"Σπουργίτι" για τα μικρά και τα καθημερινά!...
Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά, τα πιο σημαντικά, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο άλλο ιστολόγιό μου, το "Seagull"
Διότι οι Αβδηρίτες έχτισαν μαρμάρινες κρήνες χωρίς να έχουν καν νερό στην περιοχή τους…
Αλλά, άραγε, κάτι τέτοιο δεν κάνουμε κι εμείς σήμερα; Που χτίζουμε σχολεία και δεν έχουμε δασκάλους (πραγματικούς!) να τα επανδρώσουν, πολυτελή κτίρια δικαστηρίων χωρίς να έχουμε δικαστές ελεύθερους, δημιουργούμε θεσμούς και δεν έχουμε ανθρώπους (με Α κεφαλαίο) να τους υπηρετήσουν, χτίζουμε ναούς και δεν έχουμε σωστούς κι αγνούς κληρικούς για να τους λειτουργήσουν… Κι ένα σωρό άλλες τέτοιες περιπτώσεις…
Σίγουρα θα έχετε δει κι εσείς τις κάμπιες, να περπατούν η μία πίσω απ’ την άλλη, όταν μετακινούνται από το ένα στο άλλο δένδρο, για να πετύχουν κι εκεί το καταστροφικό τους έργο… Δεν ξέρω γιατί αυτή η εικόνα μου θύμισε, ετούτη τη στιγμή, τους τηλεοπτικούς “αστέρες”, τις “TV-περσόνες”, τους “επώνυμους”, που βγαίνουν ο ένας πίσω απ’ τον άλλο στα κανάλια κι ο ένας καλεί τον άλλο στην εκπομπή του… Κι ο ένας στηρίζει, έτσι, τον άλλο: “Κράτα με να σε κρατώ, για να… μείνουμε στην επικαιρότητα!... Διότι, αλλιώς, χανόμαστε!...”
Όταν ένα puzzleσυμπληρωθεί, τελειώσει, ολοκληρωθεί…
…όπως και κάθε άλλο θέμα ή εργασία ή ό,τι άλλο…
…συχνά το ξεχνάς, το βάζεις στο ντουλάπι… λες και νιώθεις πια πως τελείωσες πια μ’ αυτή την ενασχόληση…
Ενώ όταν μένει ολίγο, έστω, ημιτελές…
…μπορείς και θέλεις να γυρνάς σ’ αυτό, και ν’ ασχολείσαι πάλι…
Μήπως, λοιπόν, είναι σοφό, τίποτα να μη θεωρούμεστη ζωή μας “κλεισμένο”, “τελειωμένο”, “ολοκληρωμένο”, ώστε να μπορούμε (και να θέλουμε!) να γυρνάμε, κάθε τόσο, σε αυτό, να το ξαναπιάνουμε και να το συμπληρώνουμε;…
Μήπως τα “opensource λογισμικά”…
…πρέπει να μας φωτίσουν…
…να μας οδηγήσουν και σε “opentargetprojects”;…
[Πώς μου βγήκαν τέτοιοι όροι;… Τουλάχιστον να είναι κατανοητοί;!...]
“Σε κάθε τομέα της ζωής μας να ισχύει αυτό!”, σκέφτομαι…
…Ακόμα και στις σκέψεις μας, και στις απόψεις μας, και στις σχέσεις μας, και στον χαρακτήρα μας!...
[Τι θα πει “είμαι δεξιός” ή “αριστερός”, προοδευτικός ή συντηρητικός, νέος ή γέρος;… Όλα ρευστά είναι, όλα “ανοιχτά”!...]
