Τι απέγινε, άραγε, ο Οδυσσέας, αφότου έφθασε στην Ιθάκη;
Κανείς δεν μας το έγραψε, κανείς δεν μας το είπε…
Είτε δεν έκανε από τότε τίποτα πια το αξιόλογο, είτε, λίγο καιρό μετά αφότου έφθασε πίσω στην Ιθάκη του, πέθανε…
…Διότι πια δεν είχε κάποιο σκοπό για να πετύχει…
Σίγουρα θα έχετε δει κι εσείς τις κάμπιες, να περπατούν η μία πίσω απ’ την άλλη, όταν μετακινούνται από το ένα στο άλλο δένδρο, για να πετύχουν κι εκεί το καταστροφικό τους έργο… Δεν ξέρω γιατί αυτή η εικόνα μου θύμισε, ετούτη τη στιγμή, τους τηλεοπτικούς “αστέρες”, τις “TV-περσόνες”, τους “επώνυμους”, που βγαίνουν ο ένας πίσω απ’ τον άλλο στα κανάλια κι ο ένας καλεί τον άλλο στην εκπομπή του… Κι ο ένας στηρίζει, έτσι, τον άλλο: “Κράτα με να σε κρατώ, για να… μείνουμε στην επικαιρότητα!... Διότι, αλλιώς, χανόμαστε!...”
Παλιότερα είχα γράψει κάποιες “σκέψεις (τι άλλο;…) για τα puzzles”. Μπορείτε να το βρείτε και να το διαβάσετε εδώ:
http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/01/puzzles.html
Συνεχίζω:
Όταν ένα puzzle συμπληρωθεί, τελειώσει, ολοκληρωθεί…
…όπως και κάθε άλλο θέμα ή εργασία ή ό,τι άλλο…
…συχνά το ξεχνάς, το βάζεις στο ντουλάπι… λες και νιώθεις πια πως τελείωσες πια μ’ αυτή την ενασχόληση…
Ενώ όταν μένει ολίγο, έστω, ημιτελές…
…μπορείς και θέλεις να γυρνάς σ’ αυτό, και ν’ ασχολείσαι πάλι…
Μήπως, λοιπόν, είναι σοφό, τίποτα να μη θεωρούμε στη ζωή μας “κλεισμένο”, “τελειωμένο”, “ολοκληρωμένο”, ώστε να μπορούμε (και να θέλουμε!) να γυρνάμε, κάθε τόσο, σε αυτό, να το ξαναπιάνουμε και να το συμπληρώνουμε;…
Μήπως τα “open source λογισμικά”…
…πρέπει να μας φωτίσουν…
…να μας οδηγήσουν και σε “open target projects”;…
[Πώς μου βγήκαν τέτοιοι όροι;… Τουλάχιστον να είναι κατανοητοί;!...]
“Σε κάθε τομέα της ζωής μας να ισχύει αυτό!”, σκέφτομαι…
…Ακόμα και στις σκέψεις μας, και στις απόψεις μας, και στις σχέσεις μας, και στον χαρακτήρα μας!...
[Τι θα πει “είμαι δεξιός” ή “αριστερός”, προοδευτικός ή συντηρητικός, νέος ή γέρος;… Όλα ρευστά είναι, όλα “ανοιχτά”!...]
…Διαφορετικά… “χαθήκαμε”!...
