Κι οι ζωντανοί πεθαίνουν, στην πραγματικότητα [μεταξύ πολλών άλλων λόγων και…] όταν πάψουν να θυμούνται αυτούς στους οποίους οφείλουν ευγνωμοσύνη….
Κοιτάζω τις πικροδάφνες στην άκρη του μονοπατιού: Λουλούδια κατακόκκινα εδώ μπροστά μου. Λουλούδια πάλλευκα λίγο πιο πέρα. Κι ενδιαμέσως λουλούδια σε διάφορες αποχρώσεις του ροζ… …«Μιγάδες», σ’ έναν κόσμο που κάνει λόγο για φυλετική καθαρότητα!...
Σκυλιά αλυχτάνε, καθώς μ’ αντιλαμβάνονται να πλησιάζω. Κάποιος τους δίδαξε έτσι να αντιδρούν… Κι εγώ τι άλλο ήθελα; Να τα χαϊδέψω μόνο!... Αν το ήξεραν;! Αν κάποιος τα είχε «ορμηνεύσει» πως υπάρχει και αυτή η πιθανότητα!... Πόσο διαφορετικός που θα ήταν όλος ο κόσμος!...
[17.4.2008]
Σκυλιά δεμένα και μαντρωμένα, που αλυχτάνε πίσω απ’ τους φράχτες, καθώς περνώ. Νιώθω, πως αν ήταν ελεύθερα, χωρίς κολάρο, αλυσίδα και φράχτες, θα έρχονταν να τα χαϊδέψω και να μου γλείψουν τα χέρια!... Αν ήταν ελεύθερα!...