Ας δούμε κατάματα την αλήθεια! Ας μη διστάσουμε να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας! Την αυτογνωσία δεν μπορούμε, θαρρώ, να την κατακτήσουμε μόνοι μας… Έχουμε την ανάγκη, ακόμα και σ’ αυτό, απ’ τον άλλον, τον συνάνθρωπό μας! Διότι τα μάτια μας, όταν πρόκειται για τον εαυτό μας, είναι μάτια πλάνα, πλανερά, και πλανεύουν… Για μας τους ίδιους, λοιπόν, ακόμα και οι καθρέφτες μπορεί μεν να είναι χρήσιμοι, αλλά και πάλι, καθώς και πάλι προϋποτίθεται πως η εικόνα θα περάσει και πάλι μέσα απ’ τα μάτια μας, πάλι μπορεί να καταλήξουμε στο ίδιο πρόβλημα… Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι η δική μας αυτογνωσία περνά μέσα απ’ τα μάτια των άλλων, των γύρω μας ανθρώπων! Και ούτε αρκεί απλώς το να καθρεφτιζόμαστε στα μάτια του αγαπημένου ή της αγαπημένης μας… Διότι η λάμψη της αστραπής του έρωτα δεν αφήνει να δούμε καθαρά, ιδίως τις λεπτομέρειες… [Πόσο δε μάλλον αν σκεφθούμε πως ο άλλος μπορεί να (λέει ή/και να) είναι «ο άλλος μας εαυτός»… οπότε και πάλι είναι σαν να κρινόμαστε μόνο απ’ τα ίδια μας τα μάτια…] Το πιο χρήσιμο, το πιο ωφέλιμοείναι να καθρεφτιστούμε, γυμνοί, τελείως γυμνοί, από ρούχα κι από στολίδια κι από κοσμήματα, στα μάτια των αγαπημένων μας ανθρώπων, των οικείων και των φίλων μας… κι αυτοί ύστερα, ως φίλοι, ως άνθρωποι που μας αγαπάνε, θα μπορέσουν να μας πούν τις λεπτομέρειες, σημεία που εμείς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τα εντοπίσουμε ή ακόμα και να φανταστούμε την ύπαρξή τους… Μόνο έτσι, λοιπόν, επιτυγχάνεται, θαρρώ, η αυτογνωσία!...
Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι, οι ελεύθεροι, οι καλλιεργημένοι, κάνουν Έρωτα!... Έρωτα με “Ε” κεφαλαίο!...
Οι “καθωσπρέπει” και οι “μίζεροι”, οι “μη μου άπτου”, “συνουσιάζονται” ή “συνευρίσκονται”…
Οι στερημένοι “αυνανίζονται”, κοινώς “μαλακίζονται”…
Και κάποιοι άλλοι έμαθαν και ένιωσαν στη ζωή τους μόνο να “γαμάνε”!... Ενδεχομένως και “να γαμάνε και να δέρνουν”… “Ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε”…
…χωρίς κοινωνία ψυχών και σωμάτων…
…χωρίς μουσική αρμονία… Μόνο σαν ένα μονότονο σφυροκόπημα…
Κι όταν δεν το κάνουν… το γράφουν σαν σύνθημα στους τοίχους [γέμισαν οι τοίχοι από τέτοια “αγωνιστικά” συνθήματα…] ή το φωνάζουν με οργή παντού [στα γήπεδα, στις διαδηλώσεις κ.λπ.] ή το έχουν μόνιμα στην ψυχή τους, σ’ ένα σωρό παραλλαγές: “Γαμώ!... Γαμώτο!... Γαμιέστε!... Γαμηθείτε όλοι!... ”
Εκ πρώτης απόψεως και “εκ του προχείρου” έχω κάποιες αντιρρήσεις και ενστάσεις: Με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας μπορείτε να μου πείτε ποιες εταιρείες είναι “ισραηλινών” συμφερόντων; Μόνο αυτές που “προτείνουν” οι σχετικές αφίσες; Διότι νομίζω πως υπάρχουν κι ένα σωρό άλλες που εμφανίζονται ως ελληνικές…
Τέλος πάντων! Δεν έκανα ανάρτηση γι’ αυτό (μόνο). Γράφω για να σας ρωτήσω…
…Αυτή η σφαγή αμάχων και παιδιών, τέτοιες ημέρες ειδικά, δεν σας θυμίζει λίγο τη Σφαγή των Νηπίων επί Ηρώδη;…