Ας δούμε κατάματα την αλήθεια! Ας μη διστάσουμε να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας! Την αυτογνωσία δεν μπορούμε, θαρρώ, να την κατακτήσουμε μόνοι μας… Έχουμε την ανάγκη, ακόμα και σ’ αυτό, απ’ τον άλλον, τον συνάνθρωπό μας! Διότι τα μάτια μας, όταν πρόκειται για τον εαυτό μας, είναι μάτια πλάνα, πλανερά, και πλανεύουν… Για μας τους ίδιους, λοιπόν, ακόμα και οι καθρέφτες μπορεί μεν να είναι χρήσιμοι, αλλά και πάλι, καθώς και πάλι προϋποτίθεται πως η εικόνα θα περάσει και πάλι μέσα απ’ τα μάτια μας, πάλι μπορεί να καταλήξουμε στο ίδιο πρόβλημα… Η αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι η δική μας αυτογνωσία περνά μέσα απ’ τα μάτια των άλλων, των γύρω μας ανθρώπων! Και ούτε αρκεί απλώς το να καθρεφτιζόμαστε στα μάτια του αγαπημένου ή της αγαπημένης μας… Διότι η λάμψη της αστραπής του έρωτα δεν αφήνει να δούμε καθαρά, ιδίως τις λεπτομέρειες… [Πόσο δε μάλλον αν σκεφθούμε πως ο άλλος μπορεί να (λέει ή/και να) είναι «ο άλλος μας εαυτός»… οπότε και πάλι είναι σαν να κρινόμαστε μόνο απ’ τα ίδια μας τα μάτια…] Το πιο χρήσιμο, το πιο ωφέλιμο είναι να καθρεφτιστούμε, γυμνοί, τελείως γυμνοί, από ρούχα κι από στολίδια κι από κοσμήματα, στα μάτια των αγαπημένων μας ανθρώπων, των οικείων και των φίλων μας… κι αυτοί ύστερα, ως φίλοι, ως άνθρωποι που μας αγαπάνε, θα μπορέσουν να μας πούν τις λεπτομέρειες, σημεία που εμείς δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τα εντοπίσουμε ή ακόμα και να φανταστούμε την ύπαρξή τους… Μόνο έτσι, λοιπόν, επιτυγχάνεται, θαρρώ, η αυτογνωσία!...
“Πάντων μέτρον άνθρωπος”…
“Μέτρον”, όμως…
…όχι “κέντρο”!...
Η γεω-κεντρική θεωρία ξεπεράστηκε πριν από αιώνες…
…τότε που αφήναμε πίσω τον Μεσαίωνα και πηγαίναμε προς την Αναγέννηση!
Η εγω-κεντρική θεώρηση του κόσμου, όμως;…
…Νομίζω πως είναι ακόμα “βαθειά νυχτωμένοι” όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα την αποδέχονται ή την ακολουθούν…
Η ξηρασία…
Η έρημος…
…δημιουργεί, κατά πως φαίνεται, τους ανθρώπους – κάκτους…
Όλο αγκάθια από έξω…
…και γεμάτο χυμούς αγάπης περιεχόμενο…
Ποθούν κάποιος να τους αγκαλιάσει στοργικά…
…διότι δεν νιώθουν τ’ αγκάθια που’χουν φυτρώσει…
…για να τους προστατέψουν…
…απ’ όλους και απ’ όλα…
…καταδικάζοντάς τους στη μοναξιά..
Άνθρωποι –κάκτοι, μονάχοι…
…σε μια έρημο ανθρωπιάς…
Ο τραγικός φαύλος κύκλος της σύγχρονης εποχής!...
Οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι, οι ελεύθεροι, οι καλλιεργημένοι, κάνουν Έρωτα!... Έρωτα με “Ε” κεφαλαίο!...
Οι “καθωσπρέπει” και οι “μίζεροι”, οι “μη μου άπτου”, “συνουσιάζονται” ή “συνευρίσκονται”…
Οι στερημένοι “αυνανίζονται”, κοινώς “μαλακίζονται”…
Και κάποιοι άλλοι έμαθαν και ένιωσαν στη ζωή τους μόνο να “γαμάνε”!... Ενδεχομένως και “να γαμάνε και να δέρνουν”… “Ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε”…
…χωρίς κοινωνία ψυχών και σωμάτων…
…χωρίς μουσική αρμονία… Μόνο σαν ένα μονότονο σφυροκόπημα…
Κι όταν δεν το κάνουν… το γράφουν σαν σύνθημα στους τοίχους [γέμισαν οι τοίχοι από τέτοια “αγωνιστικά” συνθήματα…] ή το φωνάζουν με οργή παντού [στα γήπεδα, στις διαδηλώσεις κ.λπ.] ή το έχουν μόνιμα στην ψυχή τους, σ’ ένα σωρό παραλλαγές: “Γαμώ!... Γαμώτο!... Γαμιέστε!... Γαμηθείτε όλοι!... ”
Κάντε Έρωτα, παιδιά! Έρωτα με Ε κεφαλαίο!...
Κι Ερωτευθείτε!...
…Ερωτευθείτε μήπως γαληνέψουν οι ψυχές σας!...
Γράφω “εν θερμώ”, διαβάζοντας κι ακούγοντας για όσα συμβαίνουν στο Ισραήλ…
…πως δηλαδή σκοτώνουν “εν ψυχρώ” αμάχους και παιδιά!...
Κάποιοι e-φίλοι bloggers πρότειναν ήδη να μποϋκοτάρουμε, ως καταναλωτές και ως πολίτες, τα “ισραηλινά” προϊόντα.
[ενδεικτικώς: http://aroma.pblogs.gr/2009/01/syllogikh-antidrash-mporoyme.html &
Εκ πρώτης απόψεως και “εκ του προχείρου” έχω κάποιες αντιρρήσεις και ενστάσεις: Με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας μπορείτε να μου πείτε ποιες εταιρείες είναι “ισραηλινών” συμφερόντων; Μόνο αυτές που “προτείνουν” οι σχετικές αφίσες; Διότι νομίζω πως υπάρχουν κι ένα σωρό άλλες που εμφανίζονται ως ελληνικές…
Τέλος πάντων! Δεν έκανα ανάρτηση γι’ αυτό (μόνο). Γράφω για να σας ρωτήσω…
…Αυτή η σφαγή αμάχων και παιδιών, τέτοιες ημέρες ειδικά, δεν σας θυμίζει λίγο τη Σφαγή των Νηπίων επί Ηρώδη;…
Έχει ειπωθεί, εύστοχα κατά τη γνώμη μου, πως ενώ απ’ αυτή τη γη, από ετούτη τη ζωή, υπάρχουν πολλοί που φεύγουν χαμογελώντας…
[Ενδεικτικά…
…αυτοί που πιστεύουν στη μέλλουσα ζωή…
…αυτοί που θεωρούν το θάνατο ένα απλό πέρασμα…
… “όσοι με το χάρο γίναν φίλοι” κ.λπ….]
…όλοι μας ερχόμαστε σ’αυτήν με ένα κλάμα…
* * * * *
Προσωπικά πιστεύω και νιώθω πως αν βρισκόμουν, τώρα, μπροστά σ’ αυτό το κρίσιμο πέρασμα, θα είχα πολλούς λόγους και για να κλάψω και για να γελάσω… Για τη ζωή και τον κόσμο αυτό…
Μεγάλο θέμα… Πολλά θα μπορούσα να πω… Μα δεν είναι του παρόντος…
* * * * *
Έχει λεχθεί, ακόμα, και όποιος θέλει, βεβαίως, το πιστεύει και το αποδέχεται, πως “κάθε νέο παιδί που γεννιέται στον κόσμο μας, είναι το μήνυμα του Θεού πως ακόμα μας αγαπάει, πως ακόμα ελπίζει στον άνθρωπο”…
* * * * *
Τι να πει κανείς, πολύ περισσότερο, σ’ αυτούς που πιστεύουν ή/και γι’ αυτούς που πιστεύουν, όταν πρόκειται να μιλήσει για τη Γέννηση του Χριστού, για τα Χριστούγεννα;!... Αυτό το παιδί, το παιδί του Θεού –πατέρα, που γεννήθηκε σε χώρο και χρόνο, ήταν, τότε που γεννήθηκε, στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, πριν από δύο χιλιάδες χρόνια περίπου, η απόδειξη του Θεού πως αγαπάει τον άνθρωπο και πως γι’ αυτό του χάρισε την ελπίδα, την ελπίδα της σωτηρίας, την Οδό, την Αλήθεια και τη Ζωή…
Κάθε άνθρωπος που θα το συνειδητοποιήσει αυτό, κάθε άνθρωπος που θα το πιστέψει, δεν μπορεί να μην ενθουσιαστεί. “Ενθουσιασμό” με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, εκ του “εν” και “Θεός”, δηλαδή “Θεός εν ημίν… Θεός μέσα μας… Θεός στην καρδιά μας”…
* * * * *
Σπουδαίο συναίσθημα, σκέφτομαι, ο ενθουσιασμός!...
[…Η συνέχεια στο ιστολόγιό μου “Seagull”, εδώ: http://seagullstefanos.blogspot.com/2008/12/blog-post_22.html]
